หลายครอบครัวตกลงแบ่งเวรกันโดยดูแค่จำนวนวันเท่า ๆ กัน โดยไม่ได้แยกว่างานในแต่ละเวรหนักเบาต่างกันแค่ไหน เวรกลางคืนที่ต้องตื่นมาพลิกตัวหรือเปลี่ยนผ้าอ้อมหลายครั้งย่อมเหนื่อยกว่าเวรกลางวันที่ผู้สูงอายุนั่งดูโทรทัศน์เองได้เกือบตลอด เมื่อผู้ดูแลคนหนึ่งเจอเวรหนักซ้ำ ๆ โดยไม่มีใครสังเกต ความอดทนมักหมดลงภายในไม่กี่สัปดาห์

ปัญหานี้มักไม่แสดงออกทันที ผู้ดูแลที่เจองานหนักมักพยายามอดทนต่อไปก่อนจนกว่าจะถึงจุดที่ทนไม่ไหว แล้วจึงขาดเวรกะทันหันหรือขอเปลี่ยนระบบทั้งหมด ซึ่งสร้างความยุ่งยากให้ทั้งครอบครัวมากกว่าการปรับแก้ตั้งแต่ต้น

จุดที่ผู้ดูแลพลาดได้ง่ายที่สุดเมื่อไม่มีระบบบันทึกกลางคือเรื่องยา เพราะผู้ดูแลแต่ละคนจำเวลาที่ตัวเองให้ยาได้ แต่ไม่รู้ว่าเวรก่อนหน้าให้ไปแล้วหรือยัง ปัญหานี้ยิ่งเสี่ยงมากขึ้นเมื่อผู้สูงอายุมีการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือที่เรียกว่าภาวะ polypharmacy เพราะการให้ยาซ้ำหรือลืมให้ยาแม้เพียงตัวเดียวอาจส่งผลต่อร่างกายได้มากกว่าที่คิด

อีกจุดที่มักตกหล่นคือการสังเกตอาการต่อเนื่อง เช่น ผู้สูงอายุเริ่มกินได้น้อยลง หรือเริ่มสับสนตอนเย็นบ่อยขึ้น หากแต่ละเวรไม่บันทึกและเปรียบเทียบกับเวรก่อนหน้า ครอบครัวอาจไม่ทันสังเกตว่าอาการเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องมาแล้วหลายวัน กว่าจะรู้ตัวก็อาจสายเกินกว่าจะดูแลที่บ้านต่อได้อย่างปลอดภัย

ครอบครัวจำนวนมากออกแบบตารางเวรโดยคิดว่าทุกคนจะว่างตรงตามที่ตกลงไว้เสมอ แต่ในชีวิตจริง ผู้ดูแลอาจป่วย มีธุระด่วน หรือรถเสียกะทันหัน หากไม่มีใครรู้งานพื้นฐานพอที่จะเข้ามาแทนได้ เวรนั้นอาจว่างเปล่าไปเลย หรือมีคนต้องรับภาระเพิ่มโดยไม่ได้เตรียมตัว

ข้อจำกัดของบ้านไทยหลายหลังคือมีผู้ดูแลหลักเพียงหนึ่งหรือสองคน ทำงานประจำไปด้วย ทำให้การหาคนสำรองไม่ใช่เรื่องง่าย ครอบครัวจึงควรวางแผนล่วงหน้าว่าเมื่อไม่มีใครในบ้านว่างจริง ๆ จะใช้บริการพักดูแลชั่วคราวในชุมชนหรือขอความช่วยเหลือจากใครได้บ้าง แทนที่จะรอให้เกิดปัญหาแล้วจึงเริ่มหาทางออก

ความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดคือปล่อยให้ผู้ดูแลคนหนึ่งแบกภาระต่อเนื่องจนถึงจุดหมดไฟ โดยไม่มีใครในครอบครัวสังเกตหรือถามไถ่ สัญญาณเตือนที่ควรระวังได้แก่ นอนไม่หลับต่อเนื่องหลายคืน หงุดหงิดง่ายกว่าปกติ รู้สึกผิดตลอดเวลาแม้ทำดีที่สุดแล้ว หรือเริ่มรู้สึกไม่อยากดูแลต่อ อาการเหล่านี้ไม่ใช่ความอ่อนแอส่วนตัว แต่เป็นผลจากภาระที่มากเกินระบบจะรองรับ

เมื่อผู้ดูแลหมดไฟ ความเสี่ยงที่ตามมาไม่ได้จำกัดอยู่แค่สุขภาพของผู้ดูแลเอง แต่ยังส่งผลถึงความปลอดภัยของผู้สูงอายุด้วย เช่น ความไม่ระมัดระวังขณะเคลื่อนย้ายตัว หรือการมองข้ามอาการผิดปกติเพราะเหนื่อยล้าเกินไป ครอบครัวจึงควรถือว่าการดูแลสุขภาพของผู้ดูแลเป็นส่วนหนึ่งของระบบดูแลผู้สูงอายุ ไม่ใช่เรื่องแยกต่างหาก