เมื่ออายุมากขึ้น รูม่านตาจะเล็กลงและปรับตัวตอบสนองต่อแสงได้ช้าลง เลนส์ตาก็ขุ่นลงตามวัยทำให้แสงกระจายก่อนไปถึงจอประสาทตา ผลคือแสงที่เข้าตาผู้สูงอายุน้อยกว่าคนวัยหนุ่มสาวมากในสภาพแสงเดียวกัน นี่ไม่ใช่ความผิดปกติ แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงตามวัยที่ครอบครัวควรวางแผนรองรับด้วยการเพิ่มแสงในบ้านให้เพียงพอ

อีกจุดสำคัญคือความสามารถในการปรับตัวระหว่างที่มืดกับที่สว่างของผู้สูงอายุใช้เวลานานขึ้น เช่น เดินออกจากห้องมืดไปที่สว่างจ้า หรือกลับกัน ตาจะปรับตัวช้ากว่าคนอายุน้อยหลายวินาที ช่วงเวลาสั้น ๆ นี้เองที่มักเกิดอุบัติเหตุ เพราะผู้สูงอายุยังมองไม่ชัดแต่เริ่มเดินต่อแล้ว

เส้นทางจากเตียงไปห้องน้ำตอนกลางคืนเป็นจุดเสี่ยงอันดับต้น ๆ เพราะผู้สูงอายุมักตื่นมาปัสสาวะกลางดึกในสภาพที่ยังงัวเงียและตาไม่ปรับตัวเข้ากับความมืด การเปิดไฟหลักที่สว่างจ้าทันทีก็ทำให้แสบตาจนมองไม่ชัดชั่วขณะเช่นกัน จึงควรมีไฟหรี่แสงนุ่มนวลติดตั้งตลอดเส้นทางนี้แทนการเปิดปิดไฟหลัก

บันไดเป็นอีกจุดที่อันตรายมากเมื่อแสงไม่พอ เพราะการมองเห็นขอบขั้นบันไดไม่ชัดเจนคือสาเหตุหลักของการพลาดก้าวและหกล้ม ควรมีแสงสว่างเพียงพอทั้งด้านบนและด้านล่างบันได และให้แสงส่องกระทบพื้นผิวบันไดในมุมที่ทำให้เห็นขอบขั้นชัดเจน ไม่ใช่แค่ให้ห้องสว่างโดยรวม

ครอบครัวจำนวนมากเข้าใจว่ายิ่งสว่างยิ่งปลอดภัย แต่แสงจ้าที่ส่องเข้าตาโดยตรงหรือแสงสะท้อนจากพื้นเงาวาวก็ทำให้ผู้สูงอายุมองไม่ชัดได้เช่นกัน โดยเฉพาะผู้ที่มีต้อกระจกหรือปัญหาตาแห้งร่วมด้วย ควรใช้โคมไฟที่มีฝาครอบกระจายแสงแทนหลอดเปลือยที่ส่องตรงเข้าตา และหลีกเลี่ยงพื้นผิวมันวาวเกินไปในบริเวณที่ต้องเดินบ่อย

เงาที่ตัดกันแรงระหว่างพื้นสว่างกับพื้นมืดในห้องเดียวกัน เช่น แสงจากหน้าต่างส่องเป็นแนวเฉียงข้ามพื้น อาจทำให้ผู้สูงอายุเข้าใจผิดว่าเป็นขอบหรือรอยต่างระดับ ทั้งที่พื้นจริงเรียบเสมอกัน การจัดแสงให้กระจายสม่ำเสมอทั่วห้องจึงสำคัญกว่าการเพิ่มความสว่างจุดเดียวให้จ้ามาก

แสงที่ไม่เพียงพอกระทบความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันหรือ ADL และกิจกรรมที่ซับซ้อนขึ้นหรือ IADL มากกว่าที่คิด เช่น อ่านฉลากยาผิดเพราะแสงจุดวางยาไม่พอ ทำอาหารไม่ถนัดเพราะแสงในครัวมืดเกินไป หรือไม่กล้าลุกเดินตอนกลางคืนเพราะกลัวมองไม่เห็นทาง จนกลั้นปัสสาวะนานเกินไปโดยไม่จำเป็น การจัดแสงที่ดีจึงไม่ใช่แค่เรื่องความสวยงาม แต่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาความเป็นอิสระในชีวิตประจำวัน