คนวัยเกษียณจำนวนมากมีนิสัยอดทนและไม่อยากบ่นเรื่องความเหนื่อยล้า โดยเฉพาะเมื่อเป็นงานที่ตัวเองเลือกเองหรือภูมิใจที่ยังทำงานได้ ทำให้สัญญาณเตือนระยะแรกมักถูกมองข้ามหรือคิดว่าเป็นเรื่องปกติของการทำงาน จนกว่าอาการจะรุนแรงขึ้นจนกระทบชีวิตประจำวันอย่างชัดเจน

ในทางกลับกัน ครอบครัวก็อาจไม่กล้าพูดถึงสัญญาณเหล่านี้ตรง ๆ เพราะกลัวพ่อแม่รู้สึกว่าถูกมองว่าทำงานไม่ไหวหรือแก่เกินไป ความลังเลทั้งสองฝ่ายนี้ทำให้ปัญหาสะสมนานกว่าที่ควร

สัญญาณด้านร่างกายที่พบบ่อยที่สุดคือความเหนื่อยล้าที่ไม่หายไปแม้พักผ่อนเต็มที่แล้ว ปวดเมื่อยตามข้อหรือหลังที่เกิดขึ้นซ้ำในตำแหน่งเดิมทุกครั้งหลังทำงาน หรือรู้สึกเวียนศีรษะเมื่อต้องยืนหรือเดินนานกว่าที่เคยทำได้สบาย สัญญาณเหล่านี้บ่งชี้ว่าลักษณะงานอาจหนักเกินความสามารถร่างกายในปัจจุบัน

อีกสัญญาณที่มักถูกมองข้ามคือการนอนหลับเปลี่ยนแปลง เช่น นอนหลับยากขึ้นในคืนก่อนวันทำงาน หรือตื่นกลางดึกบ่อยกว่าปกติ ความเปลี่ยนแปลงของการนอนมักเป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้าก่อนที่อาการทางกายอื่นจะแสดงออกชัดเจน

สัญญาณด้านนี้มักแสดงออกผ่านความหงุดหงิดง่ายขึ้นกว่าปกติ โดยเฉพาะกับคนในครอบครัวที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานโดยตรง หรือความรู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาดูแลหลานหรือคู่สมรสเหมือนก่อนรับงาน ความรู้สึกเหล่านี้หากสะสมนานอาจนำไปสู่ความเครียดเรื้อรังและกระทบความสัมพันธ์ในบ้านโดยรวม

อีกสัญญาณสำคัญคือความรู้สึกว่างานที่เคยตื่นเต้นกลายเป็นภาระ หรือรู้สึกฝืนใจไปทำงานทุกวันมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกนี้ต่างจากความเหนื่อยธรรมดา เพราะเป็นสัญญาณว่างานนั้นไม่ตอบโจทย์แรงจูงใจที่แท้จริงของตัวเองอีกต่อไป

บ่อยครั้งที่คนในครอบครัวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ก่อนตัวผู้สูงวัยที่ทำงานเอง เพราะความอดทนและความเคยชินทำให้มองข้ามอาการของตัวเอง สัญญาณที่ครอบครัวมักสังเกตเห็นคือ พูดน้อยลงหลังกลับจากงาน หลับกลางวันบ่อยขึ้นผิดปกติ หรือหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่เคยชอบทำร่วมกับคนในบ้าน เช่น ไม่อยากไปเดินเล่นหรือทำสวนเหมือนก่อน

อีกสัญญาณที่ครอบครัวควรจับตาคือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการกิน เช่น กินน้อยลงหรือกินเร็วผิดปกติเพราะรีบไปทำงาน หรือดื่มเครื่องดื่มที่มีคาเฟอีนมากขึ้นเพื่อฝืนความเหนื่อยล้า พฤติกรรมเหล่านี้เป็นสัญญาณเตือนทางอ้อมที่บอกว่าร่างกายกำลังปรับตัวไม่ทันกับภาระงานที่มีอยู่