ครอบครัวจำนวนมากพาผู้สูงอายุไปพบทันตแพทย์ก็ต่อเมื่อมีอาการปวดจนทนไม่ไหวแล้วเท่านั้น โดยไม่รู้ว่าปัญหาช่องปากในผู้สูงอายุมักไม่แสดงอาการเจ็บชัดเจนจนกว่าจะลุกลามไปมาก การรอจนปวดรุนแรงมักทำให้การรักษาซับซ้อนและเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าการตรวจพบตั้งแต่ระยะแรก

ข้อผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือไม่จัดนัดตรวจสุขภาพช่องปากเป็นประจำทุกปี เพราะคิดว่าถ้าไม่มีอาการก็ไม่จำเป็นต้องไป ทั้งที่การตรวจประจำเป็นวิธีเดียวที่จะพบปัญหาที่ยังไม่แสดงอาการได้ทัน

หลายครอบครัวไม่ทราบว่ายาที่ผู้สูงอายุใช้อยู่ประจำ โดยเฉพาะยาต้านการแข็งตัวของเลือดหรือยารักษาโรคกระดูก มีผลต่อความปลอดภัยของหัตถการทันตกรรม การไปพบทันตแพทย์โดยไม่มีข้อมูลยาครบถ้วนอาจทำให้ทันตแพทย์ต้องเลื่อนการรักษาออกไปเพื่อตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม เสียเวลาทั้งสองฝ่าย

ผู้สูงอายุที่มีปัญหาความจำหรือสื่อสารลำบากบางครั้งถูกปล่อยให้ไปพบทันตแพทย์ตามลำพังเพื่อความสะดวกของครอบครัว ผลคือข้อมูลอาการที่เล่าให้ทันตแพทย์ฟังอาจไม่ครบถ้วน และคำแนะนำหลังตรวจอาจถูกลืมก่อนถึงบ้าน ทำให้การดูแลต่อเนื่องที่บ้านขาดหายไป

อีกข้อผิดพลาดคือแม้จะไปด้วยกัน แต่ผู้ดูแลไม่ได้ฟังหรือจดคำแนะนำของทันตแพทย์อย่างตั้งใจ เพราะคิดว่าผู้สูงอายุจะจำเองได้ ทำให้พลาดรายละเอียดสำคัญ เช่น วิธีดูแลแผลหลังถอนฟันหรือกำหนดนัดครั้งถัดไป

บางครอบครัวพูดตำหนิผู้สูงอายุเรื่องการดูแลฟันที่ผ่านมาต่อหน้าทันตแพทย์ เช่น บ่นว่าทำไมไม่แปรงฟันให้ดี ทั้งที่ตั้งใจดีอยากให้ตระหนักถึงความสำคัญ แต่กลับทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกอับอายและอาจฝังใจจนไม่อยากมาพบทันตแพทย์อีก ควรพูดด้วยน้ำเสียงให้กำลังใจแทน

ความผิดพลาดสุดท้ายคือครอบครัวตัดสินใจเรื่องแผนการรักษาและค่าใช้จ่ายแทนผู้สูงอายุทั้งหมดโดยไม่ถามความเห็น แม้จะทำด้วยความหวังดี แต่ผู้สูงอายุควรมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเรื่องร่างกายและเงินของตัวเองเท่าที่ยังทำได้ การไม่ถามความเห็นอาจทำให้รู้สึกไม่ได้รับความเคารพ

อีกจุดที่ครอบครัวมักมองข้ามคือไม่ประเมินว่าปัญหาช่องปากส่งผลต่อกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้สูงอายุมากแค่ไหน เช่น เคี้ยวอาหารลำบากจนกินได้น้อยลง หรือปวดฟันจนนอนไม่หลับ ซึ่งกระทบสุขภาพโดยรวมมากกว่าที่คิด ทันตแพทย์ต้องการทราบข้อมูลนี้เพื่อจัดลำดับความสำคัญของการรักษาให้เหมาะสม

นอกจากนี้ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) มักมีความเสี่ยงปากแห้งและเลือดออกง่ายกว่าคนทั่วไป การไม่แจ้งทันตแพทย์เรื่องนี้ร่วมกับการไม่สังเกตผลกระทบต่อการกินอยู่ประจำวัน ทำให้แผนการดูแลระยะยาวคลาดเคลื่อนจากความต้องการจริงของผู้สูงอายุ