หูตึงตามวัยหรือ presbycusis เกิดจากเซลล์ขนเล็ก ๆ ในหูชั้นในที่ทำหน้าที่รับเสียงเสื่อมสภาพลงตามอายุ มักเริ่มจากเสียงแหลมสูงก่อน เช่น เสียงนกร้องหรือเสียงพยัญชนะบางตัวในคำพูด แล้วค่อย ๆ ลามไปยังเสียงช่วงอื่น กระบวนการนี้เกิดขึ้นทีละน้อยเป็นปีจนหลายครอบครัวไม่ทันสังเกตว่าผู้สูงอายุได้ยินลดลงจริง ๆ จนกว่าจะสังเกตเห็นพฤติกรรมชัดเจน เช่น เปิดโทรทัศน์ดังผิดปกติหรือขอให้พูดซ้ำบ่อยครั้ง

หูตึงตามวัยแตกต่างจากหูดับเฉียบพลันหรือ sudden sensorineural hearing loss ซึ่งเกิดขึ้นกะทันหันภายในไม่กี่ชั่วโมงถึงไม่กี่วัน มักเป็นข้างเดียว และถือเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ที่ต้องรีบพบแพทย์หูคอจมูกทันที เพราะยิ่งรักษาเร็วยิ่งมีโอกาสฟื้นตัวของการได้ยินมากกว่า

สัญญาณของหูตึงตามวัยที่พบบ่อยคือเปิดโทรทัศน์หรือวิทยุดังกว่าเดิมมาก ขอให้คนอื่นพูดซ้ำบ่อยครั้ง ตอบคำถามผิดประเด็นเพราะฟังไม่ชัด หรือหลีกเลี่ยงการสนทนากลุ่มเพราะฟังไม่ทันเมื่อมีหลายคนพูดพร้อมกัน สัญญาณเหล่านี้มักถูกมองข้ามว่าเป็นเรื่องขี้ลืมหรือไม่สนใจฟัง ทั้งที่จริงแล้วเป็นปัญหาการได้ยินที่แก้ไขได้

งานวิจัยด้านสุขภาพผู้สูงอายุพบว่าการได้ยินลดลงที่ไม่ได้รับการแก้ไขเชื่อมโยงกับความเสี่ยงหกล้มที่มากขึ้น เพราะเสียงช่วยให้สมองรับรู้ตำแหน่งและทิศทางของสิ่งรอบตัว เมื่อได้ยินลดลง สมองต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อประมวลผลเสียง ซึ่งอาจแย่งทรัพยากรสมองส่วนที่ใช้ควบคุมการทรงตัว นอกจากนี้การได้ยินลดลงยังเชื่อมโยงกับความเสี่ยงภาวะสมองเสื่อมและความรู้สึกโดดเดี่ยวทางสังคมที่มากขึ้น เพราะผู้สูงอายุที่ฟังไม่ทันมักเลือกเงียบหรือถอนตัวจากการสนทนาแทนที่จะขอให้พูดซ้ำตลอดเวลา

การได้ยินลดลงยังกระทบกิจวัตรประจำวันโดยตรง เช่น ไม่ได้ยินเสียงกริ่งประตูหรือเสียงโทรศัพท์ ไม่ได้ยินเสียงเตือนจากเตาแก๊สหรือเครื่องใช้ไฟฟ้า และไม่ได้ยินเสียงรถยนต์ขณะข้ามถนน ซึ่งล้วนเป็นความเสี่ยงด้านความปลอดภัยที่ครอบครัวควรพิจารณาร่วมกับผลกระทบทางสังคม ไม่ใช่มองแค่ว่าเป็นความไม่สะดวกเล็กน้อยในการสนทนา

เครื่องช่วยฟังเป็นตัวช่วยหลักสำหรับหูตึงตามวัยที่มีประสิทธิภาพ แต่ต้องผ่านการตรวจวัดการได้ยินโดยแพทย์หรือนักโสตสัมผัสวิทยาก่อน เพื่อปรับตั้งค่าให้เหมาะกับระดับและรูปแบบการสูญเสียการได้ยินของแต่ละคน การซื้อเครื่องขยายเสียงทั่วไปมาใช้เองโดยไม่ตรวจก่อนอาจไม่ได้ผลหรือทำให้ได้ยินเสียงบางช่วงดังเกินไปจนไม่สบายหู นอกจากนี้ยังมีกลยุทธ์การสื่อสารที่ช่วยได้โดยไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ เช่น พูดหันหน้าเข้าหากันในที่แสงสว่างเพียงพอเพื่อให้อ่านริมฝีปากช่วยได้ ลดเสียงรบกวนพื้นหลังก่อนพูดคุย และพูดด้วยความเร็วปกติแต่ชัดถ้อยชัดคำแทนการตะโกน