ครอบครัวจำนวนมากเชื่อว่ายิ่งกิจกรรมยากยิ่งได้ผล จึงซื้อเกมปริศนาระดับยากหรือแอปฝึกสมองที่ซับซ้อนมาให้ทันที โดยไม่สนใจว่าผู้สูงอายุเคยชอบหรือถนัดด้านนั้นมาก่อนหรือไม่ ผลลัพธ์ที่มักเกิดขึ้นคือผู้สูงอายุลองทำไม่กี่ครั้งแล้วรู้สึกว่ายากเกินไปหรือไม่สนุก จึงเลิกทำไปในที่สุด

การเลือกกิจกรรมที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่เคยชอบหรือถนัด แม้จะดูง่ายกว่าในสายตาคนอื่น มักทำให้ผู้สูงอายุทำต่อเนื่องได้ดีกว่ากิจกรรมที่ยากแต่ไม่มีความหมายส่วนตัว

หลายบ้านซื้ออุปกรณ์ฝึกสมองมาวางไว้แล้วบอกให้ผู้สูงอายุ 'ลองเล่นดูนะ' โดยไม่มีใครนั่งทำด้วยในช่วงแรก ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกโดดเดี่ยวหรือไม่มั่นใจว่าทำถูกวิธีหรือไม่ โดยเฉพาะอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ต้องเรียนรู้การใช้งานก่อน การขาดคนร่วมทำในช่วงเริ่มต้นเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เลิกใช้เร็ว

การนั่งทำกิจกรรมร่วมกันในช่วงแรก แม้เพียงสิบถึงสิบห้านาทีต่อวัน ช่วยให้ผู้สูงอายุมั่นใจขึ้นและมองว่าเป็นเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับครอบครัว ไม่ใช่ภาระที่ต้องทำคนเดียว แนวคิดนี้ใกล้เคียงกับกรอบ 5Ms ที่ใช้ในเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ ซึ่งให้ความสำคัญกับ Matters Most หรือสิ่งที่มีความหมายต่อผู้สูงอายุจริง ๆ ไม่ใช่แค่การทำกิจกรรมให้ครบตามเป้าหมาย

ครอบครัวบางบ้านตั้งความหวังว่าฝึกไม่กี่สัปดาห์แล้วความจำจะดีขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อไม่เห็นผลตามที่คาดจึงเลิกทำหรือเปลี่ยนกิจกรรมใหม่ไปเรื่อย ๆ ทำให้ไม่มีกิจกรรมใดได้ทำต่อเนื่องนานพอที่จะเห็นประโยชน์จริง กิจกรรมฝึกสมองควรมองเป็นนิสัยระยะยาวเหมือนการออกกำลังกาย ไม่ใช่ยาที่เห็นผลเร็ว

การวัดผลที่เหมาะสมกว่าคือดูว่าผู้สูงอายุยังสนุกและอยากทำต่อหรือไม่ มากกว่าการวัดว่าความจำดีขึ้นชัดเจนแค่ไหนในระยะสั้น

การพูดว่า 'ดูเพื่อนบ้านสิ ยังเล่นหมากรุกเก่งอยู่เลย' หรือ 'ทำไมจำแบบนี้ไม่ได้' อาจตั้งใจกระตุ้นให้ผู้สูงอายุพยายามมากขึ้น แต่ในความเป็นจริงมักทำให้รู้สึกอับอายและถอยห่างจากกิจกรรมนั้นไปเลย ความสามารถของแต่ละคนแตกต่างกันตามพื้นฐานเดิม สุขภาพ และประสบการณ์ชีวิต การเปรียบเทียบจึงไม่ยุติธรรมและไม่ช่วยให้ดีขึ้น

การให้กำลังใจจากความก้าวหน้าของตัวเองเทียบกับอดีตของตัวเอง เช่น 'วันนี้ทำได้เร็วกว่าสัปดาห์ก่อน' ได้ผลดีกว่าการเทียบกับคนอื่นเสมอ และหากพบว่าความสามารถในกิจวัตรประจำวันพื้นฐานเริ่มลดลงร่วมด้วย ไม่ใช่แค่เรื่องกิจกรรมฝึกสมอง ควรพาไปพบแพทย์เพื่อประเมินแทนการสรุปว่าผู้สูงอายุแค่ไม่พยายาม