จุดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือจับแขนหรือรักแร้ผู้สูงอายุแล้วดึงขึ้นตรง ๆ เพื่อช่วยให้ลุกเร็ว ท่านี้ไม่เพียงเสี่ยงทำให้ไหล่ผู้สูงอายุบาดเจ็บ แต่ยังทำให้ผู้ดูแลต้องออกแรงดึงด้วยแขนและบิดหลังในจังหวะเดียวกัน ซึ่งเป็นท่าที่กดหลังส่วนล่างมากที่สุดท่าหนึ่ง

วิธีที่ปลอดภัยกว่าคือให้ผู้สูงอายุออกแรงจากขาตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ก่อน ผู้ดูแลเพียงประคองตัวจากด้านหน้าหรือใช้อุปกรณ์ช่วยพยุงที่เหมาะสม แทนการดึงแขนเป็นหลัก หากผู้สูงอายุรับน้ำหนักลงขาไม่ได้เลย ควรให้นักกายภาพบำบัดสอนเทคนิคเฉพาะแทนการฝืนดึงเอง

อีกจุดที่พบบ่อยคือในช่วงที่เร่งรีบ เช่น ตอนเช้าก่อนไปทำงาน ผู้ดูแลมักก้มตัวบิดข้างไปหยิบจับหรือช่วยพลิกตัวโดยไม่หันตัวทั้งหมดเข้าหาเตียงก่อน ท่าบิดข้างขณะก้มตัวเป็นท่าที่เพิ่มแรงเฉือนที่หมอนรองกระดูกสันหลังมากกว่าการก้มตรง ๆ อย่างมาก

การฝึกให้ตัวเองหันหน้าเข้าหาจุดที่จะทำงานด้วยก่อนทุกครั้ง แม้จะเสียเวลาเพิ่มไม่กี่วินาที ก็ช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้มาก โดยเฉพาะเมื่อต้องรีบในตอนเช้าที่มักลืมขั้นตอนนี้ไปเพราะความเร่งรีบ

ผู้ดูแลหลายคนทำกิจวัตรพื้นฐานหรือ ADL ให้ผู้สูงอายุ เช่น ช่วยอาบน้ำ แต่งตัว และพลิกตัวต่อเนื่องกันหลายชั่วโมงโดยไม่พักหรือยืดเหยียดหลังเลย กล้ามเนื้อหลังที่ทำงานหนักต่อเนื่องโดยไม่ได้พักจะล้าเร็วและเสี่ยงบาดเจ็บมากกว่าการแบ่งช่วงทำงานเป็นระยะ

การแบ่งงานเป็นช่วงสั้น ๆ และยืดเหยียดหลังระหว่างวัน แม้เพียงไม่กี่นาที ก็ช่วยลดการสะสมความล้าของกล้ามเนื้อได้มากกว่าที่คิด และยังช่วยให้ผู้ดูแลมีสติในการทำงานแต่ละขั้นตอนมากขึ้นด้วย

ความผิดพลาดเชิงระบบที่พบบ่อยคือผู้ดูแลปรับตัวตามความสามารถของผู้สูงอายุที่ค่อย ๆ ลดลงโดยไม่รู้ตัว จนวันหนึ่งพบว่าต้องออกแรงมากกว่าเดิมมากแล้วโดยไม่เคยขอความช่วยเหลือเพิ่ม เพราะการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทีละน้อยจนไม่ทันสังเกต

หากผู้สูงอายุเริ่มมีภาวะเปราะบางมากขึ้น หรือกำลังกล้ามเนื้อขาลดลงจนแทบไม่รับน้ำหนักได้เอง นี่คือจุดที่ควรกลับไปประเมินซ้ำกับนักกายภาพบำบัดว่าวิธีเคลื่อนย้ายเดิมยังปลอดภัยพอสำหรับทั้งสองฝ่ายหรือไม่ ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้ดูแลออกแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำพัง