ในผู้ใหญ่วัยทำงาน การควบคุมน้ำตาลในเลือดให้เข้มงวดมีประโยชน์ชัดเจนในการป้องกันภาวะแทรกซ้อนระยะยาว แต่ในผู้สูงอายุ โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะเปราะบางหรือโรคร่วมหลายอย่าง แพทย์มักปรับเป้าหมายให้ผ่อนปรนกว่าคนอายุน้อย เพราะการควบคุมเข้มงวดเกินไปเพิ่มความเสี่ยงภาวะน้ำตาลต่ำ ซึ่งในผู้สูงอายุอาจอันตรายกว่าน้ำตาลสูงเล็กน้อยเสียอีก

การตัดสินใจเรื่องเป้าหมายนี้ต้องพิจารณาร่วมกับอายุขัยที่คาดหวัง ความสามารถในการดูแลตัวเอง และโรคร่วมอื่น ๆ ซึ่งเป็นการประเมินเฉพาะบุคคลที่ต้องทำร่วมกับแพทย์ ไม่ใช่ใช้ตัวเลขมาตรฐานเดียวกับทุกคน

ในคนวัยหนุ่มสาว ภาวะน้ำตาลต่ำมักแสดงอาการชัดเจน เช่น ใจสั่น เหงื่อออก มือสั่น หรือหิวจัด แต่ในผู้สูงอายุ อาการแสดงไม่ตรงแบบทำให้บางคนไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเหล่านี้เลย แต่แสดงออกเป็นสับสนกะทันหัน พูดจาสับสน เดินเซ หรือซึมลงแทน ซึ่งอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นภาวะสับสนเฉียบพลันจากสาเหตุอื่นหรือความจำเสื่อม

ความน่ากังวลคือภาวะน้ำตาลต่ำที่ไม่ได้รับการแก้ไขทันเวลาอาจนำไปสู่การหกล้ม บาดเจ็บ หรือหมดสติได้ ผู้ดูแลจึงควรรู้จักสังเกตสัญญาณเหล่านี้และมีวิธีรับมือเบื้องต้นที่ปลอดภัยติดตัวไว้เสมอ

ผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยเบื่ออาหารหรือกินได้น้อยลงจากหลายสาเหตุ เช่น ปัญหาการเคี้ยว การกลืน หรือความอยากอาหารที่ลดลงตามวัย เมื่อกินได้น้อยลงแต่ยังกินยาลดน้ำตาลในขนาดเดิม ความเสี่ยงภาวะน้ำตาลต่ำจะเพิ่มขึ้นทันที

การกินอาหารไม่ตรงเวลา เช่น รอกินพร้อมลูกหลานที่กลับบ้านดึก อาจทำให้ช่วงเวลาที่ยาออกฤทธิ์กับช่วงเวลาที่กินอาหารไม่สอดคล้องกัน ผู้ดูแลจึงควรสังเกตรูปแบบการกินและแจ้งแพทย์หากพบว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก

ผู้สูงอายุที่มีทั้งเบาหวานและโรคอื่นร่วมด้วย เช่น ความดันสูงหรือไขมันในเลือดสูง มักกินยาหลายชนิดพร้อมกัน การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันเพิ่มความเสี่ยงที่ยาบางตัวจะเสริมหรือลดฤทธิ์กันจนกระทบระดับน้ำตาลโดยไม่รู้ตัว

การนำรายการยาทั้งหมดไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนเป็นระยะจึงสำคัญไม่แพ้การควบคุมอาหาร โดยเฉพาะเมื่อมีการเปลี่ยนยาจากหลายแผนกในช่วงเวลาใกล้กัน