การขึ้นลงรถแตกต่างจากการเดินทั่วไป เพราะต้องหมุนตัวในพื้นที่แคบ ก้มหัวเข้าประตู และใช้แรงขาลุกนั่งในตำแหน่งที่ไม่คุ้นเคยเท่าเก้าอี้ที่บ้าน หากเบาะรถสูงหรือต่ำกว่าความสูงเข่าของผู้สูงอายุมากเกินไป ก็ยิ่งต้องออกแรงมากกว่าปกติ

พื้นที่รอบรถ เช่น ลานจอดรถ ก็เป็นปัจจัยที่มักถูกมองข้าม พื้นคอนกรีตที่เปียกฝน พื้นต่างระดับ หรือระยะที่ต้องเดินไกลจากจุดจอดไปถึงจุดหมาย ล้วนเพิ่มความเสี่ยงหกล้มก่อนหรือหลังขึ้นลงรถ ไม่ใช่แค่ตัวรถเพียงอย่างเดียว

การขึ้นรถอย่างปลอดภัยโดยทั่วไปเริ่มจากหันหลังเข้าเบาะ นั่งลงก่อน แล้วค่อยยกขาทั้งสองข้างเข้ามาในรถทีละข้าง แทนการก้าวขาเข้าไปก่อนแล้วบิดตัวตามซึ่งเสี่ยงเสียการทรงตัวมากกว่า ส่วนการลงจากรถควรหมุนตัวให้ขาทั้งสองข้างอยู่นอกรถก่อน แล้วจึงลุกยืนโดยใช้มือจับกรอบประตูหรือที่นั่งช่วยพยุง

หากเพิ่งนั่งรถมาเป็นเวลานาน ควรให้เวลาสักครู่ก่อนลุกยืนเต็มที่ เพราะการนั่งนิ่งนานอาจสัมพันธ์กับความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าเช่นเดียวกับตอนลุกจากเก้าอี้ในบ้าน บทความนี้ไม่ได้สอนเทคนิคยกหรือดึงที่มีความเสี่ยง หากผู้สูงอายุเริ่มต้องการแรงช่วยมากขึ้นในการขึ้นลงรถ ควรให้นักกายภาพบำบัดประเมินและสอนเทคนิคที่เหมาะกับสภาพร่างกายจริง

ควรจอดรถในที่ที่เปิดประตูได้กว้างเต็มที่ พื้นเรียบไม่ลาดเอียงมาก และหลีกเลี่ยงจุดที่ต้องก้าวข้ามขอบทางเท้าสูง หากเป็นไปได้ ควรเลือกที่จอดใกล้ทางเข้าจุดหมายที่สุดเพื่อลดระยะเดินบนพื้นที่ไม่คุ้นเคย

สำหรับผู้ที่เริ่มขึ้นลงรถลำบาก มีอุปกรณ์ช่วย เช่น เบาะหมุนช่วยลดการบิดตัว หรือมือจับติดกรอบประตูเพิ่มเติม ซึ่งควรให้นักกายภาพบำบัดหรือนักกิจกรรมบำบัดประเมินก่อนว่าเหมาะกับสภาพร่างกายและรุ่นรถจริงหรือไม่ ไม่ควรซื้อมาใช้เองตามคำโฆษณาโดยไม่ประเมิน เพราะอุปกรณ์ที่ไม่พอดีอาจเพิ่มความเสี่ยงใหม่แทนที่จะช่วย

สัญญาณเล็ก ๆ ที่ควรจับตาคือใช้เวลานานขึ้นชัดเจนในการขึ้นลงรถเมื่อเทียบกับไม่กี่เดือนก่อน ต้องจับกรอบประตูหรือเบาะแน่นกว่าเดิม หรือบ่นปวดหลังปวดเข่าทุกครั้งหลังขึ้นลงรถ ซึ่งอาจสะท้อนกำลังขาหรือการทรงตัวที่ลดลง หากพบร่วมกับความลำบากในกิจวัตรประจำวันอื่น เช่น ลุกจากเก้าอี้หรือขึ้นลงบันไดยากขึ้นด้วย อาจเป็นสัญญาณของภาวะเปราะบางที่ควรได้รับการประเมินโดยรวม ไม่ใช่มองแค่เรื่องรถอย่างเดียว

อีกสัญญาณที่มักถูกมองข้ามคือการเริ่มปฏิเสธไม่อยากออกจากบ้านโดยอ้างเหตุผลอื่น ทั้งที่สาเหตุจริงคือกลัวขึ้นลงรถลำบากหรืออายที่ต้องให้คนอื่นช่วย ความกลัวนี้หากไม่ได้รับการแก้ไขอาจนำไปสู่การอยู่บ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ และเพิ่มความเสี่ยงความโดดเดี่ยวทางสังคมตามมา

เมื่อขึ้นลงรถลำบากขึ้น ผู้สูงอายุหลายคนเริ่มลดการออกไปพบเพื่อน ไปวัด หรือเข้าร่วมกิจกรรมที่เคยชอบ ทั้งที่ไม่ได้อยากหยุดจริง ๆ แต่กลัวเป็นภาระหรืออายที่เดินช้า การพูดคุยเปิดใจถึงความกังวลนี้และหาทางแก้ที่ไม่ทำให้รู้สึกเสียศักดิ์ศรีจึงสำคัญพอกับการแก้ปัญหาทางกายภาพ

สำหรับผู้ดูแล การก้มตัวช่วยพยุงขึ้นลงรถซ้ำ ๆ ในท่าที่ไม่เหมาะสมก็เสี่ยงปวดหลังเช่นเดียวกับการช่วยเคลื่อนย้ายในบ้าน หากต้องช่วยพยุงบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ควรขอให้นักกายภาพบำบัดสอนเทคนิคที่ปลอดภัยสำหรับทั้งสองฝ่าย แทนการฝืนทำต่อไปจนบาดเจ็บ