พ่อแม่บางท่านรู้ตัวว่ามีผลข้างเคียงจากยา เช่น ง่วงซึมหรือวิงเวียน แต่เลือกไม่บอกเพราะกลัวลูกหลานจะห้ามทำกิจกรรมที่รักหรือเปลี่ยนกิจวัตรที่คุ้นเคย เช่น การขับรถหรือออกไปพบเพื่อน

การปิดบังแบบนี้อันตรายเพราะผลข้างเคียงบางอย่าง เช่น ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า อาจนำไปสู่การหกล้มที่ป้องกันได้หากแจ้งแพทย์แต่เนิ่น ๆ

เมื่อมีพี่น้องหลายคน มักเกิดความไม่ลงรอยว่าใครควรเป็นคนหลักในการดูแลเรื่องยา บางครั้งคนที่อยู่ใกล้พ่อแม่ที่สุดรู้สึกว่าแบกภาระคนเดียว ขณะที่คนที่อยู่ไกลรู้สึกว่าถูกกันออกจากการตัดสินใจ

ความขัดแย้งนี้มักลุกลามจนกระทบตัวพ่อแม่เอง เพราะกลายเป็นพ่อแม่ต้องฟังคำแนะนำที่ขัดแย้งกันจากลูกแต่ละคน แทนที่จะได้แผนการจัดยาที่ชัดเจนหนึ่งเดียว

เมื่อใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน โอกาสที่พ่อแม่จะสับสนว่ายาตัวไหนกินตอนไหน กินคู่กับอาหารหรือไม่ ก็เพิ่มขึ้นตามจำนวนยา ความสับสนนี้ไม่ใช่ความผิดของพ่อแม่ แต่เป็นความเสี่ยงตามธรรมชาติของการใช้ยาหลายชนิด

ปัญหานี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสัญญาณของความจำเสื่อม ทั้งที่บางครั้งเป็นเพียงระบบการจัดยาที่ซับซ้อนเกินไปสำหรับใครก็ตาม ไม่ใช่แค่ผู้สูงอายุ

หลายครอบครัวไม่มีระบบจดบันทึกอาการหรือผลข้างเคียง ทำให้สัญญาณเตือน เช่น อาการวิงเวียนบ่อยครั้งหรือง่วงซึมผิดปกติ ถูกมองข้ามไปจนกว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ชัดเจน เช่น การหกล้ม

การไม่มีระบบบันทึกยังทำให้เมื่อพบแพทย์แต่ละครั้ง ข้อมูลที่ให้แพทย์ไม่ครบถ้วน ทำให้แพทย์ประเมินสถานการณ์จริงได้ยากขึ้น

เมื่อกิจวัตรประจำวันของพ่อแม่เปลี่ยนไป เช่น นอนดึกขึ้น ตื่นสายขึ้น หรือเปลี่ยนเวลามื้ออาหาร เวลากินยาที่เคยตั้งไว้อาจไม่สอดคล้องกับชีวิตจริงอีกต่อไป ทำให้เกิดการลืมกินยาหรือกินผิดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ปัญหานี้มักไม่ถูกมองว่าเกี่ยวข้องกับยาโดยตรง ทั้งที่การปรับตารางยาให้สอดคล้องกับกิจวัตรประจำวันจริงของพ่อแม่ มักช่วยแก้ปัญหาการลืมกินยาได้ดีกว่าการตำหนิว่าไม่มีวินัย

บางครอบครัวไม่มีระบบติดตามว่ายาเหลือเท่าไรและใกล้หมดเมื่อไร ทำให้เกิดสถานการณ์ยาหมดก่อนถึงวันนัดพบแพทย์ จนต้องขาดยาชั่วคราวหรือรีบไปซื้อยาที่อาจไม่ตรงกับที่แพทย์สั่งเป๊ะ ปัญหานี้ป้องกันได้ง่ายด้วยการนับจำนวนยาคงเหลือเป็นประจำและนัดล่วงหน้าก่อนยาจะหมด