ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดคือการมองว่าความง่วงกลางวันเป็นส่วนหนึ่งของความชราที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ในความเป็นจริงมีสาเหตุหลายอย่างที่รักษาหรือปรับแก้ได้ เช่น ผลข้างเคียงของยา ภาวะซึมเศร้า หรือภาวะไทรอยด์ทำงานน้อย

การมองข้ามจุดนี้ทำให้ครอบครัวพลาดโอกาสสังเกตความเปลี่ยนแปลงที่ควรเป็นสัญญาณเตือน โดยเฉพาะเมื่อความง่วงเกิดขึ้นเร็วภายในไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งต่างจากความง่วงตามวัยที่มักค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า

เมื่อเห็นว่าผู้สูงอายุนอนกลางคืนไม่หลับสนิท ครอบครัวบางส่วนซื้อยานอนหลับหรือยาแก้แพ้ที่มีฤทธิ์ง่วงมาให้กินเองโดยไม่ปรึกษาแพทย์ ทั้งที่ยาเหล่านี้ในผู้สูงอายุมักออกฤทธิ์นานกว่าคนอายุน้อยเพราะการขับยาออกจากร่างกายช้าลงตามวัย ผลคือฤทธิ์ง่วงตกค้างมาถึงตอนกลางวัน

การกระทำนี้ยังเสี่ยงต่อภาวะใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) ที่ซ้อนทับกับยาเดิมที่แพทย์สั่งอยู่แล้ว จนบางครั้งเกิดปฏิกิริยาที่ไม่มีใครคาดคิด ทางที่ปลอดภัยกว่าคือนำปัญหาการนอนไปปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนเสมอ

หลายครอบครัวคิดว่าปล่อยให้ผู้สูงอายุงีบนานเท่าที่อยากงีบคือการดูแลที่ดี แต่การงีบยาวเกิน 1-2 ชั่วโมงหรืองีบดึกเกินบ่าย 3 โมง มักทำให้นอนกลางคืนหลับยากขึ้น กลายเป็นวงจรที่ทำให้ง่วงกลางวันสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ

จุดที่ผู้ดูแลมักพลาดคือไม่มีใครกำหนดเวลาตื่นให้ชัดเจน ปล่อยให้หลับไปเรื่อย ๆ จนบางวันงีบข้ามมื้ออาหารหรือข้ามเวลากินยาไปเลย

ครอบครัวจำนวนมากได้ยินเสียงกรนดังทุกคืนแต่ไม่คิดว่าเกี่ยวข้องกับความง่วงกลางวัน เพราะคิดว่ากรนเป็นแค่เรื่องน่ารำคาญไม่ใช่ปัญหาสุขภาพ ทั้งที่การหยุดหายใจเป็นช่วง ๆ ขณะหลับส่งผลให้คุณภาพการนอนแย่ลงและทำให้ง่วงมากผิดปกติในตอนกลางวัน

การไม่สังเกตจุดนี้ทำให้พลาดโอกาสพาไปพบแพทย์เพื่อประเมินการนอนหลับอย่างจริงจัง ทั้งที่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ปรับแก้ได้