ข้อผิดพลาดแรกคือจัดเตียงตามมุมที่ดูสวยที่สุดในห้อง โดยไม่ได้คิดถึงระยะทางไปห้องน้ำเลย บางบ้านวางเตียงไว้ตรงข้ามประตูเพราะดูเป็นระเบียบ แต่กลับทำให้เส้นทางไปห้องน้ำอ้อมไกลกว่าที่ควร

ข้อผิดพลาดที่สองคือวางเตียงให้สะดวกกับมุมมองของผู้ดูแลมากกว่าความปลอดภัยของผู้สูงอายุ เช่น หันเตียงให้มองเห็นจากประตูได้ง่ายเพื่อความสบายใจของผู้ดูแล แต่กลับทำให้ด้านที่ผู้สูงอายุลุกเป็นประจำติดผนังจนไม่มีจุดยันตัว

ข้อผิดพลาดที่สามคือไม่ถามความเห็นของผู้สูงอายุก่อนย้ายเตียง ทำให้แม้ตำแหน่งใหม่จะปลอดภัยขึ้นในทางทฤษฎี แต่ผู้สูงอายุกลับรู้สึกไม่คุ้นเคยหรือไม่สบายใจ จนบางครั้งเลี่ยงไม่ใช้เส้นทางที่จัดให้

ข้อผิดพลาดที่สี่คือจัดห้องและทดสอบเฉพาะตอนกลางวันที่แสงสว่างเต็มที่ ทำให้มองข้ามจุดมืดหรือเงาที่บดบังสิ่งกีดขวางในเวลากลางคืนจริง ซึ่งเป็นช่วงที่มีการลุกเดินบ่อยที่สุด

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ได้ให้ผู้สูงอายุลองเดินจริงหลังปรับตำแหน่งใหม่ ครอบครัวมักคิดแทนว่าน่าจะโล่งพอแล้ว แต่ระยะก้าวเดินและความสูงของสิ่งกีดขวางที่ผู้สูงอายุรู้สึกอาจต่างจากที่ผู้ดูแลมองเห็น โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุมีปัญหาสายตาหรือใช้อุปกรณ์ช่วยเดิน

ข้อผิดพลาดที่หกคือวางของใช้จำเป็นอย่างแว่นตา โทรศัพท์ หรือไม้เท้าไว้ไกลจากมือหรืออีกฝั่งของเตียง ทำให้ผู้สูงอายุต้องเอี้ยวตัวหรือลุกไปหยิบก่อนจะเริ่มเดินจริง ซึ่งเพิ่มจังหวะเสี่ยงโดยไม่จำเป็น

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือจัดห้องครั้งเดียวแล้วไม่เคยทบทวนซ้ำ ทั้งที่ความสามารถในการเดินและทรงตัวของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้ตามเวลา โดยเฉพาะหลังเจ็บป่วย หลังผ่าตัด หรือหลังเปลี่ยนยาที่มีผลต่อความง่วงหรือความดันโลหิต ตำแหน่งที่เคยปลอดภัยเมื่อปีก่อนอาจไม่เหมาะแล้วในวันนี้