ความผิดพลาดแรกที่พบบ่อยคือการรอจนผู้สูงอายุหกล้มในบ้านหรือสุขภาพทรุดลงชัดเจนแล้วจึงเริ่มติดต่อขอปรับสภาพบ้านหรือขอความช่วยเหลือ ทั้งที่ควรเริ่มตั้งแต่เห็นสัญญาณเล็ก ๆ เช่น เดินขึ้นบันไดช้าลงหรือเริ่มจับผนังเดินในห้องน้ำบ่อยขึ้น การรอจนเกิดอุบัติเหตุทำให้ครอบครัวต้องแก้ปัญหาสองเรื่องพร้อมกันคือการรักษาพยาบาลและการปรับบ้าน ซึ่งเพิ่มความเครียดโดยไม่จำเป็น

ความผิดพลาดที่สองคือการยื่นคำขอโดยเอกสารไม่ครบตั้งแต่ครั้งแรก เช่น ลืมสำเนาทะเบียนบ้านที่เป็นปัจจุบัน หรือหลักฐานรายได้ที่หน่วยงานต้องการ ทำให้ต้องเดินทางไปติดต่อซ้ำหลายรอบ สำหรับผู้สูงอายุที่เดินทางลำบากหรือผู้ดูแลที่ต้องลางาน การเตรียมเอกสารไม่ครบแต่ละครั้งหมายถึงเวลาและค่าใช้จ่ายที่เสียไปโดยไม่จำเป็น

หลายครอบครัวใช้ข้อมูลที่ญาติหรือเพื่อนบ้านเคยยื่นขอสิทธิเมื่อหลายปีก่อนมาเป็นหลัก ทั้งที่เงื่อนไขคุณสมบัติ วงเงินสนับสนุน และขั้นตอนอาจเปลี่ยนไปแล้วตามปีงบประมาณหรือแนวทางที่ปรับปรุงใหม่ การอ้างอิงข้อมูลเก่าโดยไม่ตรวจสอบกับหน่วยงานปัจจุบันอาจทำให้เตรียมตัวผิดตั้งแต่ต้น หรือคาดหวังวงเงินที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง

ความผิดพลาดที่อันตรายกว่านั้นคือการเชื่อบุคคลที่อ้างว่าสามารถ “เร่งเรื่อง” หรือ “การันตีผลอนุมัติ” ได้โดยแลกกับค่าใช้จ่าย การขอสิทธิผ่านหน่วยงานรัฐโดยปกติไม่มีค่าใช้จ่ายในการยื่นเรื่อง ผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียวหรือกังวลเรื่องที่อยู่อาศัยมักเป็นเป้าหมายของกลอุบายลักษณะนี้ เพราะความกลัวไม่มีที่อยู่ทำให้ตัดสินใจเร็วกว่าปกติ

ครอบครัวจำนวนมากวางแผนเรื่องที่อยู่อาศัยของผู้สูงอายุโดยไม่ได้ถามความเห็นของท่านตั้งแต่ต้น ด้วยความหวังดีว่าต้องการแบ่งเบาภาระการตัดสินใจ แต่ผู้สูงอายุที่ยังตัดสินใจได้ด้วยตัวเองมีสิทธิรับรู้และมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเกี่ยวกับที่อยู่อาศัยของตัวเอง หากวางแผนไปแล้วโดยไม่ถามท่าน อาจต้องล้มแผนกลางทางเมื่อผู้สูงอายุไม่ยินยอม ซึ่งเสียเวลาและความรู้สึกของทุกฝ่าย

ความผิดพลาดที่หกคือการปล่อยให้ความเห็นไม่ตรงกันในครอบครัวเรื่องบ้านหรือมรดกยืดเยื้อโดยไม่ขอคำปรึกษาจากภายนอก บางครอบครัวปล่อยให้เรื่องนี้ค้างคาเป็นปี ๆ จนความสัมพันธ์ในครอบครัวแย่ลง หรือในบางกรณีความขัดแย้งบานปลายจนกลายเป็นการกดดันผู้สูงอายุโดยไม่ตั้งใจ การขอคำปรึกษาจากหน่วยงานคุ้มครองสิทธิผู้สูงอายุตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วยให้มีบุคคลที่สามช่วยหาทางออกได้