การเขียนพินัยกรรมว่า 'แบ่งทรัพย์สินให้ลูกทุกคนเท่า ๆ กัน' โดยไม่แนบรายการทรัพย์สินที่ชัดเจน มักกลายเป็นปัญหาใหญ่เมื่อถึงเวลาจริง เพราะทรัพย์สินบางอย่างตีมูลค่าไม่ตรงกัน เช่น ที่ดินที่มีมูลค่าต่างกันในแต่ละแปลง หรือของสะสมที่มีมูลค่าทางใจมากกว่ามูลค่าตลาด พี่น้องแต่ละคนอาจตีความ 'เท่า ๆ กัน' ต่างกันไป จนนำไปสู่ความขัดแย้งที่ไม่มีใครยอมใคร

แก้พลาด: ควรระบุรายการทรัพย์สินหลักให้ชัดเจนเป็นข้อ ๆ พร้อมระบุว่าใครได้รับสิ่งใด หรือหากต้องการแบ่งตามสัดส่วน ให้ระบุวิธีคำนวณมูลค่าที่ทุกฝ่ายเข้าใจตรงกันไว้ล่วงหน้า และปรึกษาทนายความเพื่อตรวจสอบความชัดเจนของถ้อยคำก่อนสรุปเป็นฉบับจริง

หลายพินัยกรรมระบุแค่ว่าจะแบ่งทรัพย์สินอย่างไร แต่ไม่ได้ระบุว่าใครจะเป็นผู้รับผิดชอบดำเนินการตามความประสงค์นั้น เมื่อผู้ทำพินัยกรรมเสียชีวิตแล้ว ไม่มีใครมีอำนาจที่ชัดเจนในการจัดการทรัพย์สิน ทำให้พี่น้องต้องเข้าสู่กระบวนการทางศาลเพื่อขอแต่งตั้งผู้จัดการมรดกอย่างเป็นทางการ ซึ่งใช้เวลาและมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมโดยไม่จำเป็น

แก้พลาด: ระบุชื่อผู้จัดการมรดกไว้ในพินัยกรรมให้ชัดเจน พร้อมพิจารณาระบุผู้จัดการมรดกสำรองไว้ด้วย กรณีบุคคลแรกไม่สามารถทำหน้าที่ได้ เพื่อให้กระบวนการดำเนินไปได้ราบรื่นแม้เกิดสถานการณ์ไม่คาดฝัน

พินัยกรรมแต่ละรูปแบบมีเงื่อนไขความสมบูรณ์เฉพาะของตนเอง เช่น จำนวนพยานที่ต้องมีลงลายมือชื่อร่วมกัน หรือลักษณะการเขียนที่กฎหมายกำหนด หากทำไม่ครบเงื่อนไข เช่น มีพยานไม่ครบจำนวนหรือพยานเป็นบุคคลที่กฎหมายห้ามไม่ให้เป็นพยานในกรณีนั้น พินัยกรรมทั้งฉบับอาจถูกโต้แย้งว่าไม่สมบูรณ์ และทรัพย์สินต้องถูกแบ่งตามหลักเกณฑ์ทั่วไปแทนความประสงค์ที่แท้จริง

แก้พลาด: ปรึกษาทนายความให้ตรวจสอบความครบถ้วนของเงื่อนไขก่อนสรุปเป็นฉบับจริงเสมอ โดยเฉพาะเรื่องพยานและรูปแบบการลงลายมือชื่อ เพราะความผิดพลาดเล็กน้อยในขั้นตอนนี้อาจทำให้ความตั้งใจทั้งหมดของผู้ทำพินัยกรรมสูญเปล่า

เมื่อพินัยกรรมแบ่งทรัพย์สินไม่เท่ากันระหว่างลูกหลานโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ ลูกหลานที่ได้รับส่วนแบ่งน้อยกว่ามักรู้สึกว่าตนไม่ได้รับความรัก หรือถูกมองว่าไม่สำคัญเท่าพี่น้องคนอื่น ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นหากเป็นการเปิดอ่านพินัยกรรมครั้งแรกพร้อมกันทั้งหมดหลังผู้ทำพินัยกรรมจากไปแล้ว โดยไม่มีโอกาสได้ถามหรือทำความเข้าใจกับท่านโดยตรงอีกต่อไป

แก้พลาด: หากมีเหตุผลเฉพาะเจาะจงในการแบ่งทรัพย์สินไม่เท่ากัน เช่น มีลูกคนหนึ่งที่ดูแลใกล้ชิดมาตลอด หรือมีความจำเป็นด้านสุขภาพของลูกคนใดคนหนึ่ง ควรพิจารณาสื่อสารเหตุผลนี้กับลูกหลานทุกคนตั้งแต่ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เท่าที่รู้สึกสบายใจ เพื่อลดความรู้สึกไม่เป็นธรรมที่อาจเกิดขึ้นภายหลัง