ก่อนเหตุการณ์หลงทางจะเกิดขึ้นจริง ผู้สูงอายุหลายคนมีสัญญาณเตือนล่วงหน้าที่ครอบครัวไม่ทันสังเกต เช่น เดินไปเดินมาไม่มีจุดหมายในบ้าน ถามซ้ำว่าจะกลับบ้านเมื่อไรทั้งที่อยู่บ้านอยู่แล้ว หยิบกระเป๋าหรือรองเท้าไปวางใกล้ประตูโดยไม่มีแผนจะออกไปไหน หรือกระสับกระส่ายมากขึ้นในช่วงบ่ายแก่ถึงเย็น ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบได้บ่อยในผู้ที่มีปัญหาความจำและมักเรียกกันว่าอาการกระสับกระส่ายยามเย็น

สัญญาณเหล่านี้ไม่ได้แปลว่าจะหลงทางแน่นอน แต่เป็นข้อมูลที่ควรบันทึกไว้ เพราะช่วยให้ครอบครัวประเมินได้ว่าควรเริ่มวางระบบป้องกันตั้งแต่ตอนนี้หรือยังพอรอดูอาการต่อไปได้

ครอบครัวมักกังวลเรื่องการหลงทางนอกบ้านมากกว่าการหลงในบ้านตัวเอง ทั้งที่การลุกเดินตอนกลางคืนมีความเสี่ยงสูงไม่แพ้กัน เพราะการลุกจากเตียงกะทันหันในผู้สูงอายุอาจทำให้เกิดความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) คือความดันโลหิตลดลงชั่วขณะจนหน้ามืดหรือเซ ยิ่งถ้าห้องมืดและพื้นต่างระดับ ความเสี่ยงหกล้มจะสูงขึ้นมาก

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือการได้ยินเสื่อมตามวัย (presbycusis) ทำให้ผู้สูงอายุไม่ได้ยินเสียงเรียกหรือเสียงเตือนจากคนในบ้านเมื่อเดินออกนอกเส้นทางปกติตอนกลางคืน การจัดแสงสว่างและเส้นทางเดินที่ปลอดภัยจึงสำคัญไม่น้อยไปกว่าการป้องกันการออกจากบ้าน

ก่อนตัดสินใจซื้ออุปกรณ์ใด ๆ ควรเริ่มจากคำถามว่าอุปกรณ์นี้จะช่วยแก้ปัญหาอะไรจริง ๆ ในบ้านของเรา ไม่ใช่เลือกจากรุ่นที่ขายดีที่สุด อุปกรณ์ติดตามตำแหน่งที่ดีต้องใช้งานง่ายสำหรับผู้สูงอายุที่อาจมีปัญหามือสั่นหรือสายตาไม่ดี ถอดออกเองได้ยากโดยไม่ตั้งใจ และมีแผนสำรองเมื่อแบตเตอรี่หมดหรือสัญญาณอินเทอร์เน็ตขัดข้อง เพราะอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไม่ควรเป็นระบบป้องกันเพียงชั้นเดียว

สัญญาณเตือนที่ประตูหรือกริ่งแจ้งเตือนเวลาประตูเปิดเป็นทางเลือกที่ราคาไม่สูงและใช้งานง่ายกว่า เหมาะกับบ้านที่ความเสี่ยงหลักคือการเดินออกจากบ้านตอนกลางคืนโดยไม่มีใครรู้ตัว ควรพิจารณาราคาตลอดอายุการใช้งาน วิธีทำความสะอาดและบำรุงรักษา รวมถึงความเป็นส่วนตัวของข้อมูลตำแหน่งที่อุปกรณ์บันทึกไว้ ก่อนตัดสินใจซื้อ

ครอบครัวส่วนใหญ่เริ่มเตรียมรูปถ่ายและข้อมูลผู้สูงอายุก็ต่อเมื่อเกิดเหตุหลงทางไปแล้ว ซึ่งทำให้เสียเวลาช่วงที่สำคัญที่สุด การเตรียม 'โปรไฟล์ฉุกเฉิน' ไว้ล่วงหน้า ประกอบด้วยรูปถ่ายล่าสุด ส่วนสูง ลักษณะเด่น โรคประจำตัว ยาที่ใช้ และเบอร์ติดต่อญาติ จะช่วยให้แจ้งเจ้าหน้าที่หรือเพื่อนบ้านได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลารวบรวมข้อมูลตอนตกใจ

อีกขั้นที่ช่วยได้มากแต่ครอบครัวมักไม่ได้ทำคือการแจ้งเพื่อนบ้านใกล้เคียง ร้านค้าในละแวก และผู้นำชุมชนหรือตำรวจในพื้นที่ไว้ล่วงหน้าว่าบ้านมีผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงหลงทาง พร้อมฝากเบอร์ติดต่อไว้ แทนที่จะรอไปแจ้งตอนเกิดเหตุจริงซึ่งทุกฝ่ายจะตื่นตระหนกและสื่อสารได้ไม่ครบถ้วน