คนทั่วไปมักถูกสอนให้สังเกตอาการน้ำตาลต่ำจากเหงื่อออก ใจสั่น หรือมือสั่น แต่ในผู้สูงอายุ ระบบประสาทอัตโนมัติที่ส่งสัญญาณเตือนเหล่านี้ทำงานตอบสนองช้าลงตามวัย ทำให้บางคนมีน้ำตาลต่ำมากแล้วแต่ไม่แสดงอาการเตือนล่วงหน้าเลย สิ่งที่ครอบครัวมักเห็นแทนคือความสับสนเฉียบพลัน พูดจาสับสน เดินเซ หรือหกล้มกะทันหันโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน

ปัญหาคือครอบครัวจำนวนมากตีความอาการเหล่านี้ว่าเป็น 'อาการของวัย' หรือ 'เพลียธรรมดา' โดยไม่นึกถึงน้ำตาลต่ำเลย ทั้งที่หากปล่อยไว้นานภาวะนี้อาจอันตรายถึงชีวิต การมีเครื่องตรวจน้ำตาลปลายนิ้วไว้ที่บ้านและตรวจทันทีเมื่อมีอาการสับสนหรือหกล้มโดยไม่ทราบสาเหตุจึงเป็นขั้นตอนที่ช่วยแยกปัญหาได้เร็วกว่าการรอสังเกตอาการแบบเดิม

ในเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ การตั้งเป้าหมายการรักษาเบาหวานไม่ได้มองแค่ตัวเลขน้ำตาลอย่างเดียว แต่พิจารณาความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) ความเปราะบางของร่างกายโดยรวม และความเสี่ยงหกล้มร่วมด้วย ผู้สูงอายุที่มีโรคร่วมหลายอย่างหรือมีภาวะเปราะบางมาก แพทย์อาจตั้งเป้าหมายน้ำตาลให้กว้างขึ้นกว่าคนอายุน้อย เพราะความเสี่ยงจากน้ำตาลต่ำรุนแรงอาจร้ายแรงกว่าประโยชน์จากการคุมน้ำตาลให้ต่ำมาก

จุดที่ครอบครัวมักเข้าใจผิดคือคิดว่ายิ่งน้ำตาลต่ำยิ่งดี จึงกดดันให้ผู้สูงอายุงดอาหารหรือลดยาเองเมื่อเห็นตัวเลขสูง ทั้งที่ควรพูดคุยกับแพทย์ก่อนทุกครั้งว่าเป้าหมายที่เหมาะกับคนคนนี้คือเท่าไร ไม่ใช่ยึดตัวเลขมาตรฐานทั่วไปที่อาจใช้ไม่ได้กับทุกคน

ผู้สูงอายุที่เป็นเบาหวานมักมีโรคร่วม เช่น ความดันโลหิตสูงหรือไขมันในเลือดสูง ทำให้ต้องใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันเพิ่มโอกาสที่ยาจะตีกันหรือเสริมฤทธิ์กันจนน้ำตาลต่ำโดยไม่ตั้งใจ นอกจากนี้การทำงานของไตที่ลดลงตามวัยยังส่งผลต่อการขับยาบางชนิดออกจากร่างกาย ทำให้ยาบางตัวอยู่ในร่างกายนานกว่าที่ควร แพทย์จึงอาจต้องปรับยาเป็นระยะตามผลเลือดที่ตรวจไต

สิ่งที่ผู้ดูแลทำได้คือรวบรวมรายการยาทั้งหมดที่ผู้สูงอายุใช้อยู่ ทั้งยาแผนปัจจุบัน ยาสมุนไพร และอาหารเสริม ไว้ในที่เดียว แล้วพาไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนพร้อมกันทุกครั้งที่มีนัด แทนที่จะแยกถามเป็นเรื่อง ๆ กับแพทย์แต่ละคน

เบาหวานที่เป็นมานานอาจทำให้เส้นประสาทที่เท้าเสื่อมลงจนความรู้สึกเจ็บลดลง ผู้สูงอายุบางคนจึงเดินเหยียบของแหลมหรือมีแผลที่เท้าโดยไม่รู้ตัวเลย เพราะไม่รู้สึกเจ็บเหมือนคนทั่วไป ประกอบกับผิวหนังที่บางลงและหายช้าลงตามวัย ทำให้แผลเล็ก ๆ ลุกลามเป็นแผลใหญ่ได้เร็วกว่าที่ครอบครัวคาดคิด

การตรวจเท้าด้วยสายตาทุกวันจึงสำคัญพอ ๆ กับการกินยา โดยเฉพาะซอกนิ้วเท้าและฝ่าเท้าที่มองเห็นยาก หากพบรอยแดง บวม หรือแผลที่ไม่หายภายในไม่กี่วัน ควรพบแพทย์ทันทีโดยไม่รอให้แผลลุกลามก่อน