ครอบครัวจำนวนมากภูมิใจที่ได้ทำแผนรับมือความเจ็บป่วยไว้แล้ว แต่ความภูมิใจนี้บางครั้งกลายเป็นจุดอ่อน เพราะทำให้ทุกฝ่ายรู้สึกว่าเรื่องนี้จบแล้วไม่ต้องกลับมาดูอีก ทั้งที่ในความเป็นจริงแผนต้องได้รับการดูแลต่อเนื่องเหมือนกับเรื่องสุขภาพเรื่องอื่น ๆ

ข้อผิดพลาดที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ไม่ได้มาจากความประมาทของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง แต่เป็นรูปแบบที่พบซ้ำ ๆ ในหลายบ้าน การรู้ล่วงหน้าว่าจุดไหนมักพลาดจะช่วยป้องกันได้ดีกว่าการรอให้เกิดปัญหาก่อน

จากการสังเกตปัญหาที่เกิดขึ้นจริงในครอบครัวที่มีผู้สูงอายุอยู่คนเดียว สามารถสรุปข้อผิดพลาดที่พบบ่อยได้เป็น 7 ข้อดังนี้

ข้อผิดพลาดเหล่านี้มักไม่ได้เกิดขึ้นทีละข้อ แต่สะสมพร้อมกันหลายข้อโดยไม่มีใครสังเกต เช่น เบอร์ติดต่อล้าสมัยพร้อมกับไม่มีคนสำรอง ทำให้เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจริง ระบบทั้งหมดล้มเหลวพร้อมกัน แทนที่จะมีจุดใดจุดหนึ่งช่วยพยุงไว้ได้

ในผู้ที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) อยู่แล้ว ผลกระทบจากความล่าช้าในการขอความช่วยเหลือยิ่งรุนแรงกว่าคนทั่วไป เพราะร่างกายฟื้นตัวช้ากว่า การพลาดโอกาสช่วยเหลือในช่วงเวลาสำคัญอาจส่งผลต่อความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันในระยะยาว จึงควรถือว่าการแก้ไขข้อผิดพลาดในแผนเป็นเรื่องเร่งด่วนไม่แพ้การดูแลสุขภาพด้านอื่น

หลายครอบครัวเมื่อพบว่าแผนมีข้อผิดพลาดหลายจุด มักรู้สึกท้อและคิดว่าต้องเริ่มทำแผนใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นภาระที่ทำให้หลายคนเลื่อนออกไปเรื่อย ๆ จนไม่ได้ทำจริง วิธีที่ได้ผลกว่าคือเลือกแก้ไขทีละข้อตามลำดับความสำคัญ เริ่มจากสิ่งที่กระทบความปลอดภัยมากที่สุดก่อน

อีกจุดที่หลายครอบครัวมองข้ามคือการไม่รู้ว่าผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ (atypical presentation) เมื่อเจ็บป่วย เช่น การติดเชื้อในผู้สูงอายุอาจไม่มีไข้สูงชัดเจนเหมือนคนวัยหนุ่มสาว แต่แสดงออกเป็นความสับสนหรืออ่อนแรงแทน หากแผนที่เขียนไว้ระบุแค่ 'มีไข้สูงให้โทร 1669' โดยไม่ครอบคลุมอาการแบบอื่น ก็อาจทำให้ผู้ดูแลตัดสินใจช้าเกินไปในสถานการณ์จริง

การเขียนแผนที่ดีจึงควรระบุสัญญาณเตือนหลายรูปแบบ ไม่ใช่แค่อาการคลาสสิกที่คนทั่วไปคุ้นเคย และควรทบทวนร่วมกับบุคลากรทางการแพทย์ว่าอาการแบบใดที่ควรเฝ้าระวังเป็นพิเศษสำหรับผู้สูงอายุแต่ละคน โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคประจำตัวหลายชนิดอยู่แล้ว การจดบันทึกอาการปกติประจำวันของผู้สูงอายุไว้ล่วงหน้าจะช่วยให้สังเกตความเปลี่ยนแปลงผิดปกติได้ไวขึ้นเมื่อเทียบกับสภาพปกติของแต่ละคน