ครอบครัวจำนวนมากพอเห็นว่าพ่อแม่ออกไปไหนเองไม่ได้แล้ว ก็เริ่มทำทุกอย่างแทนตั้งแต่จัดยาไปจนถึงป้อนอาหาร ทั้งที่ผู้สูงอายุกลุ่มติดบ้านส่วนใหญ่ยังทำกิจวัตรพื้นฐานในบ้าน หรือที่เรียกว่า ADL ได้เองบางส่วน เช่น กินอาหารเอง แต่งตัวเองบางท่อน หรือเดินจากเตียงไปห้องน้ำได้ถ้ามีราวจับ สิ่งที่ลดลงจริงมักเป็นความสามารถซับซ้อนกว่า หรือ IADL เช่น เดินทางไปโรงพยาบาลเอง จัดการเรื่องเงิน หรือออกไปซื้อของ

การแยกสองระดับนี้สำคัญเพราะกำหนดว่ากิจวัตรควรออกแบบอย่างไร ถ้าผู้ดูแลเข้าใจผิดว่าติดบ้านเท่ากับช่วยตัวเองไม่ได้ทุกด้าน กิจวัตรที่ออกแบบจะทำแทนมากเกินจำเป็น เพิ่มภาระผู้ดูแลและเร่งให้กล้ามเนื้อและความมั่นใจของผู้สูงอายุถดถอยเร็วขึ้นจากการไม่ได้ใช้งาน ภาวะนี้เรียกว่ามวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยหรือ sarcopenia ซึ่งยิ่งเคลื่อนไหวน้อยยิ่งลุกลามเร็ว

ร่างกายผู้สูงอายุมีจังหวะที่ไม่เหมือนวัยหนุ่มสาว ช่วงเช้าหลังตื่นนอนมักเป็นช่วงที่ข้อต่อยังฝืดและการทรงตัวยังไม่นิ่ง โดยเฉพาะถ้าลุกเร็วเกินไปอาจเกิดความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension ทำให้หน้ามืดวูบขณะลุกยืน ส่วนช่วงเย็นใกล้พลบค่ำ ผู้สูงอายุบางคนโดยเฉพาะที่มีความจำถดถอยอาจมีอาการสับสนหรือกระสับกระส่ายมากขึ้น ควรวางกิจกรรมที่ต้องใช้สมาธิสูงไว้ช่วงอื่นแทน

การจัดกิจวัตรที่ดีจึงต้องสังเกตว่าผู้สูงอายุคนนี้พร้อมที่สุดช่วงไหนของวัน แล้ววางกิจกรรมที่ต้องใช้แรงหรือการทรงตัวไว้ในช่วงนั้น ส่วนช่วงที่เพลียหรือฝืดตัวควรเป็นกิจกรรมเบา ไม่ใช่บังคับให้ทำกิจกรรมหนักตามเวลาที่ผู้ดูแลสะดวก

หลายครอบครัวพยายามทำตารางเวลาละเอียดเป็นชั่วโมง แต่พบว่าใช้จริงไม่ได้เพราะร่างกายผู้สูงอายุไม่แน่นอนทุกวัน การบังคับตามตารางเดิมอาจทำให้ทั้งผู้สูงอายุและผู้ดูแลรู้สึกล้มเหลวโดยไม่จำเป็น สิ่งที่ใช้ได้จริงกว่าคือกำหนด "จุดยึด" ของวันไว้สามถึงสี่จุด เช่น เวลาตื่น เวลากินยามื้อหลัก เวลาอาหารเที่ยง และเวลาเข้านอน ส่วนกิจกรรมระหว่างจุดยึดให้ปรับตามพลังงานวันนั้นได้

การมีจุดยึดช่วยให้ยาและอาหารไม่คลาดเคลื่อนมาก ในขณะเดียวกันก็เปิดพื้นที่ให้ผู้สูงอายุเลือกจังหวะกิจกรรมอื่นได้เองตามความสบายใจ ซึ่งช่วยรักษาความรู้สึกเป็นเจ้าของวันของตัวเองไว้