เมื่อพบว่าผู้สูงอายุเคี้ยวลำบาก หลายครอบครัวรีบปรับอาหารเป็นของเหลวหรือบดละเอียดทั้งหมดทันที โดยไม่ได้ประเมินก่อนว่าจริง ๆ แล้วเคี้ยวลำบากกับอาหารประเภทใดบ้าง การปรับเนื้อสัมผัสเกินความจำเป็นทำให้ผู้สูงอายุสูญเสียความสามารถในการเคี้ยวเร็วกว่าที่ควร และทำให้อาหารดูไม่น่ากินจนกินได้น้อยลง

ข้อผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือลดปริมาณเนื้อสัตว์และผักลงเพราะเคี้ยวยาก แทนที่จะหาวิธีปรุงทดแทน เช่น ตุ๋นให้นุ่มหรือหั่นเล็ก ผลคือผู้สูงอายุได้รับโปรตีนและใยอาหารไม่เพียงพอ ซึ่งอาจนำไปสู่ภาวะทุพโภชนาการและมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย (sarcopenia) เร็วกว่าที่ควรจะเป็น

เพื่อความสะดวกและความมั่นใจว่าปลอดภัย บางครอบครัวทำเมนูเดิมซ้ำ ๆ ทุกวัน เช่น ข้าวต้มไข่ทุกมื้อ โดยไม่สลับเมนูให้หลากหลาย ผลคือผู้สูงอายุเบื่ออาหารและกินได้น้อยลงเรื่อย ๆ ทั้งที่ไม่ได้มีปัญหาการเคี้ยวเพิ่มขึ้น เพียงแค่เบื่อรสชาติและรูปแบบอาหารที่ซ้ำซาก

สัญญาณสำลักเล็กน้อย เช่น ไอเบา ๆ ระหว่างมื้อ เสียงแหบหลังกลืน หรือน้ำลายไหลมากผิดปกติ มักถูกมองข้ามเพราะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่หากเกิดขึ้นซ้ำ ๆ อาจเป็นสัญญาณเริ่มต้นของปัญหาการกลืนที่ต้องได้รับการประเมิน การไม่สังเกตและปล่อยผ่านไปเรื่อย ๆ เพิ่มความเสี่ยงสำลักรุนแรงในอนาคต

อีกข้อผิดพลาดคือเร่งให้ผู้สูงอายุกินเร็วเพราะมีเวลาจำกัดหรือรอกิจกรรมอื่น ทั้งที่การเคี้ยวและกลืนช้าลงเป็นเรื่องปกติเมื่ออายุมากขึ้น การเร่งเพิ่มความเสี่ยงสำลักและทำให้มื้ออาหารกลายเป็นความเครียดแทนความสุข

หลายครอบครัวแก้ปัญหาด้วยการปรับอาหารเพียงอย่างเดียว โดยไม่พาผู้สูงอายุไปพบทันตแพทย์เพื่อตรวจว่าฟันปลอมหลวมหรือเหงือกอักเสบซึ่งเป็นต้นเหตุของการเคี้ยวลำบากหรือไม่ การแก้ที่ปลายเหตุแบบนี้ทำให้ปัญหาการเคี้ยวไม่ดีขึ้นในระยะยาว

ความผิดพลาดสุดท้ายคือตัดสินใจเมนูอาหารทั้งหมดแทนผู้สูงอายุโดยไม่ถามความชอบหรือความอยากกินในแต่ละวัน ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกไม่มีทางเลือกและอาจต่อต้านการกินโดยไม่ได้บอกเหตุผลออกมาตรง ๆ

หลายครอบครัวมองเรื่องการจัดอาหารเป็นเพียงงานบ้านที่ต้องทำให้เสร็จ โดยไม่ทันสังเกตว่ามื้ออาหารมีความหมายต่อกิจวัตรประจำวัน (ADL) และความรู้สึกมีคุณค่าของผู้สูงอายุมากกว่าที่คิด การถูกจัดอาหารให้โดยไม่มีส่วนร่วมต่อเนื่องเป็นเวลานานอาจทำให้รู้สึกเหมือนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปทีละน้อย

นอกจากนี้ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) มักมีผลข้างเคียงเรื่องการรับรสหรือความอยากอาหารที่เปลี่ยนไปอยู่แล้ว หากครอบครัวไม่สังเกตและปรับรสชาติหรือปริมาณให้เหมาะสม อาจยิ่งซ้ำเติมปัญหากินได้น้อยลงที่มีสาเหตุจากยาอยู่แล้วให้แย่ลงไปอีก