ครอบครัวจำนวนมากตั้งเป้าหมายเองว่าน้ำตาลต้องต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่รู้ว่าเป้าหมายที่แพทย์กำหนดให้ผู้สูงอายุมักกว้างกว่าคนวัยทำงานด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย เมื่อครอบครัวพยายามคุมให้ต่ำกว่าที่แพทย์แนะนำ เช่น ลดข้าวลงมากจนน้ำหนักลด หรือเพิ่มยาเองเมื่อเห็นตัวเลขสูงเล็กน้อย อาจทำให้เกิดภาวะน้ำตาลต่ำซ้ำ ๆ ที่แสดงออกเป็นอาการหกล้มหรือสับสนโดยไม่มีใครเชื่อมโยงว่าเกี่ยวกับน้ำตาล

จุดที่ควรทำแทนคือถามแพทย์ตรง ๆ ว่าเป้าหมายน้ำตาลของคนคนนี้คือเท่าไร และยึดตามนั้นแทนการตั้งเป้าเองจากข้อมูลทั่วไปที่อ่านมา

ผู้สูงอายุบางคนไม่กล้าบอกครอบครัวว่ามีแผลที่เท้าเพราะอายหรือกลัวถูกดุว่าไม่ดูแลตัวเอง บางครอบครัวเองก็ไม่ได้ตรวจเท้าให้เป็นประจำเพราะรู้สึกเกรงใจหรือคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป ผลคือแผลเล็ก ๆ ที่รักษาง่ายในช่วงแรกกลายเป็นแผลใหญ่ที่ต้องรักษานานกว่าเดิมมาก

การพูดเรื่องนี้อย่างเป็นกันเอง เช่น ชวนตรวจเท้าไปพร้อมกับตัดเล็บหรืออาบน้ำ แทนการถามตรง ๆ ว่า 'มีแผลไหม' ช่วยลดความรู้สึกถูกจับผิดและทำให้พบปัญหาได้เร็วขึ้น

เมื่อผู้สูงอายุที่เป็นเบาหวานป่วยเป็นไข้หวัดหรือท้องเสีย ร่างกายที่เครียดจากการติดเชื้ออาจทำให้น้ำตาลสูงขึ้นผิดปกติ ในขณะที่การกินได้น้อยลงจากอาการเบื่ออาหารก็อาจทำให้น้ำตาลต่ำลงพร้อมกันได้เช่นกัน หลายครอบครัวยังคงให้ยาและอาหารตามตารางปกติทุกอย่างโดยไม่ตรวจน้ำตาลถี่ขึ้นในช่วงป่วย ทำให้พลาดสัญญาณที่น้ำตาลแกว่งรุนแรง

ควรสอบถามแพทย์ล่วงหน้าว่าในวันที่ป่วยควรตรวจน้ำตาลถี่ขึ้นแค่ไหน และเมื่อไรที่ควรงดยาบางตัวชั่วคราวจนกว่าจะกินอาหารได้ตามปกติ แทนการเดาเอง โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันจากหลายโรคประจำตัว ซึ่งมีความเสี่ยงยาตีกันหรือน้ำตาลแกว่งง่ายกว่าคนที่ใช้ยาเบาหวานเพียงตัวเดียว

บางครอบครัวมีความเห็นไม่ตรงกันเรื่องอาหารเบาหวาน เช่น คนหนึ่งเข้มงวดมาก อีกคนตามใจจนผู้สูงอายุสับสนว่าจะเชื่อใคร หรือผู้สูงอายุเองรู้สึกเหมือนถูกจับตาดูตลอดเวลาจนหมดความสุขในการกินอาหาร ความขัดแย้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องความรู้สึก แต่ส่งผลต่อความสม่ำเสมอของการดูแลจริง เพราะกฎที่ไม่ชัดเจนทำให้ปฏิบัติตามยาก

ควรตกลงกันในครอบครัวให้ชัดว่าใครเป็นคนตัดสินใจหลักเรื่องอาหารและยา และสื่อสารกฎเดียวกันกับผู้สูงอายุทุกคนในบ้าน แทนที่ต่างคนต่างมีกฎของตัวเอง