ข้อแรกคือเลือกโต๊ะที่สูงหรือเตี้ยเกินไปเมื่อเทียบกับระดับที่นอน ทำให้ต้องก้มหรือเงยมากผิดธรรมชาติทุกครั้งที่หยิบของ ข้อที่สองคือวางโต๊ะห่างจากเตียงเกินไปเพื่อความสวยงามของห้อง โดยไม่ได้ทดสอบระยะเอื้อมถึงจริงในท่านอน

ข้อที่สามคือเลือกโต๊ะที่มีฐานแคบเพื่อประหยัดพื้นที่ห้อง โดยไม่คำนึงถึงความมั่นคงเมื่อผู้สูงอายุใช้พยุงตัวขณะลุกจากเตียง ซึ่งเป็นการแลกความปลอดภัยกับพื้นที่ห้องที่ดูโล่งขึ้นเพียงเล็กน้อย

ข้อที่สี่คือวางของจำเป็นปนกับของตกแต่งจนโต๊ะรกและหาของยากในความมืด เช่น วางแว่นตาปนกับกรอบรูปและของที่ระลึกหลายชิ้น ข้อที่ห้าคือใช้แก้วน้ำไม่มีฝาปิดวางใกล้อุปกรณ์ไฟฟ้าหรือสายชาร์จ ซึ่งเสี่ยงทั้งน้ำหกใส่ปลั๊กและพื้นโต๊ะลื่นจนของอื่นไถลตก

ทั้งสองข้อนี้ดูเหมือนเรื่องความเป็นระเบียบทั่วไป แต่จริง ๆ แล้วส่งผลต่อความเร็วในการหยิบของที่จำเป็นตอนกลางดึกโดยตรง ยิ่งต้องใช้เวลาค้นหานานเท่าไหร่ โอกาสที่จะเสียการทรงตัวระหว่างเอื้อมมองหาก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย โดยเฉพาะในจังหวะที่เพิ่งตื่นและร่างกายยังไม่พร้อมเต็มที่

ข้อที่หกคือไม่เคยทดสอบความมั่นคงของโต๊ะด้วยแรงกดจริงหลังซื้อมาใช้งาน ทำให้ไม่รู้ว่าโต๊ะโยกหรือล้มง่ายจนกว่าจะเกิดเหตุการณ์จริง ข้อที่เจ็ดคือมองข้ามสัญญาณที่ผู้สูงอายุบ่นว่าหาของบนโต๊ะไม่เจอหรือเคยทำของตกบ่อย โดยคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ต้องแก้ไข

การมองข้ามสัญญาณเหล่านี้อาจทำให้พลาดโอกาสแก้ไขก่อนเกิดอุบัติเหตุจริง เพราะสัญญาณเล็ก ๆ ที่เกิดซ้ำมักเป็นตัวบ่งชี้ล่วงหน้าที่ชัดเจนกว่าที่คิด

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย ทำให้ต้องพึ่งพาแรงพยุงจากมือมากกว่าคนทั่วไปเมื่อลุกจากเตียงหรือเปลี่ยนท่า ข้อผิดพลาดเรื่องโต๊ะไม่มั่นคงจึงไม่ใช่แค่ความไม่สะดวก แต่เป็นการดึงจุดพยุงตัวหลักออกไปในจังหวะที่ร่างกายต้องการมากที่สุด

อีกปัจจัยที่เกี่ยวข้องคือภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ซึ่งอาจทำให้เวียนศีรษะชั่วขณะทันทีที่ลุกนั่งข้างเตียงตอนกลางดึก การจัดโต๊ะให้ของจำเป็นอยู่ในระยะเอื้อมถึงจริงจึงช่วยลดจำนวนครั้งที่ต้องเอนตัวเสี่ยงระหว่างช่วงเวลาที่ร่างกายยังปรับตัวไม่ทัน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เจ็ดข้อผิดพลาดข้างต้นส่งผลรุนแรงกว่าที่ครอบครัวส่วนใหญ่คาดคิด