คนส่วนใหญ่มีรายได้หลังเกษียณมากกว่าหนึ่งแหล่งโดยไม่รู้ตัว เช่น ข้าราชการอาจมีทั้งบำเหน็จบำนาญและกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ ลูกจ้างเอกชนอาจมีทั้งเงินบำนาญชราภาพจากประกันสังคม เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ และเงินชดเชยจากนายจ้าง ผู้ที่ออมกับกองทุนการออมแห่งชาติหรือกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพก็มีเงินก้อนเพิ่มอีกส่วน การวางแผนที่ดีต้องรวมทุกแหล่งไว้ในภาพเดียวก่อนคำนวณต่อ

ความผิดพลาดที่พบบ่อยคือการวางแผนโดยดูรายได้แค่แหล่งเดียวที่ชัดเจนที่สุด เช่น บำนาญประจำเดือน แล้วลืมนับเงินก้อนที่ได้รับครั้งเดียวตอนเกษียณ ซึ่งหากบริหารไม่ดีอาจหมดเร็วกว่าที่คิด

การคำนวณว่าเงินเกษียณพอหรือไม่ ต้องเริ่มจากประมาณการค่าใช้จ่ายรายเดือนหลังเกษียณ แล้วคูณด้วยจำนวนปีที่คาดว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ซึ่งควรเผื่อกรณีอายุยืนกว่าค่าเฉลี่ยไว้ด้วย เพราะการประเมินสั้นเกินไปอาจทำให้เงินหมดก่อนช่วงบั้นปลายชีวิตที่มักมีค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพสูงที่สุด

วิธีที่ช่วยได้คือทำสถานการณ์จำลองสามแบบ คือกรณีค่าใช้จ่ายต่ำกว่าคาด กรณีกลาง และกรณีค่าใช้จ่ายสูงกว่าคาดโดยเฉพาะด้านสุขภาพ แล้วดูว่าเงินที่มีรองรับกรณีกลางถึงกรณีสูงได้กี่ปี เพื่อรู้ล่วงหน้าว่าต้องปรับพฤติกรรมการใช้จ่ายหรือหารายได้เสริมเมื่อใด

เงินจำนวนเท่าเดิมที่ตั้งไว้ตอนวางแผนเมื่อสิบปีก่อน อาจซื้อของได้น้อยลงเมื่อถึงเวลาใช้จริง เพราะราคาสินค้าและบริการโดยเฉพาะค่ารักษาพยาบาลมักเพิ่มขึ้นเร็วกว่าค่าครองชีพทั่วไป การวางแผนรายได้หลังเกษียณจึงไม่ควรใช้ตัวเลขค่าใช้จ่ายปัจจุบันตรง ๆ แต่ควรเผื่อส่วนเพิ่มสำหรับค่าครองชีพที่สูงขึ้นในอนาคต

ผู้ที่มีรายได้ประจำหลังเกษียณ เช่น บำนาญที่ตรึงจำนวนคงที่ ควรตระหนักว่ากำลังซื้อของเงินจำนวนนี้จะค่อย ๆ ลดลงตามเวลา และควรมีส่วนของเงินออมหรือทรัพย์สินอื่นที่ช่วยชดเชยผลกระทบนี้ได้บ้าง

หลายคนวางแผนพึ่งพารายได้จากการทำงานพาร์ทไทม์หรือให้เช่าทรัพย์สินหลังเกษียณ ซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีหากยังมีกำลังกายและความสนใจ แต่ควรตระหนักว่าความสามารถในการทำงานอาจเปลี่ยนแปลงตามสุขภาพและอายุที่เพิ่มขึ้น การพึ่งพารายได้เสริมเป็นหลักโดยไม่มีแผนสำรองจึงมีความเสี่ยง หากวันหนึ่งไม่สามารถทำงานต่อได้ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ

แผนรายได้เสริมที่ดีควรเป็นส่วนต่อยอด ไม่ใช่เสาหลักเพียงต้นเดียวของแผนเกษียณ และควรทบทวนใหม่ทุกปีว่ายังเหมาะสมกับสภาพร่างกายและความต้องการในขณะนั้นหรือไม่