ความผิดพลาดแรกคือขอข้อมูลจากลูกค้าเกินความจำเป็นต่อการจัดส่งสินค้า เช่น ขอสำเนาบัตรประชาชนทั้งที่ไม่ใช่ธุรกรรมที่ต้องใช้ หรือขอวันเดือนปีเกิดโดยไม่มีเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับการขายของ ยิ่งเก็บข้อมูลมากเท่าไหร่ ยิ่งมีความเสี่ยงหากข้อมูลนั้นรั่วไหลมากเท่านั้น

ความผิดพลาดที่สองคือเก็บข้อมูลลูกค้าไว้ในที่ที่ไม่ปลอดภัย เช่น สมุดโน้ตที่วางไว้เปิดเผยในบ้านที่มีคนเข้าออกหลายคน หรือแชทในโทรศัพท์ที่ไม่เคยลบข้อมูลเก่าที่ไม่ใช้แล้วออกเลย ทำให้ข้อมูลสะสมจำนวนมากโดยไม่มีการควบคุมที่ดี

หลายคนใช้บัญชีโซเชียลมีเดียส่วนตัวขายของโดยไม่เคยตรวจสอบการตั้งค่าความเป็นส่วนตัว ทำให้ข้อมูลส่วนตัว เช่น ที่อยู่บ้านที่เคยโพสต์ไว้ หรือรูปครอบครัว ถูกมองเห็นโดยคนแปลกหน้าที่อาจนำไปใช้ประกอบกลลวงอื่นได้

อีกความผิดพลาดคือการโพสต์ภาพหน้าจอคำสั่งซื้อที่มีข้อมูลลูกค้ารายอื่นติดอยู่ในภาพโดยไม่ตั้งใจ เช่น เวลาโพสต์รีวิวหรือแจ้งจัดส่งสินค้า อาจมีชื่อ ที่อยู่ หรือเบอร์โทรของลูกค้ารายอื่นติดไปด้วยโดยไม่ได้เบลอหรือปิดข้อมูลเหล่านั้นก่อน

การไม่ลบข้อมูลลูกค้าเก่าที่ไม่ใช้แล้วออกจากแชทหรือสมุดบันทึกทำให้ข้อมูลสะสมจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ หากอุปกรณ์สูญหายหรือถูกเจาะระบบ ข้อมูลลูกค้าเก่าเหล่านี้จะรั่วไหลไปพร้อมกับข้อมูลปัจจุบันทั้งหมด

อีกความผิดพลาดคือให้คนในครอบครัวหรือคนรู้จักเข้าถึงบัญชีร้านค้าออนไลน์ได้ง่ายเกินไปโดยไม่มีการควบคุม เช่น ใช้รหัสผ่านเดียวกันกับบัญชีส่วนตัวอื่น หรือแชร์รหัสผ่านให้หลายคนโดยไม่จำเป็น ทำให้ยากต่อการตรวจสอบว่าใครเข้าถึงข้อมูลลูกค้าบ้าง

ผู้ขายวัยเกษียณจำนวนมากเติบโตมาในยุคที่การค้าขายเกิดขึ้นแบบพบหน้ากันหรือรู้จักกันในชุมชน การเก็บและแลกเปลี่ยนข้อมูลจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลมากนัก แต่เมื่อย้ายมาขายของออนไลน์ที่ต้องติดต่อกับคนแปลกหน้าจำนวนมากผ่านช่องทางดิจิทัล ความเสี่ยงด้านข้อมูลส่วนตัวจึงเพิ่มขึ้นอย่างมากโดยที่ผู้ขายอาจยังไม่ทันปรับตัวตาม

การมองว่าเรื่องข้อมูลส่วนตัวเป็นเรื่องไกลตัวหรือเป็นเรื่องขององค์กรใหญ่เท่านั้น เป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน เพราะผู้ขายรายย่อยที่จัดเก็บข้อมูลลูกค้าจำนวนไม่มากก็มีความรับผิดชอบต่อข้อมูลเหล่านั้นเช่นกัน และควรเริ่มปรับพฤติกรรมตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่ปริมาณข้อมูลจะสะสมมากขึ้นจนจัดการยาก