ผู้ดูแลที่เป็นคู่สมรสมักมีอายุใกล้เคียงกับผู้ป่วย และหลายคนเองก็อยู่ในวัยที่เริ่มมีภาวะเปราะบางหรือโรคประจำตัวของตัวเองอยู่แล้ว การทุ่มเทดูแลอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องโดยไม่ดูแลสุขภาพตัวเองเลย จึงเสี่ยงทำให้สุขภาพของผู้ดูแลเองทรุดลงไปพร้อมกัน โดยที่ตัวผู้ดูแลอาจไม่ทันสังเกตเพราะความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่อีกฝ่าย

อีกปัจจัยคือคู่สมรสมักรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่ควรดูแล ทำให้ลังเลที่จะขอความช่วยเหลือจากลูกหลานหรือคนอื่น แม้จะเหนื่อยล้ามากแล้วก็ตาม ความรู้สึกนี้ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหมดไฟให้สูงขึ้นไปอีก

ความเหนื่อยล้าสะสมจากการดูแลต่อเนื่องอาจแสดงออกทางร่างกายที่ไม่ใช่แค่ความง่วงนอน เช่น ปวดหัวบ่อยขึ้น ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อโดยไม่ทราบสาเหตุชัดเจน หรือระบบย่อยอาหารแปรปรวน ผู้ดูแลหลายคนมองข้ามอาการเหล่านี้เพราะคิดว่าไม่สำคัญเท่ากับอาการของคู่ชีวิต ทั้งที่ร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือนถึงภาวะเปราะบางที่กำลังก่อตัว

ควรสังเกตด้วยว่าน้ำหนักตัวเปลี่ยนแปลงมากผิดปกติในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ว่าจะลดลงจากการไม่มีเวลากินอาหารให้ครบมื้อ หรือเพิ่มขึ้นจากความเครียดที่ทำให้กินมากเกินไป ทั้งสองแบบเป็นสัญญาณว่าร่างกายกำลังตอบสนองต่อความเครียดสะสม

หากผู้ดูแลเองเริ่มทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานของตัวเอง เช่น การอาบน้ำหรือกินอาหารตามเวลา ได้ไม่สม่ำเสมอเหมือนก่อน นั่นเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าภาระการดูแลกำลังกระทบความสามารถดูแลตัวเองในระดับพื้นฐาน ซึ่งควรได้รับความช่วยเหลือทันทีก่อนที่สุขภาพของผู้ดูแลเองจะทรุดตามไปด้วย

หากพบสัญญาณหมดไฟเพียงหนึ่งหรือสองข้อเป็นครั้งคราว อาจยังพอปรับตัวเองได้ด้วยการพักผ่อนเพิ่มหรือขอความช่วยเหลือจากคนใกล้ตัวชั่วคราว แต่หากพบสัญญาณหลายข้อพร้อมกันต่อเนื่องเกินสองสัปดาห์ เช่น นอนไม่หลับ หงุดหงิดง่าย และรู้สึกสิ้นหวังร่วมกัน ควรถือเป็นสัญญาณว่าต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญหรือปรับภาระการดูแลอย่างจริงจัง ไม่ใช่พยายามฝืนทำต่อไปตามลำพัง

การขอความช่วยเหลือไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงจุดที่ทนไม่ไหวแล้วเสมอไป การพูดคุยกับคนใกล้ตัวหรือขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญตั้งแต่เริ่มสังเกตเห็นสัญญาณเพียงเล็กน้อยก็เป็นทางเลือกที่เหมาะสมเช่นกัน เพราะการปรับตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ มักทำได้ง่ายกว่าการรอให้สถานการณ์ทรุดหนักจนต้องแก้ไขอย่างเร่งด่วนในภายหลัง