เมื่อผู้สูงอายุกินยาตั้งแต่ห้าตัวขึ้นไปพร้อมกัน ความเสี่ยงที่ยาจะตีกันหรือเสริมฤทธิ์กันจนเกิดผลข้างเคียงจะสูงขึ้นตามจำนวนยา ไม่ใช่เพราะยาแต่ละตัวไม่ดี แต่เพราะร่างกายของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปจากวัยหนุ่มสาว การกำจัดยาออกจากร่างกายผ่านตับและไตช้าลง ทำให้ยาบางตัวค้างอยู่ในเลือดนานกว่าที่ฉลากระบุ

ปัญหาที่พบบ่อยอีกอย่างคือสิ่งที่เรียกว่าวงจรการสั่งยาเพิ่มเพื่อแก้ผลข้างเคียงของยาตัวก่อน (prescribing cascade) กล่าวคือแพทย์คนหนึ่งสั่งยาตัวใหม่มาแก้อาการที่แท้จริงแล้วเป็นผลข้างเคียงของยาอีกตัวที่แพทย์อีกคนสั่งไว้ก่อนหน้า โดยไม่มีใครรู้ว่าอาการนั้นเชื่อมโยงกับยาตัวเดิม ผลคือผู้สูงอายุกินยาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ปัญหาต้นทางแก้ได้ด้วยการทบทวนยาเดิม ไม่ใช่การเพิ่มยาใหม่

การจัดยาเป็นหนึ่งในกิจวัตรที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน หรือที่เรียกว่า IADL (กิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนขึ้น เช่น จัดยา ใช้โทรศัพท์ จัดการเงิน) ต่างจาก ADL ซึ่งเป็นกิจวัตรพื้นฐานอย่างกินอาหารหรืออาบน้ำ ผู้สูงอายุหลายคนยังทำ ADL ได้ดีแต่เริ่มพลาดในงาน IADL อย่างการจัดยา เพราะงานนี้ต้องอาศัยความจำ การมองเห็นฉลากตัวเล็ก และการวางแผนเวลาไปพร้อมกัน

ครอบครัวควรตกลงกันชัดเจนว่าใครเป็นคนถือรายการยาฉบับหลัก ไม่ใช่ปล่อยให้ต่างคนต่างจำคนละเวอร์ชัน คนที่เหมาะจะเป็นเจ้าของรายการคือคนที่อยู่ใกล้ผู้สูงอายุที่สุดในชีวิตประจำวัน หรือคนที่พาไปพบแพทย์บ่อยที่สุด ไม่จำเป็นต้องเป็นลูกคนโตหรือคนที่มีความรู้ทางการแพทย์

ยาซ้ำซ้อนไม่ได้เกิดจากความประมาทเสมอไป แต่มักเกิดเพราะยาชนิดเดียวกันมีทั้งชื่อการค้าและชื่อสามัญที่ต่างกันไปตามแต่ละโรงพยาบาลหรือร้านขายยา เมื่อผู้สูงอายุไปหาหมอคนละที่ อาจได้ยาที่ออกฤทธิ์เหมือนกันแต่ชื่อบนกล่องต่างกัน ทำให้ครอบครัวเข้าใจผิดว่าเป็นยาคนละตัวและให้กินทั้งสองอย่างพร้อมกัน

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคืออาหารเสริมและสมุนไพรที่ซื้อกินเองนอกเหนือจากยาตามใบสั่งแพทย์ หลายครอบครัวไม่ได้แจ้งแพทย์เรื่องอาหารเสริมเพราะคิดว่าเป็นของธรรมชาติไม่เกี่ยวกับยา ทั้งที่บางชนิดมีผลต่อการทำงานของยาโรคหัวใจหรือยาต้านการแข็งตัวของเลือดโดยตรง

อาการวิงเวียนเวลาลุกยืนจากเตียงหรือเก้าอี้ หรือที่เรียกว่าความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) เป็นผลข้างเคียงที่พบได้บ่อยจากยาลดความดันโลหิตหลายกลุ่ม ยาขับปัสสาวะ และยาบางชนิดที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาท ครอบครัวมักเข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติของผู้สูงอายุ ทั้งที่จริงแล้วเป็นสัญญาณที่ควรแจ้งแพทย์เพื่อทบทวนยา เพราะเกี่ยวข้องโดยตรงกับความเสี่ยงหกล้ม

อีกเรื่องที่สำคัญคือผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ (atypical presentation) เมื่อเกิดผลข้างเคียงจากยา เช่น แทนที่จะมีผื่นแพ้ยาแบบคนหนุ่มสาว อาจแสดงออกเป็นความสับสนเฉียบพลัน เบื่ออาหาร หรือซึมลงแทน หากครอบครัวไม่รู้จักลักษณะนี้ อาจเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องของอายุที่มากขึ้น ทั้งที่จริงเป็นผลจากยาที่แก้ไขได้