สามเส้นทางที่ควรเดินสำรวจก่อนซื้ออะไรคือ เตียงไปห้องน้ำ เตียงไปที่นั่งประจำหรือโต๊ะกินข้าว และประตูบ้านไปจุดขึ้นรถ ทั้งสามเส้นนี้ครอบคลุมเหตุการณ์เกือบทั้งหมดที่จะเกิดในสองสัปดาห์แรก และเป็นจุดที่การล้มหรือการติดขัดเกิดขึ้นจริง

ระหว่างเดิน ให้ดูสิ่งที่ผู้สูงอายุต้องทำที่แต่ละจุด ไม่ใช่ดูว่าจุดนั้นขาดอุปกรณ์อะไร วิธีคิดแบบนี้ตรงกับการมองความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานหรือ ADL ซึ่งได้แก่ การกิน อาบน้ำ แต่งตัว เข้าห้องน้ำ ลุกจากเตียง และเดิน ส่วนกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นหรือ IADL เช่น การจัดยาเอง ใช้โทรศัพท์ ทำอาหาร และจัดการนัดหมาย จะบอกว่าต้องเตรียมของกลุ่มที่สองอะไรบ้าง เช่น ที่จัดยา หรือโทรศัพท์ที่กดง่าย

ทีมสุขภาพมักประเมินความสามารถเหล่านี้ด้วยเครื่องมืออย่าง Barthel Index ซึ่งเป็นแบบประเมินว่าทำกิจวัตรแต่ละอย่างได้เองมากน้อยแค่ไหนและต้องช่วยระดับใด ครอบครัวไม่จำเป็นต้องให้คะแนนเอง แต่ควรรู้ว่าคำถามแบบนี้มีอยู่ เพื่อจะขอให้ทีมสรุปให้ฟังก่อนออกจากโรงพยาบาลว่าตอนนี้ต้องช่วยเรื่องใดบ้าง ข้อมูลนั้นแปลงเป็นรายการของได้ตรงกว่าการเดาเอง

สิ่งที่มักถูกลืมคือของบางอย่างไม่ใช่อุปกรณ์การแพทย์เลย เช่น เก้าอี้ที่มีที่เท้าแขนและความสูงพอดีสำหรับนั่งพักระหว่างทาง หรือกระเป๋าใส่ของที่คล้องตัวได้เพื่อให้มือทั้งสองข้างว่างสำหรับจับราว ของกลุ่มนี้ราคาถูกและมักช่วยได้มากกว่าที่คาด

กลุ่มที่ต้องมีคืนแรกคือของที่ทำให้ผ่านคืนแรกได้อย่างปลอดภัย โดยทั่วไปได้แก่ แสงสว่างบนเส้นทางกลางคืน วิธีเรียกคนช่วยที่ทดสอบแล้วว่าได้ยินจริง ที่วางของจำเป็นในระยะเอื้อมจากเตียง รายการยาฉบับเดียวที่รวมทุกอย่างที่ใช้อยู่ และของใช้ในห้องน้ำที่ทำให้ไม่ต้องยืนนาน กลุ่มนี้ส่วนใหญ่ไม่ต้องซื้อใหม่หรือราคาไม่สูง

กลุ่มที่รอได้หนึ่งถึงสองสัปดาห์คือของที่จะรู้ว่าจำเป็นจริงหรือไม่หลังจากเห็นการใช้ชีวิตจริง เช่น เก้าอี้อาบน้ำแบบใด ที่จัดยาแบบไหนที่เหมาะกับสายตาและความจำของคนนี้ หรือจำเป็นต้องมีเก้าอี้นั่งพักเพิ่มตรงไหน การรอทำให้ซื้อถูกชิ้นและถูกขนาดมากขึ้น

กลุ่มที่ไม่ควรซื้อจนกว่าจะมีการประเมิน คือของที่ขนาดหรือการติดตั้งมีผลต่อความปลอดภัยโดยตรง ได้แก่ อุปกรณ์ช่วยเดิน รถเข็น ราวจับที่ยึดกับผนัง เตียงปรับระดับ และที่นอนป้องกันแผลกดทับ ของกลุ่มนี้ถ้าเลือกผิดจะไม่ใช่แค่เสียเงินเปล่า แต่เพิ่มความเสี่ยงจริง

การแบ่งสามกลุ่มยังช่วยลดความขัดแย้งในครอบครัว เพราะเปลี่ยนคำถามจากซื้อหรือไม่ซื้อ เป็นซื้อเมื่อไร ซึ่งตกลงกันง่ายกว่ามาก และทำให้เงินก้อนแรกถูกใช้กับสิ่งที่ลดความเสี่ยงได้เร็วที่สุด

ไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ที่สูงหรือต่ำเกินไปทำให้ท่าเดินผิดและควบคุมน้ำหนักได้ยากขึ้น ผู้ใช้จะก้มตัวมากกว่าปกติหรือยกไหล่ค้างจนล้าเร็ว ซึ่งเพิ่มโอกาสเสียการทรงตัวโดยตรง การปรับความสูงจึงควรทำโดยนักกายภาพบำบัดหรือเจ้าหน้าที่ที่ประเมินท่าเดินจริง ไม่ใช่เทียบจากส่วนสูงในกระดาษ

รถเข็นมีตัวแปรมากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด ทั้งความกว้างที่นั่ง ความลึก ความสูงของที่วางเท้า และพิกัดรับน้ำหนัก ที่นั่งที่กว้างเกินทำให้เอียงตัวและเสี่ยงต่อผิวหนังบริเวณที่รับน้ำหนัก ที่นั่งแคบเกินทำให้เจ็บและไม่ยอมนั่ง นอกจากนี้ยังต้องดูว่ารถเข็นผ่านประตูห้องน้ำในบ้านได้จริงหรือไม่ ซึ่งเป็นจุดที่บ้านไทยหลายหลังติดปัญหา

เก้าอี้อาบน้ำต้องดูความมั่นคง ปลายขาที่กันลื่น พิกัดน้ำหนัก และความสูงที่ทำให้ลุกจากเก้าอี้ได้เอง ส่วนราวจับต้องดูโครงสร้างผนังจริงว่ารับแรงได้หรือไม่ ราวที่ยึดไม่แน่นอันตรายกว่าการไม่มีราว เพราะผู้ใช้จะฝากน้ำหนักเต็มที่ในจังหวะที่เสียหลักพอดี

หลักปฏิบัติที่ปลอดภัยคือวัดของจริงก่อนสั่งซื้อทุกครั้ง ได้แก่ ความกว้างประตูที่แคบที่สุดในเส้นทาง ความสูงจากพื้นถึงที่นั่งของเก้าอี้ที่ใช้ประจำ ความสูงจากพื้นถึงขอบเตียงตอนมีคนนั่ง และน้ำหนักตัวปัจจุบันของผู้ใช้ ตัวเลขสี่ตัวนี้ตัดตัวเลือกที่ใช้ไม่ได้ออกไปได้มาก

ของบางประเภทใช้ระยะสั้นในช่วงฟื้นตัวเท่านั้น เช่น รถเข็นหรือเตียงปรับระดับสำหรับผู้ที่คาดว่าจะกลับมาเดินได้ การเช่าหรือยืมจึงมักคุ้มกว่าการซื้อ ในหลายพื้นที่มีบริการยืมอุปกรณ์ผ่านหน่วยบริการสุขภาพในชุมชนหรือหน่วยงานท้องถิ่น แต่เงื่อนไข ระยะเวลา และรายการอุปกรณ์ต่างกันไปตามพื้นที่และเปลี่ยนแปลงได้ ควรสอบถามข้อมูลล่าสุดจากหน่วยบริการที่ดูแลสิทธิของผู้สูงอายุก่อนวางแผนงบ

สิ่งที่ทำให้งบพลาดบ่อยที่สุดไม่ใช่ราคาของชิ้นใหญ่ แต่คือของสิ้นเปลืองที่ต้องซื้อซ้ำทุกเดือน เช่น แผ่นรองซับ ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ ถุงมือ อุปกรณ์ทำความสะอาด และถ่านหรืออะไหล่ของอุปกรณ์ไฟฟ้า ควรประมาณค่าใช้จ่ายต่อเดือนของกลุ่มนี้ตั้งแต่ต้น เพราะเป็นตัวเลขที่กระทบสภาพคล่องของครอบครัวมากกว่าราคาซื้อครั้งเดียว

ต้นทุนแฝงอีกกลุ่มคือเวลาและการเดินทาง เช่น การต้องไปรับของเอง การต้องพาไปวัดขนาด หรือการลางานเพื่ออยู่บ้านในวันที่ช่างมาติดตั้ง ถ้าผู้ดูแลหลักทำงานประจำ ควรนับสิ่งเหล่านี้เข้าไปในแผนด้วย ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นภาระที่ตกกับคนเดียวโดยไม่มีใครเห็น

เมื่อเปรียบเทียบทางเลือก ให้ดูสามอย่างพร้อมกัน คือราคาตลอดระยะเวลาที่คาดว่าจะใช้ ความยุ่งยากในการดูแลรักษา และสิ่งที่จะทำถ้าของเสีย ทางเลือกที่ถูกที่สุดในวันซื้ออาจไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกที่สุดเมื่อครบสามเดือน

ราวกั้นเตียงเหมาะกับบางสถานการณ์ แต่ไม่เหมาะกับผู้ที่ยังลุกไปห้องน้ำเองได้ เพราะจะกลายเป็นสิ่งที่ต้องปีนข้าม และมีความเสี่ยงเรื่องแขนขาติดค้างในช่องว่าง ควรให้พยาบาลหรือนักกายภาพบำบัดประเมินก่อนว่าเหมาะกับกรณีนี้จริงหรือไม่

ที่นอนลมมีประโยชน์สำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงแผลกดทับสูงและอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน แต่ทำให้การนั่งขอบเตียงเพื่อลุกไม่มั่นคงเท่าที่นอนธรรมดา ผู้ที่ยังเดินได้จึงอาจต้องปรับวิธีลุกและควรได้รับคำแนะนำจากทีมที่สั่งใช้

อุปกรณ์ที่ต้องพึ่งไฟฟ้า แบตเตอรี่ หรือสัญญาณอินเทอร์เน็ต เช่น กริ่งไร้สายหรือกล้องดูแล มีข้อจำกัดที่ต้องวางแผนไว้ล่วงหน้าว่าถ้าไฟดับหรือสัญญาณล่มจะใช้อะไรแทน ควรมีทางเลือกที่ไม่ใช้ไฟฟ้าอย่างน้อยหนึ่งอย่างเสมอ เช่น กระดิ่งมือที่วางไว้ในระยะเอื้อม

สุดท้ายคือของกลุ่มจัดยา กล่องยารายสัปดาห์ช่วยเรื่องการจำว่ากินแล้วหรือยัง แต่ไม่ได้ตรวจว่ายาซ้ำกลุ่มกันหรือมีปฏิกิริยาระหว่างกันหรือไม่ ประเด็นนี้สำคัญมากหลังออกจากโรงพยาบาล เพราะรายการยามักเปลี่ยน และการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy คือการใช้ยาหลายรายการร่วมกันจนเพิ่มโอกาสเกิดผลข้างเคียงซ้อนทับ เช่น ง่วง มึน หรือความดันตก การทบทวนรายการยาทั้งหมดกับแพทย์หรือเภสัชกรจึงเป็นสิ่งที่กล่องยาแทนไม่ได้