ตารางดูแลผู้สูงอายุไม่ใช่แค่ลิสต์เวลาเหมือนตารางประชุม เพราะต้องอิงกับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) และกิจกรรมที่ซับซ้อนกว่านั้นอย่าง IADL เช่น การจัดการเงิน การใช้โทรศัพท์ หรือการเดินทางไปหาหมอเอง

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะเปราะบาง (frailty) ซึ่งทำให้พลังงานในแต่ละวันไม่คงที่ ตารางที่ยืดหยุ่นเกินไปทำให้ดูแลไม่ทั่วถึง แต่ตารางที่ตายตัวเกินไปก็อาจฝืนร่างกายจนเหนื่อยล้าหรือหกล้มง่ายขึ้น

ตารางที่ดีควรครอบคลุมอย่างน้อยห้าส่วน คือ เวลากินอาหารและน้ำ เวลาให้ยาตามที่แพทย์สั่ง เวลาทำกิจกรรมเคลื่อนไหวร่างกาย เวลาพักผ่อน และเวลานัดหมายแพทย์หรือกิจกรรมทางสังคม

การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) เป็นเรื่องปกติในผู้สูงอายุ การมีตารางยาที่ชัดเจนแยกจากตารางกิจกรรมทั่วไปช่วยลดความเสี่ยงลืมยาหรือกินซ้ำ

หลายบ้านมีลูกหลานผลัดเวรกันดูแล ปัญหาที่พบบ่อยคือแต่ละคนจำรายละเอียดไม่ตรงกัน ตารางที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรพร้อมพื้นที่บันทึกอาการช่วยให้การส่งต่องานระหว่างกะราบรื่นขึ้น

ควรมีช่องบันทึกสั้น ๆ ต่อวัน เช่น กินข้าวได้กี่มื้อ อารมณ์เป็นอย่างไร มีอาการผิดปกติหรือไม่ เพื่อให้คนดูแลกะถัดไปรู้ทันทีโดยไม่ต้องถามซ้ำ

ครอบครัวไม่จำเป็นต้องใช้แบบประเมิน ADL แบบมาตรฐานทางการแพทย์เต็มรูปแบบก็สามารถเริ่มเข้าใจความสามารถของผู้สูงอายุได้ เพียงสังเกตว่าท่านลุกจากเก้าอี้ได้เองหรือไม่ เดินระยะสั้นในบ้านมั่นคงแค่ไหน และใช้เวลานานเท่าไรในการลุกยืนแล้วเดินไปกลับ ซึ่งใกล้เคียงหลักการของการทดสอบ Timed Up and Go ที่บุคลากรทางการแพทย์ใช้ประเมินความเสี่ยงหกล้ม

หากสังเกตว่าความสามารถเหล่านี้ลดลงชัดเจนภายในเวลาสั้น ๆ เช่น จากเดินได้คล่องกลายเป็นต้องเกาะเฟอร์นิเจอร์ทุกครั้ง ควรบันทึกไว้และแจ้งแพทย์ประจำตัว เพราะอาจเป็นสัญญาณของภาวะเปราะบางที่แย่ลงเร็วกว่าปกติ