ครอบครัวจำนวนมากคิดว่าติดราวจับหนึ่งจุดในห้องน้ำก็เพียงพอแล้ว แต่เส้นทางจริงที่ผู้สูงอายุเดินในแต่ละวันมักมีมากกว่าหนึ่งช่วงที่เสี่ยง เช่น ช่วงลุกจากเตียง ช่วงเดินตรงในทางเดิน ช่วงเลี้ยวเข้าห้องน้ำ และช่วงยืนหน้าโถสุขภัณฑ์หรืออ่างอาบน้ำ แต่ละช่วงต้องการการพยุงตัวในลักษณะต่างกัน การมีราวจับแค่จุดเดียวจึงอาจปิดความเสี่ยงได้เพียงบางส่วนของเส้นทางทั้งหมด

นักกายภาพบำบัดมักใช้การประเมินที่เรียกว่า Timed Up and Go คือให้ผู้สูงอายุลุกจากเก้าอี้ เดินระยะสั้นประมาณสามเมตร แล้วเดินกลับมานั่ง เพื่อดูว่าการลุก การเดิน และการเลี้ยวตัวช่วงใดที่ไม่มั่นคงที่สุด หลักการเดียวกันนี้นำมาปรับใช้เองที่บ้านได้ โดยสังเกตว่าช่วงไหนของเส้นทางจริงที่ผู้สูงอายุเดินช้าลง เกร็งตัว หรือมองหาที่จับ

จุดที่ตรวจแล้วมักพบบ่อยคือบ้านที่ยังไม่มีราวจับจริง แต่ผู้สูงอายุปรับตัวเองด้วยการจับขอบอ่างล้างหน้า ขอบตู้ ราวแขวนผ้าเช็ดตัว หรือพนักเก้าอี้แทน อุปกรณ์เหล่านี้ไม่ได้ออกแบบมาให้รับแรงดึงกะทันหันจากคนที่กำลังจะล้ม และอาจหลุดหรือล้มตามลงมาพร้อมกับผู้สูงอายุ ซึ่งอันตรายกว่าการไม่มีจุดจับเลยเพราะทำให้เชื่อใจในจุดที่ไม่ปลอดภัยจริง

การสังเกตว่าผู้สูงอายุกำลังใช้อะไรพยุงตัวอยู่ในปัจจุบันเป็นวิธีที่ตรงที่สุดในการหาจุดที่บ้านยังขาดราวจับจริง มากกว่าการดูแค่ว่าห้องไหน 'ควรมี' ตามรายการทั่วไป เพราะพฤติกรรมที่ปรับตัวเองอยู่แล้วบอกความเสี่ยงจริงในบ้านหลังนั้นได้ชัดกว่า

บ้านที่มีผู้สูงอายุมากกว่าหนึ่งคนมักเจอปัญหาว่าราวจับที่ติดตามความสูงของคนหนึ่งไม่พอดีกับอีกคน โดยเฉพาะเมื่อส่วนสูงหรือความยาวแขนต่างกันมาก การเอื้อมเกินหรือต้องก้มตัวลงจับยังคงเป็นความเสี่ยง เพราะทำให้เสียการทรงตัวระหว่างเอื้อมแทนที่จะได้รับการพยุง และในผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย (sarcopenia) คือกล้ามเนื้อลดมวลและความแข็งแรงลงตามอายุ แรงพยุงตัวขณะเอื้อมก็ยิ่งลดลงตามไปด้วย จุดที่ต้องเอื้อมไกลจึงเสี่ยงกว่าคนทั่วไปมาก

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือระยะเอื้อมจากจุดที่คนยืนอยู่จริงไปถึงราวจับ หากราวจับติดไกลเกินไปจนต้องก้าวออกไปก่อนถึงจะจับได้ ก็เท่ากับต้องผ่านช่วงเสี่ยงที่สุดโดยไม่มีจุดพยุงระหว่างทาง ซึ่งขัดกับจุดประสงค์ของการมีราวจับตั้งแต่แรก