ข้อผิดพลาดที่หนึ่งคือรีบซื้ออุปกรณ์กันเสียงหรือเครื่องสร้างเสียงพื้นหลังโดยไม่หาสาเหตุก่อนว่าเสียงมาจากไหน ทำให้เสียเงินไปกับของที่ไม่ตรงปัญหา เช่น ซื้อม่านกันเสียงแต่ปัญหาจริงคือเสียงบานพับในบ้าน

ข้อผิดพลาดที่สองคือเชื่อว่าปัญหาเสียงเบามากจนไม่น่าเป็นปัญหา เพราะคนในบ้านคุ้นชินกับเสียงนั้นแล้ว ทั้งที่ผู้สูงอายุที่นอนหลับตื้นกว่าอาจไวต่อเสียงเดียวกันมากกว่ามาก การฟังความเห็นของผู้สูงอายุเองจึงสำคัญกว่าความรู้สึกของคนอื่นในบ้าน

ข้อผิดพลาดที่สามคือใช้ยานอนหลับเป็นทางลัดแก้ปัญหาเสียงรบกวนโดยไม่ปรึกษาแพทย์ก่อน ทั้งที่ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดอยู่แล้วมีความเสี่ยงสูงกว่าคนทั่วไปต่อผลข้างเคียงจากยานอนหลับ เช่น มึนงงตอนเช้าและเสี่ยงหกล้มมากขึ้น

ข้อผิดพลาดที่สี่คือใช้หูฟังหรือที่อุดหูแบบที่ไม่เหมาะกับผู้สูงอายุที่มีปัญหาการได้ยิน เพราะการได้ยินเสื่อมตามวัยหรือ presbycusis ทำให้บางคนต้องพึ่งเสียงแวดล้อมเล็กน้อยเพื่อรับรู้สถานการณ์รอบตัว การอุดหูสนิทเกินไปอาจทำให้ไม่ได้ยินเสียงเรียกช่วยเหลือหรือสัญญาณเตือนภัยในบ้าน

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ปรับตารางกิจกรรมของคนในบ้านให้สอดคล้องกับเวลานอนของผู้สูงอายุ เช่น ยังคงเปิดโทรทัศน์เสียงดังหรือทำกิจกรรมที่มีเสียงในช่วงที่ผู้สูงอายุกำลังพยายามนอน ทั้งที่การปรับตารางเป็นวิธีแก้ที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายเลย

ข้อผิดพลาดที่หกคือมองข้ามผลกระทบสะสมของการอดนอนต่อกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุ เพราะคิดว่าผู้สูงอายุ 'ชินแล้ว' หรือ 'นอนน้อยได้อยู่แล้วเพราะอายุมาก' ทั้งที่ความจริงคือการนอนไม่พอสะสมส่งผลเสียต่อสุขภาพในทุกวัย และในผู้สูงอายุยังเพิ่มความเสี่ยงหกล้มและความสับสนได้มากกว่า

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือแก้ไขครั้งเดียวแล้วไม่ติดตามผลต่อ ทำให้ไม่รู้ว่าวิธีที่ใช้ได้ผลจริงหรือไม่ และบางครั้งปัญหาอาจกลับมาใหม่โดยไม่มีใครสังเกตจนกระทบการนอนหลับสะสมอีกครั้ง การจดบันทึกคุณภาพการนอนอย่างต่อเนื่องช่วยให้เห็นแนวโน้มได้ชัดกว่า

การไม่ทบทวนวิธีแก้ไขเป็นระยะยังทำให้ครอบครัวพลาดโอกาสปรับปรุงเพิ่มเติม เช่น เมื่อสภาพแวดล้อมรอบบ้านเปลี่ยนไป เช่น มีการก่อสร้างใหม่ในละแวกบ้าน ซึ่งต้องปรับวิธีรับมือให้ทันสถานการณ์

ข้อผิดพลาดส่วนใหญ่ในบทความนี้ไม่ได้เกิดจากความละเลย แต่เกิดจากการตัดสินใจโดยใช้ความรู้สึกของคนวัยอื่นในบ้านเป็นมาตรฐาน แทนที่จะใช้ความรู้สึกของผู้สูงอายุเองซึ่งมีความไวต่อเสียงและมีกิจวัตรประจำวันที่ต่างออกไป เมื่อครอบครัวเข้าใจว่าความแตกต่างนี้มาจากการเปลี่ยนแปลงตามวัยจริง ไม่ใช่ความจู้จี้ ก็จะเลือกวิธีแก้ไขที่ตรงจุดมากขึ้น

อีกเหตุผลหนึ่งคือครอบครัวมักแก้ปัญหาแบบเร่งด่วนโดยเลือกวิธีที่เห็นผลเร็วที่สุด เช่น การใช้ยานอนหลับหรืออุปกรณ์อุดหูที่ไม่เหมาะสม แทนที่จะให้เวลากับการหาสาเหตุที่แท้จริงและแก้ไขอย่างเป็นระบบ ซึ่งอาจใช้เวลานานกว่าแต่ปลอดภัยและยั่งยืนกว่าในระยะยาว โดยเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดอยู่แล้วและมีความเสี่ยงต่อผลข้างเคียงมากกว่าคนทั่วไป