การทรงตัวเป็นทักษะที่ต้องอาศัยการฝึกซ้ำบ่อย ๆ มากกว่าความหนักในแต่ละครั้ง ระบบประสาทและกล้ามเนื้อที่ควบคุมการทรงตัวต้องการการกระตุ้นสม่ำเสมอเพื่อรักษาความสามารถไว้ การฝึกหนักนาน ๆ ครั้งจึงได้ผลน้อยกว่าการฝึกสั้น ๆ แต่ทำทุกวันอย่างต่อเนื่อง

การจัดให้การฝึกเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันที่ทำอยู่แล้ว เช่น ต่อจากการแปรงฟันหรือหลังอาบน้ำ ช่วยให้ไม่ต้องอาศัยแรงจูงใจหรือความจำในการเริ่มฝึกทุกวัน ซึ่งเป็นอุปสรรคใหญ่ที่ทำให้หลายคนเลิกฝึกกลางคัน

ช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดมักเป็นช่วงเช้าหลังตื่นนอนและอาบน้ำเสร็จแล้ว เพราะร่างกายตื่นตัว ไม่รีบเร่ง และยังไม่เมื่อยล้าจากกิจกรรมระหว่างวัน ควรหลีกเลี่ยงช่วงก่อนนอนที่ร่างกายเริ่มล้าและสมาธิในการทรงตัวลดลง

หากมีช่วงเวลาที่ร่างกายรู้สึกมั่นคงเป็นพิเศษ เช่น หลังกินอาหารเช้าที่ทำให้ไม่หน้ามืดจากน้ำตาลในเลือดต่ำ ควรเลือกช่วงนั้นเป็นเวลาฝึกประจำ

ควรเริ่มจากท่าที่มีจุดยึดเกาะมั่นคง เช่น ยืนจับพนักเก้าอี้แล้วยกขาข้างหนึ่งเล็กน้อย ก่อนขยับไปสู่ท่าที่พึ่งพาจุดยึดเกาะน้อยลง เช่น จับเพียงปลายนิ้วหรือไม่จับเลยเมื่อร่างกายมั่นคงขึ้น การข้ามขั้นไปฝึกท่ายากตั้งแต่แรกเพิ่มความเสี่ยงหกล้มโดยไม่จำเป็น

ผู้สูงอายุที่เริ่มมีภาวะเปราะบาง (frailty) หรือเพิ่งฟื้นจากการนอนโรงพยาบาล ควรฝึกโดยมีคนอยู่ใกล้เสมอในช่วงแรก แม้จะฝึกท่าที่มีจุดยึดเกาะแล้วก็ตาม เพราะความสามารถในการทรงตัวยังไม่แน่นอนเท่าผู้สูงอายุทั่วไปที่แข็งแรงดี

แนะนำเริ่มจากวันละห้าถึงสิบนาที ทำทุกวันหรืออย่างน้อยห้าวันต่อสัปดาห์ ดีกว่าฝึกครั้งละสามสิบนาทีสัปดาห์ละครั้งซึ่งมักทำต่อเนื่องได้ยากกว่า ระยะเวลาสั้นแต่สม่ำเสมอช่วยให้ร่างกายได้กระตุ้นระบบทรงตัวบ่อยพอที่จะเห็นผล

หากวันไหนรู้สึกเหนื่อยล้าผิดปกติหรือมีกิจกรรมอื่นแทรก สามารถลดเหลือฝึกเพียงท่าเดียวสั้น ๆ แทนการงดฝึกทั้งวัน เพื่อรักษาความต่อเนื่องของกิจวัตรไว้

ควรจดบันทึกสั้น ๆ ทุกครั้งหลังฝึก เช่น ยืนขาเดียวได้กี่วินาที หรือรู้สึกมั่นคงขึ้นจากสัปดาห์ก่อนหรือไม่ การบันทึกช่วยให้เห็นความก้าวหน้าที่ชัดเจนซึ่งเป็นแรงจูงใจให้ฝึกต่อเนื่อง มากกว่าการฝึกแบบไม่มีข้อมูลเปรียบเทียบ

หากพบว่าการทรงตัวแย่ลงกว่าเดิมอย่างชัดเจน ควรลดระดับความยากของท่าฝึกลงชั่วคราวและปรึกษาแพทย์หรือนักกายภาพบำบัด แทนการฝืนฝึกท่าเดิมต่อไปโดยไม่ปรับเปลี่ยน

การฝึกการทรงตัวจะเป็นกิจวัตรที่ทำต่อเนื่องได้ง่ายขึ้นหากมีคนในครอบครัวช่วยเตือนหรือฝึกร่วมด้วย โดยเฉพาะในช่วงสัปดาห์แรกที่ยังไม่เป็นนิสัย ผู้ดูแลอาจกำหนดเวลาฝึกไว้ในตารางกิจกรรมประจำวันของบ้านเพื่อให้ทุกคนรับรู้ตรงกันว่าเป็นช่วงเวลาฝึกของผู้สูงอายุ

ผู้สูงอายุที่เริ่มมีภาวะเปราะบางและอาศัยอยู่คนเดียวควรมีคนโทรศัพท์เช็กความเรียบร้อยหลังฝึกทุกครั้งในช่วงแรก เพื่อให้แน่ใจว่าฝึกเสร็จโดยไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้น แม้จะฝึกท่าที่มีจุดยึดเกาะมั่นคงแล้วก็ตาม

การชวนหลานหรือสมาชิกครอบครัวคนอื่นมาฝึกด้วยกันบางวันยังช่วยให้บรรยากาศการฝึกไม่น่าเบื่อ และเป็นแรงจูงใจเพิ่มเติมให้ผู้สูงอายุอยากรักษากิจวัตรนี้ไว้ต่อเนื่องในระยะยาว