การตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเป็นภาพนิ่งของวันนั้นวันเดียว แต่อาการโรคหัวใจในผู้สูงอายุมักเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไปในรอบหลายวันหรือหลายสัปดาห์ เช่น เหนื่อยง่ายขึ้นทีละน้อย หรือขาบวมมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งหากไม่มีบันทึกเปรียบเทียบ ทั้งผู้สูงอายุเองและแพทย์อาจมองข้ามแนวโน้มที่ค่อยๆ แย่ลงนี้ไป

การมีบันทึกประจำวันช่วยให้เห็นภาพรวมที่การตรวจครั้งเดียวไม่สามารถบอกได้ และช่วยให้แพทย์ตัดสินใจปรับแผนการดูแลได้ทันท่วงทีก่อนที่อาการจะรุนแรงจนต้องเข้าโรงพยาบาลฉุกเฉิน

ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางอาจไม่แสดงอาการเจ็บแน่นหน้าอกชัดเจนแบบที่คนอายุน้อยเป็น แต่อาจแสดงออกเป็นความเหนื่อยง่ายผิดปกติ เบื่ออาหาร นอนไม่หลับเพราะแน่นหน้าอกเวลานอนราบ หรือดูซึมลงโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน ซึ่งอาการแสดงไม่ตรงแบบเหล่านี้ทำให้ครอบครัวมักเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัยชราแทนที่จะนึกถึงสัญญาณของหัวใจที่กำลังทำงานหนักขึ้น

การจดบันทึกอาการเหล่านี้อย่างสม่ำเสมอจึงช่วยจับสัญญาณที่ผิดปกติได้ไวกว่าการรอให้อาการรุนแรงจนสังเกตเห็นได้ชัด

สัญญาณหลักที่ควรบันทึกได้แก่ ระดับความเหนื่อยเมื่อทำกิจวัตรประจำวันเทียบกับวันก่อนหน้า อาการบวมที่ขาหรือเท้า น้ำหนักตัวที่ชั่งเวลาเดิมทุกวัน และคุณภาพการนอนหลับ เพราะการเปลี่ยนแปลงของตัวเลขน้ำหนักตัวในระยะเวลาสั้นมักสะท้อนการคั่งของน้ำในร่างกายซึ่งเกี่ยวข้องกับการทำงานของหัวใจโดยตรง

ควรบันทึกเวลาที่กินยาประจำด้วย เพราะผู้สูงอายุโรคหัวใจมักใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) การบันทึกช่วยให้เห็นว่าอาการที่เปลี่ยนแปลงสัมพันธ์กับการกินยาหรือไม่ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นข้อมูลที่หายไปเมื่อพยายามนึกย้อนหลังตอนพบแพทย์

บันทึกที่ซับซ้อนเกินไปมักถูกเลิกใช้กลางคัน ควรออกแบบให้เป็นตารางง่ายๆ ที่กรอกได้ภายในไม่กี่นาทีต่อวัน และวางไว้ในจุดที่เห็นทุกวัน เช่น ข้างเตียงหรือใกล้เครื่องชั่งน้ำหนัก เพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันโดยไม่รู้สึกเป็นภาระ

หากผู้สูงอายุมีข้อจำกัดด้านการเขียนหรือการมองเห็น ผู้ดูแลอาจช่วยกรอกให้แทน หรือใช้สัญลักษณ์ง่ายๆ เช่น วงกลมสีแทนระดับความเหนื่อย เพื่อให้ทุกคนในครอบครัวเข้าใจตรงกันได้แม้ไม่ได้อยู่ดูแลทุกวัน