การใช้นิ้วหัวแม่มือกดจับชีพจรที่ข้อมืออีกข้างเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อยมาก เพราะนิ้วหัวแม่มือมีเส้นเลือดและชีพจรของตัวเองค่อนข้างชัด ทำให้ผู้จับสับสนระหว่างจังหวะของตัวเองกับของผู้ถูกจับ ควรใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางแทนเสมอ

อีกจุดพลาดคือนับชีพจรเพียง 6 หรือ 10 วินาทีแล้วคูณเพื่อความเร็ว วิธีนี้ใช้ได้เฉพาะเมื่อจังหวะสม่ำเสมอมากเท่านั้น หากจังหวะไม่สม่ำเสมอแม้เล็กน้อย การนับช่วงสั้นจะคลาดเคลื่อนสูง ควรนับเต็ม 30 วินาทีคูณสองหรือเต็มหนึ่งนาทีเมื่อไม่แน่ใจ

ชีพจรที่สูงขึ้นทันทีหลังเดินขึ้นบันได ตกใจ หรือเพิ่งดื่มกาแฟ เป็นการตอบสนองปกติของร่างกายที่ควรกลับสู่ค่าเดิมภายในไม่กี่นาทีเมื่อได้พัก ครอบครัวหลายคนตื่นตระหนกกับตัวเลขที่สูงขึ้นชั่วคราวโดยไม่รอดูว่าลดลงหรือไม่หลังพัก

อีกจุดพลาดคือการไม่มีค่าฐานของตัวเองเมื่อไม่มีอาการ ทำให้ทุกครั้งที่วัดต้องเทียบกับตัวเลขมาตรฐานทั่วไปแทนที่จะเทียบกับปกติของคนคนนั้น ซึ่งทำให้ประเมินความผิดปกติได้ไม่แม่นยำ

หลายครอบครัวคุ้นชินกับการที่ชีพจรของผู้สูงอายุในบ้านไม่สม่ำเสมอมานาน จึงคิดว่าเป็น ‘ปกติของท่าน’ โดยไม่เคยพาไปตรวจอย่างจริงจัง ทั้งที่จังหวะไม่สม่ำเสมอเรื้อรังอาจเป็นภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เพิ่มความเสี่ยงหลอดเลือดสมองและควรได้รับการประเมินอย่างน้อยหนึ่งครั้ง

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคืออาการที่ไม่ชัดเจน เช่น เพลียง่ายกว่าเดิม เดินช้าลง หรือไม่อยากทำกิจกรรมที่เคยทำ ซึ่งอาจเป็นผลจากชีพจรผิดปกติที่ค่อยๆ ส่งผลต่อกิจวัตรประจำวันโดยไม่มีอาการเจ็บหน้าอกชัดเจนแบบที่คนทั่วไปคุ้นเคย

ครอบครัวหลายบ้านยังแยกไม่ออกระหว่างชีพจรเร็วขึ้นจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่ากับชีพจรเร็วขึ้นจากภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ ทั้งสองอย่างทำให้หน้ามืดได้เหมือนกันแต่แนวทางประเมินต่างกัน ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่ามักเกิดเฉพาะตอนลุกยืนและดีขึ้นเมื่อนั่งหรือนอนพัก ในขณะที่ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอาจเกิดได้แม้ขณะนั่งพักเฉยๆ การจดบันทึกว่าอาการเกิดตอนไหนจึงช่วยแพทย์แยกสาเหตุได้เร็วขึ้น

เมื่อเห็นชีพจรช้าหรือเร็วผิดปกติ บางครอบครัวตัดสินใจลดยาหรือหยุดยาหัวใจและความดันเองเพราะกลัวว่ายาเป็นสาเหตุ การทำเช่นนี้เสี่ยงมากเพราะยาหลายชนิดต้องกินต่อเนื่องเพื่อควบคุมโรค การหยุดกะทันหันอาจทำให้อาการแย่ลงกว่าเดิม ทางที่ปลอดภัยกว่าคือจดค่าที่ผิดปกติไว้แล้วติดต่อแพทย์หรือเภสัชกรเพื่อขอคำแนะนำ