ความผิดพลาดแรกคือการปล่อยให้ห้องน้ำใช้ตัวล็อกแบบต้องมีกุญแจเปิดจากภายนอกซึ่งติดมากับบ้านตั้งแต่แรก โดยไม่เคยตั้งคำถามว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินจะหากุญแจทันเวลาหรือไม่ หลายครอบครัวรู้ตัวว่ามีปัญหานี้ก็ต่อเมื่อเกิดเหตุจริงแล้วเท่านั้น

ความผิดพลาดที่สองที่เกี่ยวเนื่องกันคือแม้จะเปลี่ยนเป็นล็อกแบบปลดจากภายนอกได้แล้ว แต่กลับเก็บเครื่องมือปลดล็อกไว้ในลิ้นชักหรือที่ที่หาไม่เจอง่าย ด้วยเหตุผลด้านความเป็นระเบียบหรือความสวยงาม โดยลืมไปว่าจุดประสงค์หลักของเครื่องมือนี้คือการใช้งานเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ความเร็วนี้สำคัญเป็นพิเศษเพราะผู้สูงอายุที่ล้มในห้องน้ำหลายรายเกิดจากภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ซึ่งทำให้หน้ามืดและทรุดลงภายในไม่กี่วินาทีหลังลุกยืน การช่วยเหลือที่ล่าช้าเพียงไม่กี่นาทีจึงมีความหมายมาก

ความผิดพลาดที่สามคือติดตั้งอุปกรณ์ความปลอดภัยแล้วไม่เคยทดลองใช้จริง เช่น ซื้อกลอนล็อกแบบปลดฉุกเฉินมาแล้วแต่ไม่เคยลองปลดจริงเพื่อดูว่าใช้เวลานานแค่ไหน หรือคิดว่าตัวเองรู้วิธีใช้แต่ในสถานการณ์จริงที่ตื่นตระหนกอาจทำไม่ได้เร็วอย่างที่คิด

ความผิดพลาดที่สี่คือไม่เคยตรวจว่าประตูเปิดเข้าหรือเปิดออกจากห้องน้ำ ครอบครัวจำนวนมากใช้ห้องน้ำเดิมมาหลายปีโดยไม่เคยคิดถึงประเด็นนี้ จนกว่าจะมีเหตุการณ์ที่ต้องรีบเข้าไปช่วยแล้วพบว่าบานประตูขวางทางอยู่ ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่ตรวจสอบได้ง่ายมากเพียงแค่สังเกตทิศทางการเปิดของบานประตู

ความผิดพลาดที่ห้าคือมองข้ามสัญญาณเล็กๆ ที่ผู้สูงอายุพยายามบอก เช่น การบ่นว่าประตูหนักขึ้น หรือใช้เวลานานกว่าเดิมในการเข้าออกห้องน้ำ ครอบครัวมักมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยและไม่ได้ตามไปตรวจสอบจริงจัง ทั้งที่สัญญาณเหล่านี้มักบ่งบอกถึงกำลังมือหรือการทรงตัวที่เปลี่ยนไปแล้ว โดยเฉพาะภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) ที่พบได้ทั่วไปตามวัย ซึ่งทำให้แรงบิดกลอนหรือแรงดันบานประตูที่เคยทำได้สบายกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ผู้สูงอายุเองอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังมืออ่อนลง

ความผิดพลาดที่หกคือเมื่อผู้สูงอายุเริ่มใช้เวลานานผิดปกติในห้องน้ำหรือดูลังเลก่อนเข้าห้องน้ำ ครอบครัวบางคนตัดสินว่าเป็นความดื้อหรือทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แทนที่จะถามด้วยความเข้าใจว่ามีอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่มั่นใจในการใช้ห้องน้ำหรือไม่

ความผิดพลาดสุดท้ายคือปล่อยให้ผู้สูงอายุอยู่ในห้องน้ำโดยไม่มีระบบสื่อสารใดๆ เลย และไม่เคยกลับมาทบทวนความปลอดภัยของประตูซ้ำเมื่อความสามารถของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงไป การตรวจสอบเพียงครั้งเดียวตอนเริ่มดูแลแล้วไม่กลับมาดูอีกเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อยไม่แพ้ข้ออื่น

หลายครอบครัวคิดว่าเมื่อปรับปรุงประตูครั้งหนึ่งแล้วก็ปลอดภัยตลอดไป ทั้งที่ความสามารถด้านกำลังมือ สายตา และการทรงตัวของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา สิ่งที่เคยเพียงพอเมื่อหกเดือนก่อนอาจไม่เพียงพอแล้วในวันนี้