การเดินทางเกี่ยวข้องกับความสามารถหลายด้านพร้อมกัน ทั้งการทรงตัวขณะเดินระยะไกลในสถานี การมองเห็นป้ายบอกทาง การได้ยินประกาศ และความอดทนต่อการนั่งหรือยืนนาน ครอบครัวที่มองแค่เรื่องตั๋วโดยสารมักพลาดจุดที่ทำให้การเดินทางเหนื่อยหรือเสี่ยงเกินจำเป็น

ผู้สูงอายุที่มีความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือที่เรียกว่าภาวะความดันตกขณะลุกยืน อาจมีอาการหน้ามืดเมื่อต้องลุกขึ้นเดินหลังนั่งนานบนรถหรือเครื่องบิน จุดนี้เป็นความเสี่ยงหกล้มที่มักถูกมองข้ามเมื่อวางแผนการเดินทาง

สนามบิน สถานีรถไฟ และสถานีขนส่งหลายแห่งมีบริการรถเข็นหรือเจ้าหน้าที่ช่วยพาผู้โดยสารสูงอายุขึ้นลงยานพาหนะ แต่บริการเหล่านี้มักต้องแจ้งความประสงค์ล่วงหน้าผ่านช่องทางจองตั๋วหรือคอลเซ็นเตอร์ ไม่ใช่ขอใช้ ณ วันเดินทาง เงื่อนไขและระยะเวลาที่ต้องแจ้งล่วงหน้าแตกต่างกันตามผู้ให้บริการแต่ละราย ควรตรวจสอบข้อมูลล่าสุดก่อนเดินทางจริง

หากเดินทางโดยรถโดยสารสาธารณะระหว่างจังหวัด ควรสอบถามจุดขึ้นลงที่ปลอดภัยและระยะเวลาจอดพักที่เพียงพอสำหรับผู้สูงอายุที่เดินช้า แทนการคาดเดาเอาเอง

ควรพกยาที่ใช้ประจำในปริมาณเผื่อสำรองอย่างน้อยหนึ่งถึงสองวัน พร้อมใบสั่งยาหรือรายการยาที่มีชื่อสามัญกำกับ เผื่อกรณีจำเป็นต้องซื้อยาทดแทนระหว่างทางหรือแสดงต่อเจ้าหน้าที่ หากใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์ เช่น ออกซิเจนพกพาหรือเครื่องช่วยฟัง ควรแจ้งผู้ให้บริการขนส่งล่วงหน้าว่าจะนำอุปกรณ์ไปด้วย เพราะบางประเภทมีข้อกำหนดเฉพาะเรื่องการนำขึ้นยานพาหนะ

แบ่งยาใส่กล่องแยกตามมื้อหรือช่วงเวลาก่อนออกเดินทาง เพื่อลดความสับสนเรื่องเวลาระหว่างการเดินทางที่อาจทำให้กินยาผิดเวลาจากตารางปกติที่บ้าน

ครอบครัวจำนวนมากเน้นเตรียมของกินและเสื้อผ้าให้ครบ แต่ลืมสำรวจว่าห้องน้ำระหว่างทางเข้าถึงง่ายหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อเดินทางโดยรถโดยสารสาธารณะที่จอดพักตามจุดกำหนด ผู้สูงอายุที่กลั้นปัสสาวะได้ไม่นานหรือดื่มน้ำน้อยเพราะกลัวเข้าห้องน้ำบ่อยอาจเสี่ยงขาดน้ำระหว่างเดินทางไกลในอากาศร้อน

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือความเหนื่อยล้าสะสมจากการเดินทางที่ใช้เวลานาน ผู้สูงอายุบางคนไม่บอกว่าเหนื่อยเพราะเกรงใจไม่อยากให้เสียเวลากลุ่ม ควรถามความรู้สึกเป็นระยะระหว่างทางแทนการรอให้บอกเอง และวางแผนจุดพักที่มีที่นั่งเพียงพอไว้ล่วงหน้า