หลายครอบครัวถามคำถามที่ฟังดูธรรมดาแต่จริง ๆ แล้วเป็นการทดสอบความจำ เช่น 'จำได้ไหมว่าใครมาหาเมื่อวาน' หรือ 'นี่ใครนะ ลองทายดูสิ' โดยหวังว่าจะช่วยกระตุ้นความจำ แต่สำหรับผู้สูงอายุที่ตอบไม่ได้ คำถามเหล่านี้กลายเป็นการเผชิญหน้ากับความบกพร่องของตัวเองซ้ำ ๆ ต่อหน้าคนอื่น ซึ่งอาจนำไปสู่ความอับอายหรือการหลีกเลี่ยงการพูดคุยไปเลย

แนวทางที่ปลอดภัยกว่าคือให้ข้อมูลไปพร้อมกับคำถาม เช่น 'นี่ป้าน้อยมาหาค่ะ จำได้ไหมว่าเคยไปเที่ยวทะเลด้วยกัน' แทนการปล่อยให้ท่านต้องเดาคำตอบเอง วิธีนี้ยังเปิดโอกาสให้สนทนาต่อได้โดยไม่ต้องกดดันความจำ

เมื่อผู้สูงอายุนึกคำไม่ออกหรือพูดค้าง หลายคนในครอบครัวจะรีบพูดแทนหรือเติมคำให้ทันที ด้วยความหวังดีที่ไม่อยากให้ท่านลำบาก แต่การทำเช่นนี้บ่อยเกินไปอาจทำให้ผู้สูงอายุไม่ได้ฝึกใช้ความสามารถทางภาษาที่ยังเหลืออยู่ และเริ่มพึ่งพาคนอื่นในการพูดมากขึ้นเรื่อย ๆ

การรอสักครู่ให้ท่านพยายามนึกคำเองก่อน แล้วค่อยช่วยเสริมเมื่อเห็นว่าท่านลำบากจริง ๆ จะช่วยรักษาความสามารถที่เหลืออยู่ได้ดีกว่าการรีบพูดแทนทันทีทุกครั้ง

หลายครอบครัวพูดคุยเรื่องสำคัญขณะเปิดโทรทัศน์ดัง มีคนคุยกันหลายวงพร้อมกัน หรือคุยขณะทำกับข้าวไปด้วย โดยไม่รู้ว่าสมองที่ประมวลผลข้อมูลช้าลงตามวัยและตามความจำถดถอยจะแยกเสียงและโฟกัสสิ่งสำคัญได้ยากขึ้นมากในสภาพแวดล้อมที่มีสิ่งรบกวน ทำให้ดูเหมือนท่านไม่เข้าใจหรือไม่ตั้งใจฟัง ทั้งที่จริงคือรับข้อมูลไม่ทันเพราะสิ่งรบกวนรอบข้าง

การลดเสียงรบกวน เลือกเวลาที่ท่านตื่นตัวและไม่เหนื่อยล้า และคุยแบบเผชิญหน้าทีละคน จะช่วยให้การสื่อสารมีประสิทธิภาพมากกว่าการพยายามคุยท่ามกลางความวุ่นวาย

ความผิดพลาดที่อันตรายที่สุดคือการเข้าใจว่าความสับสนในการสื่อสารทุกครั้งเป็นเรื่องของโรคสมองเสื่อมที่ดำเนินไปตามธรรมชาติ ทั้งที่ความจำถดถอยจากภาวะสมองเสื่อมมักเปลี่ยนแปลงทีละน้อยเป็นสัปดาห์หรือเดือน หากผู้สูงอายุที่เคยพูดคุยเข้าใจดี จู่ ๆ พูดจาสับสนมากขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมง โดยเฉพาะร่วมกับซึมลงหรือไข้ นั่นคือภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ที่ต้องรีบหาสาเหตุ ไม่ใช่ปล่อยผ่านเพราะคิดว่าเป็นแค่อาการแย่ลงตามปกติ