หลายคนคุ้นเคยกับการแบ่งเงินใช้เป็นรายเดือนมาตลอดชีวิตการทำงาน เพราะรู้ว่าสิ้นเดือนจะมีเงินเดือนใหม่เข้ามาเติมอีกครั้ง เมื่อเกษียณแล้วยังคงใช้วิธีคิดแบบเดิม โดยไม่ได้ตระหนักว่าเงินที่มีอยู่เป็นก้อนคงที่หรือรายได้ที่จำกัดกว่าเดิมมาก การใช้เงินเกินในบางเดือนจึงกระทบเงินก้อนที่เหลือในระยะยาวโดยไม่รู้ตัว

แก้พลาด: เปลี่ยนมุมมองจากการแบ่งเงินรายเดือนเป็นการแบ่งเงินตามหน้าที่ระยะยาว โดยดูภาพรวมว่าเงินที่มีอยู่ทั้งหมดต้องใช้ไปอีกกี่ปีและควรใช้อย่างไรให้พอ แทนการมองแค่เดือนต่อเดือน

การไม่แยกเงินใช้จ่ายประจำวัน เงินสำรองฉุกเฉิน และเงินระยะยาวออกจากกัน ทำให้เมื่อมีความจำเป็นต้องใช้เงินก้อนใหญ่ในระยะยาวก็มักดึงเงินจากส่วนที่ควรใช้จ่ายประจำวันมาใช้แทน หรือในทางกลับกัน ดึงเงินระยะยาวมาใช้จ่ายประจำวันจนหมดเร็วกว่าที่ควร ทำให้เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้เงินระยะยาวจริง ๆ กลับไม่มีเหลือ

แก้พลาด: แบ่งเงินออกเป็นกลุ่มตามหน้าที่อย่างชัดเจนตั้งแต่ต้น และกำหนดกฎว่าจะเบิกใช้จากกลุ่มไหนเมื่อไร เพื่อไม่ให้เงินแต่ละก้อนถูกใช้ผิดวัตถุประสงค์

หลายครอบครัววางแผนแบ่งเงินใช้โดยคิดถึงแค่ค่าใช้จ่ายประจำที่มองเห็นชัด เช่น ค่าอาหารและค่าน้ำค่าไฟ แต่ลืมเผื่อต้นทุนแฝงที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว เช่น ค่าซ่อมแซมบ้าน ค่าดูแลคู่สมรสหากอีกฝ่ายเจ็บป่วยกะทันหัน หรือค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือลูกหลานในบางสถานการณ์ เมื่อเจอค่าใช้จ่ายเหล่านี้จริง แผนที่ตั้งไว้อย่างดีจึงต้องสะดุดกลางทาง

แก้พลาด: เผื่องบสำหรับต้นทุนแฝงไว้ตั้งแต่ต้น โดยประเมินจากค่าใช้จ่ายลักษณะนี้ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตหรือที่อาจเกิดขึ้นได้ตามสภาพบ้านและสุขภาพของคนในครอบครัว แทนการคิดถึงเมื่อเกิดขึ้นแล้วเท่านั้น

ผู้สูงอายุบางคนกังวลว่าจะใช้เงินหมดก่อนเวลาอันควร จึงประหยัดจนเกินความจำเป็น ไม่กล้าซื้ออุปกรณ์ช่วยเหลือที่จำเป็นหรือไม่กล้าไปพบแพทย์ตามนัด ในขณะที่บางคนกลับใช้เงินตามความต้องการทันทีโดยไม่มีกรอบหรือแผนระยะยาว ทั้งสองแบบเป็นความเสี่ยงคนละด้านที่ล้วนเกิดจากการไม่มีระบบแบ่งเงินที่จับต้องได้

แก้พลาด: สร้างระบบแบ่งเงินที่มีตัวเลขชัดเจนสำหรับแต่ละกลุ่ม เพื่อให้รู้ว่าเงินส่วนไหนใช้ได้อย่างสบายใจและเงินส่วนไหนต้องเก็บไว้เผื่ออนาคต แทนการเดาหรือกังวลลอย ๆ