การจัดยาและกินยาให้ถูกต้องนับเป็นหนึ่งใน IADL คือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน (ADL) เช่น กินข้าว อาบน้ำ แต่งตัว เพราะ IADL ต้องอาศัยความจำ การวางแผน และการอ่านฉลากที่ชัดเจน ครอบครัวจำนวนมากตัดสินใจเปลี่ยนจากให้ผู้สูงอายุจัดยาเองมาเป็นผู้ดูแลจัดให้ทั้งหมดทันทีที่พบว่าเคยลืมกินยา ทั้งที่ในหลายกรณีปัญหาที่แท้จริงอาจเป็นเพียงฉลากยาตัวเล็กเกินไปสำหรับสายตายาวตามวัย หรือที่เรียกว่า presbyopia ไม่ใช่ความสามารถในการจัดการยาโดยรวมลดลง

ก่อนเลือกระบบ ควรแยกให้ชัดว่าอุปสรรคที่แท้จริงคืออะไร เป็นเรื่องสายตา การได้ยิน ความจำ หรือความไม่สะดวกทางร่างกายเวลาต้องเปิดแผงยา การเลือกระบบให้ตรงจุดจะช่วยให้ผู้สูงอายุยังคงมีส่วนร่วมในการดูแลตัวเองได้มากที่สุดเท่าที่ปลอดภัย แทนที่จะถูกดึงความรับผิดชอบไปทั้งหมดเพียงเพราะพลาดครั้งเดียว

สิ่งที่ครอบครัวมักเข้าใจผิดคือคิดว่าจำชื่อยาที่กินอยู่ประจำได้ก็เพียงพอแล้ว แต่เมื่อผู้สูงอายุต้องพบแพทย์หลายแผนกหรือหลายโรงพยาบาล แต่ละที่มักสั่งยาโดยใช้ชื่อการค้าคนละยี่ห้อแม้ตัวยาออกฤทธิ์เดียวกัน การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันในลักษณะนี้ หรือ polypharmacy เพิ่มความเสี่ยงได้รับยาซ้ำกลุ่มโดยไม่รู้ตัว รายการยาแม่บทที่ระบุชื่อสามัญกำกับไว้เสมอจึงเป็นเครื่องมือป้องกันที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง

รายการยาแม่บทที่ดีต้องรวมยาทุกประเภทไว้ในที่เดียว ไม่ใช่แค่ยาตามใบสั่งแพทย์ ยาซื้อเอง สมุนไพร และอาหารเสริมที่ผู้สูงอายุหลายคนกินโดยไม่คิดว่าเป็น ยา ก็อาจมีปฏิกิริยากับยาที่แพทย์สั่งได้ การรวมทุกอย่างไว้ในรายการเดียวช่วยให้แพทย์หรือเภสัชกรเห็นภาพรวมจริง แทนที่จะต้องถามซ้ำแล้วได้คำตอบไม่ครบทุกครั้ง

จุดที่ผู้ดูแลมักพลาดคือทำระบบติดตามที่บันทึกได้เพียงว่ากินยาแล้วหรือยัง แต่ไม่ได้บันทึกว่ากินแล้วเกิดอะไรขึ้น ในผู้สูงอายุ ผลข้างเคียงของยาหลายอย่างไม่แสดงออกแบบเดียวกับคนวัยทำงาน สิ่งที่ทางการแพทย์เรียกว่าอาการแสดงไม่ตรงแบบ พบได้บ่อย เช่น ยาบางกลุ่มที่ทำให้ง่วงในคนทั่วไปอาจทำให้ผู้สูงอายุเดินเซหรือหกล้มแทนที่จะรู้สึกง่วงชัดเจน หรือยาลดความดันบางตัวอาจทำให้เกิดภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า คือความดันโลหิตลดฮวบเมื่อลุกยืนจากท่านั่งหรือนอน ทำให้หน้ามืดหรือเซจนหกล้มโดยที่ผู้สูงอายุอาจไม่บอกว่าเวียนหัวเพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัย

การจดบันทึกอาการที่เกิดขึ้นใกล้เคียงกับเวลากินยา แม้จะดูเล็กน้อย เช่น ง่วงกว่าปกติ เบื่ออาหารขึ้น ท้องผูก หรือเริ่มสับสนช่วงบ่าย จะเป็นข้อมูลสำคัญที่ช่วยให้แพทย์เชื่อมโยงอาการกับยาได้เร็วขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีอาการสับสนที่เกิดเร็วและเปลี่ยนแปลงในแต่ละช่วงเวลาของวัน ซึ่งอาจเป็นภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ที่ต้องแยกออกจากภาวะสมองเสื่อมหรือความจำถดถอยตามวัยให้ชัดเจน เพราะจัดการต่างกันโดยสิ้นเชิง

รายการยาที่ทำไว้ดีที่สุดจะไร้ประโยชน์ถ้าไม่มีใครทบทวนซ้ำเมื่อสถานการณ์เปลี่ยน ช่วงที่เสี่ยงต่อความคลาดเคลื่อนสูงที่สุดคือหลังออกจากโรงพยาบาล เมื่อยาที่เคยใช้ประจำอาจถูกปรับ หยุด หรือเพิ่มใหม่ในเวลาสั้น ๆ โดยที่รายการเดิมที่บ้านยังไม่ได้อัปเดต ควรถือเป็นกิจวัตรว่าทุกครั้งที่ผู้สูงอายุออกจากโรงพยาบาลหรือเปลี่ยนแพทย์ ต้องนำยาทั้งหมดที่บ้านไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนใหม่ทั้งชุด ไม่ใช่แค่ยาที่เพิ่งได้มา

นอกจากรอบทบทวนตามเหตุการณ์ ควรมีรอบทบทวนตามระยะเวลาด้วย โดยทั่วไปการปรึกษาเภสัชกรเพื่อทบทวนรายการยาเป็นสิทธิที่ผู้ป่วยสามารถขอรับบริการได้ตามระบบหลักประกันสุขภาพ แต่เงื่อนไขและช่องทางอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามพื้นที่และหน่วยบริการ จึงควรตรวจสอบข้อมูลล่าสุดกับสถานพยาบาลหรือสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติก่อนดำเนินการจริง