ก่อนตัดสินใจเช่าหรือซื้ออุปกรณ์ชิ้นใด ควรถามว่าผู้สูงอายุต้องทำกิจกรรมอะไรกับอุปกรณ์นั้น อุปสรรคที่แท้จริงคือแรง การทรงตัว การมองเห็น หรือสภาพบ้าน และอุปกรณ์นั้นแก้ปัญหานั้นได้จริงหรือไม่ การซื้อของตามรายการที่คนอื่นแนะนำโดยไม่ตอบคำถามเหล่านี้ก่อน มักจบลงด้วยอุปกรณ์ที่ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้

ควรประเมินความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานหรือ ADL ของผู้สูงอายุก่อน เช่น ลุกจากเตียงเองได้หรือไม่ เดินได้กี่ก้าวโดยไม่ต้องพยุง เพราะระดับความสามารถนี้จะบอกว่าต้องการเตียงปรับระดับได้หรือแค่ที่นอนกันแผลกดทับ ต้องการวอล์กเกอร์หรือแค่ไม้เท้า

เตียงผู้ป่วยปรับระดับได้ราคาซื้อขาดค่อนข้างสูงและใช้พื้นที่มาก หากคาดว่าผู้สูงอายุจะฟื้นตัวและกลับไปนอนเตียงเดิมได้ภายในไม่กี่สัปดาห์ถึงไม่กี่เดือน การเช่ารายเดือนมักคุ้มกว่าซื้อขาดมาก และไม่ต้องกังวลเรื่องการขายต่อหรือเก็บอุปกรณ์เมื่อไม่ใช้แล้ว

วอล์กเกอร์และไม้เท้าราคาไม่สูงเท่าเตียง แต่ความเหมาะสมขึ้นกับความสูงและระดับความสามารถในการทรงตัวที่อาจเปลี่ยนแปลงระหว่างพักฟื้น การยืมจากหน่วยงานในพื้นที่ระยะแรกแล้วค่อยตัดสินใจซื้อเมื่อทราบแน่ชัดว่าต้องใช้ระยะยาวและรู้ขนาดที่พอดี มักปลอดภัยกว่าซื้อขาดตั้งแต่ต้น

หมอนรองกันแผลกดทับ ที่นอนลม ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ และอุปกรณ์ที่สัมผัสผิวหนังหรือแผลโดยตรง ควรซื้อใหม่เสมอเพื่อความสะอาดและลดความเสี่ยงติดเชื้อ โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางหรือผิวหนังบางลงตามวัยซึ่งเสี่ยงต่อการระคายเคืองและแผลกดทับง่ายกว่าคนอายุน้อย

การใช้ของมือสองในกลุ่มนี้แม้จะดูสะอาดด้วยตาเปล่า ก็อาจมีความเสี่ยงที่มองไม่เห็น เช่น เชื้อราสะสมในเบาะรองหรือความยืดหยุ่นของวัสดุที่เสื่อมสภาพจนไม่รองรับน้ำหนักได้ตามที่ออกแบบไว้ จุดนี้ควรถือเป็นข้อยกเว้นที่ไม่ประหยัดด้วยการยืมหรือซื้อมือสอง

หลายจังหวัดมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล กองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือมูลนิธิที่ให้ยืมรถเข็น เตียงผู้ป่วย และไม้ค้ำยันโดยไม่มีค่าใช้จ่ายหรือค่าใช้จ่ายต่ำ แต่จำนวนอุปกรณ์มีจำกัดและครอบครัวส่วนใหญ่ไม่ทราบว่าต้องติดต่อใคร

ฝ่ายสังคมสงเคราะห์ของโรงพยาบาลที่ผู้สูงอายุเพิ่งออกมามักมีข้อมูลแหล่งยืมอุปกรณ์ในพื้นที่ที่ครอบครัวอาศัยอยู่ ควรสอบถามก่อนตัดสินใจซื้อของแพง เพราะเงื่อนไขและความพร้อมของแต่ละหน่วยงานเปลี่ยนแปลงได้ตามช่วงเวลา ควรตรวจสอบข้อมูลล่าสุดโดยตรงทุกครั้ง