การวัดความดันที่บ้านมีจุดประสงค์เพื่อให้แพทย์เห็นแนวโน้มระยะยาวประกอบการรักษา หากวิธีวัดคลาดเคลื่อนอย่างสม่ำเสมอ แพทย์อาจเห็นแนวโน้มที่ผิดไปจากความเป็นจริงทั้งหมด เช่น เข้าใจว่ายาที่ใช้อยู่ควบคุมความดันได้ดีทั้งที่จริงค่าคลาดเคลื่อนจากวิธีวัด หรือในทางกลับกันอาจเข้าใจว่ายายังคุมไม่ได้ทั้งที่ค่าจริงอยู่ในเกณฑ์ดีแล้ว

ข้อผิดพลาดหลายอย่างในบทความนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่เป็นพฤติกรรมที่ทำจนเคยชินในชีวิตประจำวันจนไม่รู้ตัวว่าส่งผลต่อค่าความดัน การรู้จักสังเกตและแก้ไขจึงเป็นทักษะที่ผู้ดูแลทุกคนควรมี

ข้อผิดพลาดแรกคือปล่อยให้ผู้สูงอายุนั่งไขว้ขาหรือนั่งบนโซฟานุ่มที่เท้าไม่ถึงพื้น ทำให้กล้ามเนื้อขาเกร็งและค่าความดันสูงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว วิธีแก้คือจัดเก้าอี้ที่มีความสูงพอดีให้เท้าราบกับพื้นได้จริงทุกครั้ง

ข้อผิดพลาดที่สองคือพูดคุยหรือถามคำถามระหว่างเครื่องกำลังวัด ซึ่งพบบ่อยมากเพราะเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวมักถือโอกาสคุยเรื่องทั่วไปไปด้วย การพูดคุยแม้เพียงประโยคสั้น ๆ ก็เปลี่ยนค่าที่อ่านได้อย่างมีนัยสำคัญ ข้อผิดพลาดที่สามคือวัดทันทีหลังทำกิจกรรมที่ใช้แรง เช่น เพิ่งเดินขึ้นบันไดหรือรีบอาบน้ำมา โดยไม่ได้นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน

ข้อผิดพลาดที่สี่คือใช้ผ้าพันแขนขนาดเดียวกับสมาชิกคนอื่นในบ้านทั้งที่เส้นรอบวงต้นแขนต่างกันมาก โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยทำให้ต้นแขนเล็กลง การใช้ผ้าพันแขนที่ใหญ่เกินไปมักทำให้ค่าต่ำกว่าความจริง

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือวัดในเวลาที่ต่างกันมากของแต่ละวัน เช่น บางวันวัดตอนเช้า บางวันวัดตอนบ่ายหรือเย็น แล้วนำค่ามาเปรียบเทียบกันตรง ๆ ทั้งที่ความดันโลหิตมีจังหวะขึ้นลงตามธรรมชาติในแต่ละช่วงของวันอยู่แล้ว

ข้อผิดพลาดที่หกคือเห็นค่าสูงเพียงครั้งเดียวแล้วตื่นตระหนกจนปรับยาเองหรือให้กินยาเพิ่มโดยไม่ปรึกษาแพทย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำเด็ดขาดเพราะยาความดันต้องปรับโดยแพทย์เท่านั้น ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือไม่บันทึกค่าอย่างต่อเนื่องหรือจดไม่ครบ ทำให้เมื่อถึงวันนัดแพทย์ต้องอาศัยความจำเล่าคร่าว ๆ ซึ่งไม่เพียงพอต่อการประเมินแนวโน้มที่แม่นยำ

บ้านที่ผู้สูงอายุใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือภาวะ polypharmacy มักเจอข้อผิดพลาดเพิ่มเติมคือวัดความดันโดยไม่รู้ว่าวัดก่อนหรือหลังกินยาลดความดันในมื้อนั้น ทำให้ค่าที่ได้ตีความยาก เพราะยาบางชนิดออกฤทธิ์ลดความดันได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังกิน การไม่บันทึกลำดับเวลาให้ชัดเจนจึงทำให้แพทย์แยกไม่ออกว่าค่าที่เห็นเป็นผลจากยาหรือเป็นค่าพื้นฐานจริงของร่างกาย