บันทึกที่มีคุณค่าทางการแพทย์ต้องระบุเวลาที่ชัดเจน ไม่ใช่แค่ "เมื่อเช้า" หรือ "ตอนบ่าย" เพราะแพทย์ต้องใช้ช่วงเวลาเทียบกับมื้ออาหาร มื้อยา หรือกิจกรรมที่ทำก่อนหน้า เพื่อหาความเชื่อมโยง

ควรระบุความรุนแรงเทียบกับ "เส้นฐาน" หรือสภาพปกติของผู้สูงอายุคนนั้น เช่น เดินช้าลงจากที่เคยเดินได้ 10 นาทีเหลือ 3 นาที ไม่ใช่แค่บอกว่า "เดินไม่ค่อยไหว" ซึ่งไม่มีจุดอ้างอิง

ผลกระทบต่อกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน (ADL) เช่น อาบน้ำ แต่งตัว กินอาหาร และกิจกรรมที่ซับซ้อนกว่านั้น (IADL) เช่น จัดยาเอง จ่ายบิล เป็นตัวชี้วัดสำคัญว่าอาการกระทบชีวิตจริงมากแค่ไหน มากกว่าการบรรยายความรู้สึกเพียงอย่างเดียว

ช่วงเช้าหลังตื่นนอนเป็นเวลาที่ควรระวังอาการหน้ามืดหรือวูบเมื่อลุกยืน ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) พบได้บ่อยในผู้สูงอายุที่กินยาความดันหรือยาขับปัสสาวะ

ช่วงหลังมื้ออาหารควรสังเกตอาการสำลักหรือไอขณะกลืน โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่มีปัญหาการเคี้ยวหรือกลืนอยู่แล้ว เพราะเป็นสาเหตุของภาวะปอดอักเสบจากการสำลักที่ป้องกันได้ถ้าจับสัญญาณเร็ว

ช่วงเย็นถึงค่ำควรสังเกตความสับสนหรือพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงที่แย่ลงเมื่อแสงเริ่มลด ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบได้ในผู้สูงอายุบางคน และควรบันทึกแยกจากความจำเสื่อมเรื้อรังเพราะสาเหตุอาจต่างกัน

ช่วงกลางคืนหลังเข้านอนก็ควรสังเกตด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะเสียงหายใจผิดปกติ การลุกเดินโดยไม่รู้ตัว หรือการลุกไปห้องน้ำบ่อยผิดปกติ เพราะบางครั้งเป็นสัญญาณของภาวะที่ยังไม่แสดงออกชัดเจนในตอนกลางวัน หากผู้ดูแลนอนอยู่ในบ้านเดียวกัน การฟังเสียงหรือแวะดูเป็นครั้งคราวช่วยจับสัญญาณเหล่านี้ได้เร็วขึ้น

ผู้ดูแลที่เหนื่อยล้าสะสมมักบันทึกเฉพาะวันที่มีเหตุการณ์ใหญ่ ทำให้ไม่มีข้อมูลวันปกติไว้เทียบ เมื่อแพทย์ถามว่า "ก่อนหน้านี้เป็นแบบนี้ไหม" จึงตอบไม่ได้ชัดเจน

เมื่อมีผู้ดูแลหลายคนผลัดเปลี่ยน มักเกิดช่องว่างของข้อมูลระหว่างกะ เพราะแต่ละคนจดในที่ต่างกันหรือใช้คำเรียกอาการไม่ตรงกัน ทำให้ภาพรวมของอาการไม่ต่อเนื่อง

อาการที่แสดงออกไม่ตรงแบบ (อาการแสดงไม่ตรงแบบ) ในผู้สูงอายุ เช่น การติดเชื้อที่ไม่มีไข้สูงแต่แสดงออกเป็นซึมลงหรือกินได้น้อยลง มักถูกมองข้ามเพราะไม่เข้ากับภาพอาการป่วยแบบที่คนทั่วไปคุ้นเคย