หลักทั่วไปที่นักกายภาพบำบัดมักใช้คือปรับความสูงมือจับให้อยู่ระดับข้อมือขณะยืนตัวตรงแขนแนบลำตัว แต่ตัวเลขนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ไม่ใช่สูตรตายตัว เพราะสัดส่วนร่างกาย ความยาวแขน และท่าทางการยืนของแต่ละคนต่างกัน หากวอล์กเกอร์สูงเกินไป ผู้สูงอายุจะต้องเขย่งไหล่หรือยกแขนสูงจนล้าเร็ว หากต่ำเกินไปจะต้องก้มหลังซึ่งเพิ่มแรงกดที่หลังส่วนล่างและทำให้จุดศูนย์ถ่วงเปลี่ยนไปข้างหน้า เสี่ยงล้มคว่ำมากกว่าล้มธรรมดา

ครอบครัวจำนวนมากซื้อวอล์กเกอร์ตามคำแนะนำร้านค้าหรือขนาดที่คนอื่นบอกว่าใช้ดี โดยไม่ได้วัดกับตัวผู้สูงอายุจริง การขอให้นักกายภาพบำบัดหรือแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูวัดและปรับให้ในครั้งแรกจึงคุ้มค่ากว่าการลองผิดลองถูกเอง โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension ร่วมด้วย เพราะจังหวะลุกยืนที่ไม่มั่นคงตั้งแต่ต้นจะยิ่งเสี่ยงมากขึ้นเมื่อวอล์กเกอร์ไม่พอดี

ปัญหาที่พบบ่อยไม่แพ้เรื่องขนาดคือไม่มีใครสอนจังหวะการเดินที่ถูกต้อง ผู้สูงอายุบางคนยกวอล์กเกอร์ไปวางไกลเกินก้าวของตัวเองจนต้องเอื้อมตัวตาม บางคนลากขาวอล์กเกอร์ไปกับพื้นแทนการยกขึ้นจริงซึ่งทำให้ขาหน้าสองข้างสะดุดธรณีประตูหรือพรมได้ง่าย และบางคนถือวอล์กเกอร์ไว้ข้างหน้าตัวเองไกลเกินไปจนน้ำหนักตัวเทไปข้างหน้ามากกว่าที่ควร

จังหวะที่ปลอดภัยโดยทั่วไปคือขยับวอล์กเกอร์ไปข้างหน้าในระยะสั้น ก้าวเท้าตามให้ตัวอยู่กึ่งกลางวอล์กเกอร์เสมอ ไม่ก้าวนำหน้าวอล์กเกอร์ไปก่อน และหยุดนิ่งให้มั่นคงก่อนจะขยับครั้งถัดไป การฝึกจังหวะนี้ควรทำภายใต้การดูของนักกายภาพบำบัดในช่วงแรกจนกว่าจะมั่นใจ

วอล์กเกอร์มาตรฐานส่วนใหญ่กว้างกว่าตัวคนพอสมควร บ้านไทยหลายหลังมีทางเดินแคบ ธรณีประตูสูง หรือพื้นต่างระดับระหว่างห้องนอนกับห้องน้ำ ซึ่งเป็นอุปสรรคใหญ่ในการใช้งานจริง ก่อนซื้อจึงควรวัดความกว้างของทางเดินและประตูที่ต้องผ่านบ่อยที่สุดก่อน โดยเฉพาะเส้นทางจากเตียงไปห้องน้ำซึ่งเป็นเส้นทางที่ใช้กลางดึกและมีความเสี่ยงหกล้มสูงที่สุด

หากบ้านมีธรณีประตูสูงจนวอล์กเกอร์ยกข้ามลำบาก การปรับลาดเอียงเล็ก ๆ หรือเลือกวอล์กเกอร์แบบมีล้อหน้าที่เข็นข้ามได้ง่ายกว่าอาจเหมาะกว่าการฝืนใช้แบบยกทั้งหมด แต่การตัดสินใจเปลี่ยนชนิดวอล์กเกอร์ควรปรึกษานักกายภาพบำบัด เพราะแต่ละชนิดเหมาะกับระดับความมั่นคงในการทรงตัวที่ต่างกัน

ความสามารถในการเดินของผู้สูงอายุไม่ได้คงที่ตลอดไป หากสังเกตว่าลุกจากเก้าอี้ช้าลงมาก เดินโซเซแม้มีวอล์กเกอร์ หรือใช้เวลานานขึ้นในการเดินระยะทางเดิม อาจเป็นสัญญาณของภาวะเปราะบางที่กำลังเพิ่มขึ้น ซึ่งควรแจ้งแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดเพื่อประเมินซ้ำ ไม่ใช่ปล่อยให้ใช้วอล์กเกอร์เดิมต่อไปโดยคิดว่าอุปกรณ์เดิมยังเพียงพอ

ในทางกลับกัน ผู้สูงอายุบางคนแข็งแรงขึ้นจากการฝึกกายภาพบำบัดจนวอล์กเกอร์กลายเป็นตัวถ่วงความมั่นใจมากกว่าช่วยเหลือ การประเมินความสามารถซ้ำเป็นระยะจึงสำคัญทั้งสองทิศทาง ไม่ใช่ตัดสินใจครั้งเดียวแล้วใช้อุปกรณ์เดิมตลอดไป