เก้าอี้นั่งถ่ายคือเก้าอี้ที่เจาะช่องที่นั่งและมีถังรองอยู่ด้านล่าง ตั้งอยู่นิ่ง ๆ ข้างเตียง ส่วนรถเข็นแบบมีกระโถนคือรถเข็นที่เจาะช่องไว้ที่เบาะ มีฝาปิดเบาะ และมีถังเลื่อนเข้าออกใต้ที่นั่ง จึงเคลื่อนที่ได้เหมือนรถเข็นทั่วไป ผู้ผลิตแต่ละรายออกแบบรายละเอียดไม่เหมือนกัน จึงควรอ่านคู่มือแต่ละรุ่นก่อนสรุปว่าจะได้ฟังก์ชันครบ

สิ่งที่ต่างกันจริงในการใช้งานมีสามเรื่อง เรื่องแรกคือล้อหลัง รุ่นที่เน้นใช้ในบ้านมักมีล้อหลังขนาดเล็ก ผู้ป่วยเข็นเองไม่ได้และต้องมีผู้ช่วยเข็นเสมอ เรื่องที่สองคือน้ำหนักตัวรถ ซึ่งมักหนักกว่ารถเข็นธรรมดาเพราะต้องมีโครงรับถังและช่องเบาะ ผู้ดูแลที่ต้องยกขึ้นรถยนต์เองจะรู้สึกชัด เรื่องที่สามคือที่วางแขนและที่วางเท้า ถ้าที่วางแขนไม่พับหรือถอดออกได้ และที่วางเท้าไม่เหวี่ยงออกด้านข้าง การย้ายตัวจากเตียงด้านข้างจะทำได้ยากมาก

ข้อมูลจากองค์การอนามัยโลกเรื่องเทคโนโลยีช่วยเหลือเน้นว่าอุปกรณ์ต้องเข้ากับผู้ใช้ สภาพแวดล้อม และผู้ที่ช่วยใช้ ไม่ใช่ซื้อตามความนิยม หลักนี้ใช้ตรง ๆ กับรถเข็นชนิดนี้ เพราะรุ่นที่ดีมากในบ้านพื้นกว้างอาจใช้ไม่ได้เลยในห้องน้ำที่แคบ

เบรกต้องล็อกทั้งสองล้อก่อนให้ผู้ป่วยเริ่มลุก ไม่ใช่ล็อกข้างเดียวแล้วคิดว่าพอ รถเข็นที่เบรกข้างเดียวจะหมุนรอบตัวเมื่อผู้ป่วยเอาน้ำหนักลงด้านที่ไม่ล็อก กระเบื้องพื้นห้องนอนและห้องน้ำแบบมันของบ้านไทยทำให้ล้อลื่นได้ง่ายกว่าที่คิด ถ้าเบรกเก่าแล้วยางสึก ควรให้ช่างหรือร้านที่ขายตรวจก่อนใช้จริง

ลำดับที่นักกิจกรรมบำบัดมักสอนผู้ดูแลคือ จอดรถเข็นชิดเตียงเฉียงเล็กน้อย ล็อกเบรก พับหรือเหวี่ยงที่วางเท้าออก ถอดหรือพับที่วางแขนด้านที่ย้ายตัว แล้วจึงให้ผู้ป่วยขยับมานั่ง ความสูงของที่นั่งควรใกล้เคียงกับขอบเตียง ถ้าเตียงสูงกว่ามาก ผู้ป่วยต้องปีนขึ้น ถ้าเตียงต่ำกว่ามาก ผู้ดูแลต้องออกแรงยกซึ่งเสี่ยงต่อหลังของตัวเอง

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension คือหน้ามืดเมื่อลุกจากนอนเป็นนั่ง และเมื่อมีอาการปวดปัสสาวะหรือท้องผูกที่ต้องเบ่ง ก็เสี่ยงหน้ามืดยิ่งขึ้น ควรให้นั่งขอบเตียงสักครู่ก่อนย้ายไปที่นั่ง และเตรียมรถเข็นให้พร้อมก่อนผู้ป่วยรีบ เพราะคนที่ปวดถ่ายมักรีบและลืมขั้นตอน

จุดที่ล้างไม่ถึงในรถเข็นชนิดนี้ไม่ใช่ถัง เพราะถังถอดล้างได้ จุดที่มักค้างคือขอบรอบช่องเบาะ ร่องที่ฝาปิดพับเข้าหากัน และบานพับโลหะใต้เบาะ ซึ่งสิ่งปฏิกูลเล็กน้อยกระเด็นเข้าไปแล้วแห้ง กลิ่นสะสมจากตรงนั้นแม้ถังจะสะอาดแล้ว ควรเช็ดรอบช่องทุกครั้งหลังใช้ด้วยผ้าชุบน้ำสบู่ แล้วเช็ดซ้ำด้วยผ้าชุบน้ำเปล่า ก่อนปิดฝา

เบาะหนังเทียมที่ใช้นาน ผิวจะแตกเป็นเกล็ดและเก็บความชื้น การเช็ดด้วยสารฟอกขาวเข้มข้นบ่อย ๆ ทำให้ผิวแตกเร็วขึ้น ถ้าผิวเบาะลอกแล้ว ล้างเท่าไรก็ไม่สะอาด และควรเปลี่ยนเบาะหรือหาผ้าหุ้มที่ซักได้ ผู้ดูแลควรสวมถุงมือเมื่อเทและล้างถัง แล้วล้างมือด้วยสบู่ให้ครบตามขั้นตอนทุกครั้งแม้สวมถุงมืออยู่

ผิวหนังของผู้สูงอายุที่เปราะบางจะรับแรงกดและความชื้นได้ไม่ดี การนั่งบนเบาะที่มีช่องเจาะเป็นเวลานานทำให้ขอบช่องกดผิวเป็นวงแดง ควรให้นั่งเฉพาะเวลาที่ถ่ายจริง แล้วย้ายออกเมื่อเสร็จ อย่าปล่อยให้นั่งรอจนหลับหรือเผลอไปนานเกินจำเป็น และตรวจผิวรอบก้นกบและสะโพกทุกครั้งที่ช่วยทำความสะอาด

การเข็นไปคร่อมโถส้วมแบบนั่งราบเป็นภาพที่โฆษณามักโชว์ แต่ในบ้านจริงมีเงื่อนไขหลายข้อ ต้องมีพื้นที่ให้รถเข็นเลี้ยวเข้าประตู ธรณีประตูห้องน้ำต้องไม่สูงจนล้อหน้าสะดุด ช่องเบาะต้องตรงกับโถ และห้องน้ำแบบนั่งยองจะใช้ไม่ได้เลย ให้วัดความกว้างประตูห้องน้ำจริงเทียบกับความกว้างรวมของรถเข็นที่ผู้ผลิตระบุ แล้วเผื่อมือผู้ดูแลที่จับด้านข้างด้วย

เรื่องอาบน้ำ ให้เชื่อฉลากของผู้ผลิตมากกว่าคำบอกเล่าของผู้ขาย โครงเหล็กชุบหรือพ่นสีจะเป็นสนิมที่ข้อต่อและน็อตถ้าเปียกซ้ำ ๆ รุ่นที่ใช้ในห้องอาบน้ำได้จริงมักระบุชัดว่ากันน้ำหรือโครงอะลูมิเนียมและพลาสติกบางส่วน ถ้าฉลากไม่บอก อย่าอาบน้ำบนรถเข็นนั้น ให้ใช้เก้าอี้อาบน้ำแยกต่างหากแทน

ถ้าผู้ป่วยต้องออกนอกบ้านบ่อย เช่น ไปโรงพยาบาลตามนัดหลายครั้งต่อเดือน รถเข็นธรรมดาที่เบาและพับง่ายจะลดภาระผู้ดูแลได้มาก ส่วนเก้าอี้นั่งถ่ายตั้งไว้ข้างเตียงตลอดไม่ต้องเข็นไปไหน การแยกสองชิ้นใช้พื้นที่เก็บมากกว่าและค่าใช้จ่ายรวมสูงกว่าได้ แต่ช่วยให้แต่ละชิ้นทำหน้าที่เดียวและเลือกให้เหมาะกับงานนั้นได้ดีกว่า

ถ้ามีผู้ใช้หลายคนในบ้านหรือสลับใช้กับผู้ป่วยระยะฟื้นตัว การมีรถเข็นแบบรวมก็ยังคุ้มได้ในบ้านที่พื้นที่แคบและต้องการให้ผู้ป่วยอยู่ในห้องเดียวตลอด สิ่งที่ควรถามตัวเองคือ ใน 1 สัปดาห์เราเข็นผู้ป่วยออกจากห้องกี่ครั้ง และใช้กระโถนกี่ครั้ง ถ้าครั้งใดครั้งหนึ่งน้อยมาก อุปกรณ์รวมอาจไม่จำเป็น