ทีมผู้รักษามักอธิบายเรื่องแผล ยา และการเคลื่อนไหวได้ละเอียด แต่คำถามเรื่อง ใครอยู่บ้านช่วงไหน มักเป็นสิ่งที่ครอบครัวลืมถามเพราะคิดว่าเป็นเรื่องภายในบ้านที่จัดการเองได้ ในความเป็นจริงช่วงสัปดาห์แรกหลังกลับบ้านเป็นช่วงที่เสี่ยงหกล้มและภาวะแทรกซ้อนสูงที่สุด เพราะผู้สูงอายุยังปรับตัวกับความสามารถที่เปลี่ยนไปหลังนอนโรงพยาบาล

ผู้สูงอายุที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมักมีภาวะเปราะบางชั่วคราวสูงกว่าปกติ กล้ามเนื้ออ่อนแรงลงจากการนอนติดเตียงหลายวัน (มวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia ที่เกิดเร็วขึ้นได้ในช่วงป่วย) ทำให้ลุกนั่งหรือเดินคนเดียวเสี่ยงกว่าก่อนเข้าโรงพยาบาล การถามล่วงหน้าว่าใครอยู่ดูแลช่วงไหนจึงสำคัญพอกับการถามเรื่องแผลหรือยา

แทนที่จะถามกว้าง ๆ ว่าเดินได้หรือยัง ควรถามเจาะจงเป็นกิจวัตร เช่น ลุกจากเตียงเองได้หรือต้องมีคนช่วยพยุง เดินไปห้องน้ำคนเดียวได้ระยะเท่าไร กินอาหารเองได้หรือต้องมีคนป้อน คำถามแบบนี้ช่วยให้เห็นภาพความสามารถด้านกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน (ADL) ที่ชัดเจนกว่าคำตอบทั่วไปว่าอาการดีขึ้น

นอกจากนี้ควรถามถึงกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้น (IADL) เช่น จัดยาเองได้หรือต้องมีคนช่วยจัด ใช้โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือได้เองหรือไม่ เพราะช่วงเวลาที่ไม่มีผู้ดูแลอยู่ ผู้สูงอายุอาจต้องพึ่งความสามารถเหล่านี้ในการดูแลตัวเองชั่วคราว

ช่วงเวลาที่เกิดปัญหาบ่อยในบ้านที่เพิ่งรับผู้สูงอายุกลับมาคือช่วงเช้าตรู่ที่ต้องลุกไปห้องน้ำ และช่วงกลางคืนที่แสงน้อยและร่างกายยังงัวเงีย ครอบครัวควรวางตารางผู้ดูแลโดยให้ความสำคัญกับช่วงเวลาเหล่านี้เป็นพิเศษ ไม่ใช่แบ่งเวลาเท่า ๆ กันตลอดวันโดยไม่ดูความเสี่ยงจริง

หากไม่มีใครอยู่บ้านบางช่วง ให้ถามทีมผู้รักษาว่าช่วงนั้นเสี่ยงมากน้อยเพียงใดสำหรับผู้สูงอายุคนนี้โดยเฉพาะ บางกรณีทีมผู้รักษาอาจแนะนำให้เลื่อนวันกลับบ้านออกไปสองสามวัน หรือใช้บริการดูแลระยะสั้นจนกว่าความสามารถจะฟื้นตัวมากพอ