สิ่งที่ครอบครัวมักเข้าใจผิดคือคิดว่าแพทย์จะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของผู้สูงอายุได้เองจากการตรวจร่างกายในเวลาไม่กี่นาที ทั้งที่ในความเป็นจริงแพทย์เห็นเพียงภาพตัดขวางสั้น ๆ ของวันนั้นเท่านั้น ผู้สูงอายุหลายคนยังสามารถตอบคำถามและเดินเข้าห้องตรวจได้ดูปกติ ทั้งที่ที่บ้านเริ่มลืมกินยา เดินช้าลงมาก หรือไม่อยากอาบน้ำเหมือนก่อน ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อยู่ในกิจวัตรประจำวัน (ADL และ IADL) ที่ครอบครัวเป็นผู้เห็นมากกว่าใคร

การรายงานความเปลี่ยนแปลงของ ADL และ IADL อย่างเจาะจง เช่น เริ่มต้องมีคนช่วยแต่งตัวเมื่อสองสัปดาห์ก่อน หรือเริ่มลืมกดโทรศัพท์หาญาติที่เคยโทรทุกวัน ให้ข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อการประเมินมากกว่าการพูดกว้าง ๆ ว่าดูอ่อนแรงลง เพราะแพทย์สามารถนำรายละเอียดเหล่านี้ไปเทียบกับปกติเดิมของคนนั้นได้ตรงกว่า

จุดที่ผู้ดูแลเหนื่อยและพลาดได้ง่ายคือการเดินเข้าห้องตรวจโดยจำชื่อยาจากความทรงจำ หรือพกยาบางส่วนไปไม่ครบ ทำให้แพทย์ไม่เห็นภาพรวมว่าผู้สูงอายุกำลังกินยาอะไรจากที่อื่นอยู่บ้าง การพกรายการยาที่มีชื่อสามัญกำกับ รวมถึงยาซื้อเองและอาหารเสริม ช่วยให้แพทย์ประเมินความเสี่ยงจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะ polypharmacy ได้แม่นยำขึ้น และลดโอกาสเกิดวงจรที่แพทย์คนหนึ่งสั่งยาใหม่มาแก้ผลข้างเคียงของยาอีกตัวโดยไม่รู้ที่มา

เมื่อพบแพทย์เฉพาะทางหลายคนในหลายโรงพยาบาล ควรแจ้งตรง ๆ ว่ากำลังพบแพทย์ท่านใดอยู่บ้างและด้วยเรื่องใด เพราะบางครั้งแพทย์แต่ละท่านอาจไม่สามารถเข้าถึงประวัติของกันและกันได้ทั้งหมด การให้ข้อมูลเชื่อมโยงนี้ด้วยตัวเองจึงเป็นหน้าที่สำคัญของผู้ดูแลที่ไม่ควรมองข้าม

สิ่งที่ควรจดเพื่อคุยกับผู้เชี่ยวชาญคือคำถามที่ยังไม่ชัดเจนหลังฟังคำอธิบายครั้งแรก การถามซ้ำด้วยคำพูดของตัวเอง เช่น ที่หมอบอกคือให้ลดของหวานลงและกลับมาตรวจอีกครั้งในหนึ่งเดือนใช่ไหมคะ ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายมั่นใจว่าเข้าใจตรงกัน โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุมีปัญหาการได้ยินลดลงตามวัย หรือ presbycusis ซึ่งอาจทำให้ฟังตกหล่นบางคำโดยไม่รู้ตัวและไม่กล้าบอกว่าฟังไม่ทัน

ความเกรงใจเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้ทั้งผู้สูงอายุและผู้ดูแลไม่กล้าถามซ้ำหรือขอให้อธิบายอีกครั้ง ทั้งที่แพทย์ส่วนใหญ่ยินดีอธิบายซ้ำเมื่อถูกถามตรง ๆ การเตรียมใจไว้ล่วงหน้าว่าการถามซ้ำไม่ใช่เรื่องเสียมารยาท แต่เป็นส่วนหนึ่งของการดูแลที่รอบคอบ ช่วยลดความเข้าใจผิดที่อาจนำไปสู่การดูแลผิดวิธีที่บ้านได้มาก