ร่างกายมีกลไกที่เรียกว่าความดันการนอน หรือ sleep pressure ซึ่งสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดช่วงตื่นและถึงจุดสูงสุดเมื่อใกล้เวลานอนกลางคืน ทำให้รู้สึกง่วงและหลับได้สนิท เมื่อมีการงีบกลางวันที่ยาวเกินไปหรือช้าเกินไป ความดันการนอนที่สะสมไว้จะถูกระบายออกไปบางส่วน ทำให้เมื่อถึงเวลานอนกลางคืนจริง ความง่วงไม่มากพอจะหลับสนิท เกิดเป็นการนอนตื่นบ่อยหรือหลับตื้น

ผลที่ตามมาคือคืนถัดไปตื่นมาแล้วไม่สดชื่น ร่างกายจึงพยายามชดเชยด้วยการงีบกลางวันอีก และวนกลับเป็นวงจรเดิม ผู้สูงอายุหลายคนไม่รู้ตัวว่าตัวเองติดอยู่ในวงจรนี้ เพราะรู้สึกเพียงว่า "นอนกลางคืนไม่ค่อยหลับ กลางวันเลยง่วง" โดยไม่เชื่อมโยงว่าการงีบกลางวันเองก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา

หากผู้สูงอายุกรนเสียงดัง มีช่วงเงียบสลับสำลักตอนหลับ หรือปากแห้งปวดหัวตอนเช้าบ่อย ความง่วงกลางวันอาจไม่ได้มาจากพฤติกรรมการงีบเลย แต่มาจากคุณภาพการนอนกลางคืนที่ถูกรบกวนซ้ำโดยที่ผู้สูงอายุเองไม่รู้ตัว กรณีนี้การปรับตารางงีบเพียงอย่างเดียวจะไม่ช่วยแก้ที่ต้นเหตุ

ควรสอบถามคนที่นอนข้างหรือนอนห้องเดียวกันว่าสังเกตเห็นรูปแบบการกรนหรือหยุดหายใจหรือไม่ ก่อนจะสรุปว่าความง่วงกลางวันเกิดจากการงีบที่ไม่สมดุลเพียงอย่างเดียว

ยาหลายกลุ่มที่ผู้สูงอายุใช้อยู่ เช่น ยาแก้แพ้บางชนิด ยาคลายกล้ามเนื้อ หรือยาบางตัวในกลุ่มควบคุมความดัน มีฤทธิ์กดประสาทที่ทำให้ง่วงมากกว่าปกติ การใช้ยาหลายชนิดร่วมกันหรือภาวะ polypharmacy ในผู้สูงอายุจึงเป็นอีกปัจจัยที่ควรทบทวนกับแพทย์หรือเภสัชกรเมื่อความง่วงกลางวันเพิ่มขึ้นชัดเจน

ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักไม่แสดงออกเป็นความเศร้าชัดเจนแบบคนอายุน้อย แต่แสดงออกเป็นความเหนื่อยล้า ไม่อยากทำกิจกรรมที่เคยชอบ หรือง่วงตลอดวัน ซึ่งเป็นตัวอย่างของอาการแสดงไม่ตรงแบบที่ทำให้ครอบครัวมองข้ามไปว่าเป็นเรื่องของการนอนเพียงอย่างเดียว ในทำนองเดียวกัน ภาวะสมองเสื่อมระยะต้นบางรายก็มีวงจรหลับตื่นที่แปรปรวนก่อนจะเห็นความจำเสื่อมชัดเจน ทำให้ง่วงกลางวันมากขึ้นโดยยังไม่มีอาการอื่นที่สังเกตง่าย

ภาวะไทรอยด์ทำงานน้อย ภาวะซีดจากการขาดธาตุเหล็กหรือวิตามินบี 12 และภาวะน้ำตาลในเลือดที่ควบคุมไม่ดีในผู้ป่วยเบาหวาน ล้วนทำให้เกิดความง่วงหรืออ่อนเพลียเรื้อรังได้ ภาวะเหล่านี้ตรวจพบได้ด้วยการตรวจเลือดพื้นฐานและรักษาได้เมื่อพบสาเหตุชัดเจน

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือการลดกิจกรรมประจำวันหรือ IADL ลงตามวัย เช่น เลิกทำงานบ้าน เลิกออกไปพบปะคน หรือมีกิจกรรมกระตุ้นสมองน้อยลง ความเบื่อหรือขาดการกระตุ้นก็ทำให้ดูง่วงหรือซึมมากขึ้นได้โดยไม่ได้มีสาเหตุทางการแพทย์เสมอไป การเพิ่มกิจกรรมที่มีความหมายในแต่ละวันจึงอาจช่วยได้เช่นกัน