เมื่อผู้สูงอายุบอกวันผิดหรือคิดว่าเป็นช่วงเวลาอื่น หลายครอบครัวรีบแก้ไขทันทีด้วยการบอกคำตอบที่ถูกต้องซ้ำ ๆ หรือถามทดสอบว่า 'จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร' การทำแบบนี้บ่อยเกินไปมักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกจับผิดและเครียด โดยที่ความจำไม่ได้ดีขึ้นจากการถูกแก้ไขซ้ำเลย เพราะปัญหาอยู่ที่การประมวลผลของสมอง ไม่ใช่ความตั้งใจ

วิธีที่ได้ผลกว่าคือปล่อยให้สิ่งช่วยจำที่มองเห็นได้ เช่น ปฏิทินหรือนาฬิกา เป็นตัวบอกข้อมูลแทนคน เพื่อลดความรู้สึกถูกทดสอบและลดความขัดแย้งในบทสนทนาประจำวัน

หลายครอบครัวพยายามแก้ปัญหาด้วยการพูดคุยหรือเตือนอย่างเดียว โดยไม่ได้สังเกตว่าผู้สูงอายุนอนกลางวันนานแค่ไหน หรือได้ออกไปรับแสงแดดตอนเช้าบ้างหรือไม่ ทั้งที่ปัจจัยเหล่านี้ส่งผลโดยตรงต่อนาฬิกาชีวภาพและความสามารถในการแยกกลางวันกลางคืน การแก้ปัญหาที่พฤติกรรมการพูดเพียงอย่างเดียวจึงมักไม่ยั่งยืน

ครอบครัวที่ปรับเรื่องแสงแดดและเวลานอนควบคู่กับการใช้สิ่งช่วยจำ มักเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นชัดเจนกว่าการแก้ที่คำพูดอย่างเดียว

บางบ้านสลับเวลาอาหารหรือเวลาเข้านอนไปมาตามความสะดวกของสมาชิกในบ้าน เช่น รอลูกกลับจากทำงานดึกแล้วค่อยกินข้าวเย็นพร้อมกัน โดยไม่รู้ว่าความไม่สม่ำเสมอนี้ทำให้ผู้สูงอายุที่ใช้กิจวัตรเป็นตัวช่วยบอกเวลาสับสนมากขึ้น เพราะสัญญาณที่เคยใช้อ้างอิง เช่น 'พอหิวก็รู้ว่าใกล้เที่ยง' เปลี่ยนไปไม่แน่นอน

การรักษาความสม่ำเสมอของกิจวัตรประจำวัน โดยเฉพาะเวลาตื่น เวลาอาหารหลัก และเวลาเข้านอน จึงสำคัญกว่าที่หลายครอบครัวคาดคิด แม้จะต้องปรับตารางของสมาชิกคนอื่นในบ้านบ้าง และควรระวังว่าหากความสับสนเปลี่ยนแปลงเร็วผิดปกติภายในไม่กี่วัน อาจเป็นภาวะสับสนเฉียบพลันที่ต้องแยกจากความสับสนเรื่องเวลาแบบค่อยเป็นค่อยไป

ครอบครัวบางบ้านซื้อนาฬิกาหรือปฏิทินที่ดูทันสมัยแต่มีปุ่มกดหลายชั้นหรือตัวเลขเล็ก ทำให้ผู้สูงอายุที่มีปัญหาสายตาหรือความจำใช้งานไม่ได้จริง กลายเป็นของตกแต่งมากกว่าเครื่องมือช่วยเหลือ ควรเลือกอุปกรณ์ที่มีตัวเลขใหญ่ หน้าจอเรียบง่าย และแสดงข้อมูลจำเป็นแค่วันเวลาและช่วงเช้า-เย็นเท่านั้น

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือไม่เคยลองให้ผู้สูงอายุใช้งานจริงก่อนตัดสินใจซื้อ ทำให้เสียเงินไปกับอุปกรณ์ที่สุดท้ายไม่ได้ใช้ ควรทดลองใช้งานสั้น ๆ ก่อนตัดสินใจซื้อของจริงเสมอ