ครอบครัวจำนวนมากมักถามผู้สูงอายุก่อนไปตรวจว่ามีอะไรผิดปกติไหม แล้วยอมรับคำตอบว่าสบายดีโดยไม่ซักถามต่อ ทั้งที่ผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ คือปัญหาสุขภาพบางอย่างอาจไม่แสดงออกเป็นความเจ็บปวดหรือไข้ชัดเจนแบบที่คนอายุน้อยเป็น แต่แสดงออกเป็นเดินช้าลงเล็กน้อย เบื่ออาหารบางมื้อ หรือลุกจากเก้าอี้ลำบากขึ้นแทน

ความผิดพลาดที่สองที่เกี่ยวเนื่องกันคือการมองว่าอาการเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาของวัยที่มากขึ้น โดยไม่ตั้งคำถามว่าต่างจากปกติของคนคนนั้นเมื่อหนึ่งปีก่อนอย่างไร การเปลี่ยนแปลงตามวัยที่ค่อยเป็นค่อยไปกับความเสื่อมจากโรคหรือผลข้างเคียงของยา เป็นคนละเรื่องกัน และต้องแยกให้ชัดก่อนสรุปว่าไม่ต้องกังวล

หลายครอบครัวเข้าใจว่าตรวจสุขภาพประจำปีคือการเจาะเลือดดูความดันโลหิต ระดับน้ำตาลในเลือด และไขมันในเลือด แล้วจบแค่นั้น ทำให้พลาดการประเมินที่สำคัญไม่แพ้กัน อย่างการทดสอบการทรงตัวและความเสี่ยงหกล้ม การคัดกรองความจำเบื้องต้น หรือการตรวจการได้ยินและการมองเห็น ซึ่งล้วนส่งผลต่อความปลอดภัยและความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันโดยตรง

ความผิดพลาดที่สี่ที่ตามมาคือไม่ขอให้ประเมินความสามารถทำกิจวัตรประจำวัน หรือ ADL และกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นอย่าง IADL ทั้งที่ความสามารถเหล่านี้บอกได้ตรงกว่าตัวเลขในใบผลเลือดว่าผู้สูงอายุใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างปลอดภัยและเป็นอิสระแค่ไหน

ความผิดพลาดที่พบบ่อยมากคือไม่พกรายการยาไปให้แพทย์ทบทวน ทั้งที่ผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยกินยาจากหลายแผนกหรือหลายโรงพยาบาลพร้อมกัน การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันโดยไม่มีใครเห็นภาพรวมเพิ่มความเสี่ยงผลข้างเคียงที่อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการป่วยใหม่ แล้วถูกสั่งยาเพิ่มเพื่อรักษาผลข้างเคียงนั้นซ้ำอีกชั้นหนึ่ง

อีกความผิดพลาดคือปล่อยให้ผู้สูงอายุไปตรวจคนเดียวโดยไม่มีลูกหลานร่วมฟังผลหรือคำแนะนำเลย ซึ่งอาจทำให้ข้อมูลสำคัญตกหล่นเพราะจำไม่ครบหรือไม่เข้าใจศัพท์ทางการแพทย์ที่แพทย์ใช้ ทั้งนี้การมีคนร่วมฟังต้องทำด้วยความเคารพความเป็นส่วนตัวและการตัดสินใจของผู้สูงอายุเอง ไม่ใช่เข้าไปแทนที่การตัดสินใจของท่าน

ความผิดพลาดสุดท้ายที่ส่งผลระยะยาวมากที่สุดคือเก็บผลตรวจแล้วไม่เคยนำมาเปรียบเทียบกับปีก่อนหน้าอีกเลย ทำให้พลาดโอกาสเห็นแนวโน้มที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย เช่น น้ำหนักลดลงต่อเนื่องสามปีติดต่อกัน หรือค่าไขมันในเลือดขยับสูงขึ้นทุกปีแม้ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติของปีนั้น ๆ

เมื่อไม่มีการเปรียบเทียบแนวโน้ม ครอบครัวมักรู้ตัวว่ามีปัญหาก็ต่อเมื่อสถานการณ์รุนแรงขึ้นจนแสดงอาการชัดเจนแล้ว ซึ่งมักหมายถึงต้องใช้เวลาและทรัพยากรในการรักษามากกว่าหากจับได้ตั้งแต่ต้น