การมีสัตว์เลี้ยงอยู่ด้วยส่งผลดีต่อสุขภาพจิตของผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียวได้จริง เพราะช่วยสร้างกิจวัตรประจำวันที่มีความหมาย เช่น ต้องตื่นมาให้อาหารตรงเวลา ต้องออกไปเดินเล่น ทำให้รู้สึกว่ายังมีใครสักคนรอคอย และลดความรู้สึกโดดเดี่ยวได้มากกว่าที่หลายคนคาดคิด

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ร่างกายของผู้สูงอายุมีข้อจำกัดที่ต่างจากวัยหนุ่มสาว ทั้งเรื่องมวลกล้ามเนื้อน้อยลง (sarcopenia) การทรงตัวที่ไม่มั่นคงเท่าเดิม และผิวหนังที่บางลงทำให้แผลจากรอยข่วนหรือกัดหายช้ากว่าปกติ ความเสี่ยงเหล่านี้ไม่ได้แปลว่าเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไม่ได้ แต่หมายความว่าต้องจัดบ้านและวางกติกาการดูแลให้เข้ากับกำลังกายจริงของเจ้าของ

สาเหตุการหกล้มที่เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงที่พบบ่อยคือสัตว์วิ่งตัดหน้าหรือพันขาเวลาเดิน โดยเฉพาะสุนัขหรือแมวตัวเล็กที่คล่องแคล่วและชอบเดินใกล้ขาเจ้าของ อีกกรณีคือการถูกสายจูงกระตุกแรงจนเสียหลัก ซึ่งอันตรายกว่าที่คิดเพราะเวลาล้มมักไม่มีใครอยู่ช่วยพยุงทัน

การก้มตัวหรือคุกเข่าเพื่อให้อาหาร เก็บกระบะทราย หรือเก็บของเล่นสัตว์เลี้ยงบนพื้น ก็เป็นจุดเสี่ยงที่มองข้ามได้ง่าย เพราะเมื่อลุกขึ้นเร็วเกินไปอาจเจอภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ทำให้หน้ามืดวูบชั่วขณะ ซึ่งเป็นจังหวะที่มักเกิดอุบัติเหตุตามมา

โรคติดต่อจากสัตว์สู่คนบางชนิดมีความเสี่ยงสูงขึ้นในผู้ที่มีภูมิคุ้มกันอ่อนแอหรือโรคประจำตัวเรื้อรัง เช่น พยาธิและเชื้อจากอุจจาระสัตว์ ดังนั้นการล้างมือให้สะอาดทุกครั้งหลังสัมผัสสัตว์เลี้ยงหรือทำความสะอาดกระบะทรายจึงสำคัญมากกว่าที่คิด

นอกจากนี้ขนและรังแคสัตว์เลี้ยงอาจกระตุ้นอาการภูมิแพ้หรือทำให้โรคทางเดินหายใจเรื้อรังกำเริบได้ในบางคน หากเริ่มมีอาการไอเรื้อรัง จาม หรือแน่นหน้าอกที่สัมพันธ์กับช่วงเวลาที่อยู่ใกล้สัตว์เลี้ยง ควรปรึกษาแพทย์เพื่อประเมินร่วมกับการปรับสภาพแวดล้อมในบ้าน เช่น เพิ่มการระบายอากาศหรือจำกัดพื้นที่ที่สัตว์เลี้ยงเข้าถึงได้

ปัญหาที่ครอบครัวมักไม่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้าคือ หากผู้สูงอายุที่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงอยู่คนเดียวต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหันแม้เพียงไม่กี่วัน ใครจะเป็นคนดูแลสัตว์เลี้ยงต่อ การไม่มีแผนสำรองอาจทำให้สัตว์เลี้ยงขาดน้ำ ขาดอาหาร หรือสร้างความกังวลใจให้เจ้าของจนกระทบการรักษาตัว

การพูดคุยล่วงหน้ากับเพื่อนบ้านหรือญาติที่ไว้ใจได้ว่าจะช่วยดูแลสัตว์เลี้ยงในกรณีฉุกเฉิน พร้อมทั้งเตรียมข้อมูลพื้นฐานของสัตว์เลี้ยงไว้ในที่หยิบง่าย เช่น ชนิดอาหาร ปริมาณที่ให้ และเบอร์สัตวแพทย์ประจำ จะช่วยลดความกังวลนี้ได้มาก