วิธีที่ทำได้จริงและไม่ต้องคำนวณสารอาหารซับซ้อนคือการแบ่งจานอาหารแต่ละมื้อเป็นสัดส่วนคร่าว ๆ ครึ่งหนึ่งของจานเป็นผักหลากสี อีกหนึ่งในสี่เป็นข้าวหรือแป้งไม่ขัดสีมากนัก และอีกหนึ่งในสี่เป็นโปรตีน เช่น ปลา ไข่ เต้าหู้ หรือเนื้อสัตว์ไม่ติดมัน วิธีนี้ช่วยให้ครอบครัวไม่ต้องชั่งน้ำหนักหรือคำนวณแคลอรีทุกมื้อ เพียงมองด้วยตาก็จัดได้ใกล้เคียงความต้องการของร่างกาย

ผลไม้และไขมันดีควรเพิ่มเข้ามาต่างหากจากมื้อหลัก เช่น ผลไม้เป็นของว่างระหว่างมื้อ และไขมันดีจากน้ำมันมะกอกหรือถั่วในปริมาณพอเหมาะ ครอบครัวไม่จำเป็นต้องเสิร์ฟครบ 5 หมู่ในทุกมื้อพร้อมกัน แต่ควรวางแผนให้ครบภายในหนึ่งวัน เช่น หากมื้อเช้าไม่มีผลไม้ ให้เพิ่มเป็นของว่างช่วงบ่ายแทน

จุดที่ครอบครัวมักพลาดคือให้ผู้สูงอายุกินโปรตีนปริมาณมากในมื้อเย็นมื้อเดียว เช่น มื้อเย็นมีเนื้อสัตว์เต็มจาน แต่มื้อเช้ามีเพียงข้าวต้มกับผัก เพราะร่างกายผู้สูงอายุดูดซึมและใช้โปรตีนสร้างกล้ามเนื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพจำกัดต่อมื้อ การกินโปรตีนกระจายในทุกมื้อ เช่น ไข่ต้มในมื้อเช้า ปลาในมื้อกลางวัน และเต้าหู้หรือเนื้อสัตว์ในมื้อเย็น ช่วยชะลอการสูญเสียมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) ได้ดีกว่าการกระจุกโปรตีนไว้มื้อเดียว

สำหรับผู้สูงอายุที่กินอาหารได้น้อยในแต่ละมื้อ อาจเพิ่มของว่างที่มีโปรตีนระหว่างมื้อ เช่น นมหรือโยเกิร์ต แทนการพยายามยัดโปรตีนทั้งหมดไว้ในมื้อหลักซึ่งอาจทำให้กินไม่หมดหรือรู้สึกอึดอัด

ผู้สูงอายุจำนวนมากเคี้ยวลำบากจากปัญหาฟันหรือเหงือก หรือกลืนลำบากจากกล้ามเนื้อที่ใช้กลืนอ่อนแรงลงตามวัย ครอบครัวที่พบปัญหานี้มักแก้ด้วยการลดปริมาณอาหารหรือตัดอาหารบางหมู่ออกไปเพราะกลัวว่ากินไม่ได้ ทั้งที่วิธีที่ถูกต้องกว่าคือปรับเนื้อสัมผัสของอาหารหมู่นั้นให้เหมาะสมแทน เช่น เนื้อสัตว์สับละเอียดหรือตุ๋นจนนุ่ม ผักต้มนิ่มแทนผักสด และข้าวต้มหรือข้าวสวยนิ่มแทนข้าวแข็ง เพื่อให้ยังได้สารอาหารครบทุกหมู่โดยไม่ต้องเสี่ยงสำลัก

หากพบว่าผู้สูงอายุสำลักบ่อยแม้กินอาหารที่ปรับเนื้อสัมผัสแล้ว หรือเริ่มไอขณะกินอาหารและเครื่องดื่มเป็นประจำ นี่ไม่ใช่เรื่องปรับสูตรอาหารเองอีกต่อไป ควรปรึกษาแพทย์หรือนักกำหนดอาหารเพื่อประเมินความสามารถในการกลืนอย่างละเอียด เพราะการสำลักซ้ำ ๆ เสี่ยงต่อภาวะปอดอักเสบจากการสำลักซึ่งอันตรายในผู้สูงอายุ

การจัดอาหารครบ 5 หมู่ที่ยั่งยืนไม่ได้มาจากความตั้งใจดีในบางมื้อ แต่มาจากการวางแผนล่วงหน้าเป็นกิจวัตรประจำวัน (ADL) ที่ทำได้ต่อเนื่อง ครอบครัวที่วางแผนเมนูล่วงหน้าเป็นรายสัปดาห์ เช่น กำหนดว่าวันไหนมีปลา วันไหนมีไข่ วันไหนมีเต้าหู้เป็นแหล่งโปรตีนหลัก มักทำได้สม่ำเสมอกว่าการตัดสินใจหน้างานทุกมื้อว่าจะทำอะไรกิน ซึ่งมักจบลงด้วยการทำอาหารซ้ำเมนูเดิมหรือเลือกเมนูที่ง่ายแต่ขาดหมู่ใดหมู่หนึ่งไป

ครอบครัวที่มีเวลาจำกัดสามารถทำอาหารบางส่วนล่วงหน้าและแช่แข็งเป็นสัดส่วนพร้อมอุ่น เช่น ต้มปลาหรือตุ๋นเนื้อสัตว์ครั้งละมากแล้วแบ่งเก็บ เพื่อลดภาระการทำอาหารทุกมื้อโดยยังคงความหลากหลายของสารอาหารไว้ได้ ควรตรวจสอบว่าอาหารที่แช่แข็งไว้ยังสดใหม่และไม่เก็บนานเกินไปจนเสี่ยงบูดเสีย