ช่วงคืนแรกและสัปดาห์แรกหลังออกจากโรงพยาบาลเป็นช่วงที่ความเสี่ยงหกล้มสูงกว่าปกติ เพราะร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าก่อนป่วย ยาที่เพิ่งเปลี่ยนอาจทำให้ง่วงหรือมึนศีรษะ และผู้สูงอายุยังไม่คุ้นกับข้อจำกัดใหม่ของตัวเอง เช่น เดินได้ช้าลงหรือทรงตัวได้น้อยลงกว่าที่คิด

ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือที่เรียกว่าภาวะความดันโลหิตต่ำขณะลุกยืน คือภาวะที่ความดันโลหิตลดลงชั่วคราวเมื่อลุกจากท่านอนหรือนั่งเร็วเกินไป ทำให้หน้ามืดหรือวูบได้ พบได้บ่อยขึ้นในผู้สูงอายุที่เพิ่งนอนโรงพยาบาลนาน กินยาบางกลุ่ม หรือดื่มน้ำน้อยลงระหว่างป่วย จึงเป็นเหตุผลที่ต้องมีพื้นที่และราวจับให้ลุกนั่งอย่างช้า ๆ ได้ ไม่ใช่แค่จัดห้องให้สวยงาม

ห้องนอนที่จัดดีไม่ได้แปลว่าปลอดภัยแน่นอน แต่ช่วยลดจำนวนจุดที่อาจทำให้พลาดได้ในคืนที่ร่างกายยังไม่พร้อมเต็มที่

หลักคิดสำคัญคือเริ่มจากกิจวัตรประจำวัน หรือ ADL (Activities of Daily Living) ที่ต้องทำในห้องนี้จริง เช่น ลุกจากเตียง เปลี่ยนท่านั่ง เดินไปห้องน้ำ หยิบยา และหาของใช้ตอนกลางคืน แล้วค่อยไล่ตรวจว่าจุดไหนของห้องเป็นอุปสรรคต่อกิจวัตรเหล่านั้น แทนที่จะเริ่มจากการซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ทั้งห้อง

ถ้าผู้สูงอายุยังทำกิจวัตรพวกนี้ได้เองบางส่วน เช่น ลุกนั่งเองได้แต่เดินไกลไม่ไหว ให้จัดห้องช่วยเฉพาะจุดที่ยังทำไม่ได้ ไม่ใช่จัดให้ทำทุกอย่างแทนทั้งหมด เพราะการทำเองได้บางส่วนมีผลต่อความมั่นใจและศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุ ไม่ใช่แค่เรื่องความปลอดภัยอย่างเดียว

ครอบครัวส่วนใหญ่มักเจอว่าจุดที่ทำให้พลาดจริงไม่ใช่สิ่งของชิ้นใหญ่ แต่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ เช่น สายชาร์จโทรศัพท์ที่พาดผ่านทางเดิน พรมเช็ดเท้าที่ขอบม้วนงอ หรือสวิตช์ไฟที่อยู่ไกลจากเตียงเกินไปจนต้องเดินในความมืดก่อนถึงจะเปิดไฟได้

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือสายตาที่เปลี่ยนไปตามวัย หรือภาวะสายตายาวตามวัย (presbyopia) ที่ทำให้มองใกล้ไม่ชัดในที่แสงน้อย ผู้สูงอายุบางคนจึงมองไม่เห็นขอบเตียงหรือพื้นต่างระดับชัดเจนในเวลากลางคืน การมีไฟหัวเตียงแบบสว่างพอดี ไม่จ้าเกินจนแสบตา จึงสำคัญกว่าที่หลายบ้านคิด

ถ้าผู้สูงอายุมีสัตว์เลี้ยงที่ชอบนอนใกล้เตียง ควรคิดล่วงหน้าว่าคืนแรก ๆ จะจัดพื้นที่สัตว์เลี้ยงอย่างไรไม่ให้เดินตัดหน้าเวลาลุกกลางดึก